fanourgimata

το όμμα του σκώμματος

Posts Tagged ‘Greece’

ΥΠΕΡ ΒΩΜΩΝ ΚΑΙ ΘΥΛΑΚΙΩΝ

Posted by MAKIS στο 14/02/2012

.

Μια... φαντασίωση!

.

ΥΠΕΡ ΒΩΜΩΝ ΚΑΙ ΘΥΛΑΚΙΩΝ

.

Δεν μπορώ να διαφωνήσω με την απόψη του Αριστοτέλη ότι… «ο άνθρωπος είναι φύσει πολιτικό ζώο», όταν κοιτάζοντας στα έδρανα της Βουλής αδυνατώ να διακρίνω τίποτε άλλο εκτός από… ζώα, με τη… φιλοσοφική εννοια! Μάλιστα, μέσα από τη διαδικασία της πολιτικής επιλογής, καταλήξαμε στην εκτροφή και διατήρηση της μυσαρότερης ράτσας εξ αυτών, της ράτσας των κνωδάλων. Και ενώ αρχικά τα εκτρέφαμε για να μας φυλάνε από τους λύκους, αυτά τακιμιάζοντας και ζευγαρώνοντας μαζί τους, έκαναν το υποστατικό φωλιά τους και κατασπάραξαν τα πάντα.

.
Δεν θα μιλήσω για το βδελυρό βλιτοκνώδαλο που σκόπιμα μας πέταξε στον Καιάδα του ΔΝΤ για να μας… «σώσει». Ούτε για το λιπαρό χοντροκνώδαλο που ανακάλυψε, περί τα μέσα του 2009, την ανάγκη περιστολής των κρατικών δαπανών, όταν επί πέντε χρόνια διασπάθιζε το δημόσιο (δανεικό!) χρήμα με τους «κουμπάρους», τους «νονούς», τους καλόγερους και τα γαλάζια παιδιά. Ούτε για το σπιλοφόρο ζουμποκνώδαλο που μας έβαλε απροετοίμαστους στην ευρρωζώνη, υπέθαλψε την ασυδοσία των εργολάβων και αφαίμαξε τον κοσμάκη με το χρηματιστήριο. Ούτε για το σ’χωρεμένο (από μένα όχι!) φιλοτομαροκνώδαλο (γεννήτορα του βλιτοκνώδαλου) που εγκαθίθρυσε την μεταπολιτευτική διαφθορά και ξεχαρβάλωσε τα πάντα χαράζοντας την πορεία προς το πουθενά. Ούτε για το καλαματιανό κουτσαβακοκνώδαλο που μετά από 35 χρόνια στη λυματολάσπη της πολιτικής εμφανίζεται σαν εκ παρθενοραφής άμωμος. Ούτε για τα εκτός τόπου και χρόνου ζερβοκνώδαλα που, βολεμένα στη «θαλπωρή» και στις αβάντες του συστήματος, δεν κατάφεραν ποτέ να ξεφύγουν από τις αγκυλώσεις τους ικανοποιούμενα με την ευκαιριακή αύξηση της πελατείας τους και των ψιχίων της κορβανόπιτας. Ούτε για το μπριγιαντινούχοο κωλοτουμποκνώδαλο που, ανάλογα με τα γκάλοπ, παλινδρομεί μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν. Ούτε για τους κωλογλείφτες, αφισοκολλητές, σφουγγοκωλάριους, λακέδες και γυμνοσάλιαγκες των κομματικών στάβλων και των πολιτικών αυλογύρων, που αποτέλεσαν τη λάσπη και τα τούβλα για τη  δόμηση της αναξιοκρατίας, της διαφθοράς και της ρεμούλας.

.
Θα μιλήσω για τα μπαζοκνώδαλα, δηλ. όλα εκείνα τα «πολιτικά ζωντανά» που περιστοιχίζουν τα αρχηγοκνώδαλα και τα οποία, κατά την εποχή της ψευδεπίγραφης «ευμάρειας», είτε χειροκροτούσαν είτε λούφαζαν, αλλά ποτέ δεν διεφώνησαν ευθαρσώς για τα πολιτικά εγκλήματα που γίνονταν σε βάρος της χώρας, κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθηση, επί τριάντα και πλέον χρόνια. Ήταν όλοι τους συμμέτοχοι, ενεργητικά ή παθητικά, και συνεπώς συνένοχοι. Όσο κρατούσαν οι χοροί και όσο κρατούσαν ένα θώκο, μούγκα˙ όταν τον έχαναν, έβγαιναν σαν τις κυράτσες και, τάχα, ξεσπάθωναν! Μετά… φειδούς (βεβαίως, βεβαίως), ώστε να μην κόψουν και τις γέφυρες για το ενδεχόμενο μελλοντικής επανόδου.
Κατά το διάστημα που μεσολάβησε από τον Σεπτέμβριο του 2009 έως και σήμερα, η συμπεριφορά των μπαζοκνωδάλων, συνεπής προς το άθλιον της υπόστασής τους, ποικίλθηκε και με το στοιχείο του τραγελαφικού. Οι χειροκροτητές και υπουργοί του αμερικάνικου βλακοκνώδαλου (για να μην μπερδεύεστε, συμπίπτει με το βλιτοκνώδαλο) μόλις είδαν τη λαϊκή οργή να φουντώνει και τα πράσινα ποσοστά των δημοσκοπήσεων να πατώνουν, θυμήθηκαν το λεγόμενο «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ» – μια φαντασίωση από το παρελθόν – και άρχισαν να ξιφουλκούν υπέρ πτωχών και αδυνάτων. Έτσι, ξαφνικά, πλημμυρίσαμε από «επαναστάτες» του… πράσινου βάλτου. Επαναστάτρια η αδιάβαστη πρώην μνημονιακή υπουργός Αρσένοβα, επαναστάτης και ο πρώην μνημονιακός υπουργός Δικαιοσύνης, ο λαλίστατος Χαρούλης, επαναστάτρια και η γλαρομάτα Βάσω του… βαθέος ΠΑΣΟΚ, κ.λπ. κ.λπ.. Λες και δεν ήταν όλοι αυτοί που κυβέρνησαν (τρόπος του λέγειν) επί δεκαετίες και κατέστρεψαν τούτη χώρα! Ακόμα, βγήκε στο κλαρί κι εκείνο το «σοσιαλιστικό σούργελο», η συνταξιούχος της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ (2.500 € στα 45 για ένα φεγγάρι υπηρεσία) που αφού γκαστρώθηκε (διαπλάτοις ποσί) από τον «καπιταλιστή» έμπορο και αφού τον έγδαρε μεταξύ γάμου και διαζυγίου (διότι διεπίστωσε… ιδεολογική αποπλάνηση), στο τέλος, με την ασυνέπειά της ως προς τις εκ νόμου υποχρεώσεις της, έβαλε τον ελληνικό λαό (λόγω βουλευτικής ασυλίας) να πληρώσει τα γ@μισι@τικα (±30.000 €) που επεδίκασε υπέρ του πρώην συζύγου της το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Δηλ. όχι μόνο γ@μØύμε και δέρνουμε, αλλά και όταν γ@μιØμαστε, πάλι δέρνουμε και πληρώνουν οι άλλοι τα… γ@μισι@τικα. Δεν συνηθίζω να καταφεύγω σε χυδαιότητες, ιδίως στο γραπτό λόγο, αλλά έρχονται στιγμές που η καλλιέπεια οφείλει να πηγαίνει περίπατο.

Το άκρον άωτον της υποκρισίας, σε όλο το φάσμα του κυβερνητικού συνασπισμού, παρατηρήθηκε στις 5/02/2012, ημέρα Κυριακή, όπου ενώ οι τρεις «καμπαλέρος» είχαν συμφωνήσει σε όλα, μεταξύ τους και με την τρόικα, είχαν κολλήσει στο εάν τα 300.000.000 €, που τους έλλειπαν από τα τεφτέρια, θα τα έκοβαν από τις επικουρικές ή από τις κύριες συντάξεις. Ενώ είχαν άπαντες κατεβάσει τα βρακιά τους και είχαν «στηθεί» σέ όλα τα υπόλοιπα άρθρα του μνημονίου, ξαφνικά, χάριν του… λαού (και… της ψήφου του) τους έπιασε ο πόνος για τον συνταξιούχο που αδιαντρόπως είχαν ρημάξει στα δύο προηγούμενα μνημόνια. Και βέβαια, μπροστά στον απίθανο χορό των δισεκατομμυρίων που φαγώθηκαν, υπεξαιρέθηκαν, φυγαδεύτηκαν και κατασπαταλήθηκαν, το ποσό των 300 εκατ. που «λείπει» – για να κλείσει (δήθεν) ο κρατήρας του ελλείματος – φαντάζει ευτελές. Και γίνεται ακόμα ευτελέστερο αν σκεφτεί κανείς πως μόλις πέρυσι το «ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ» πήρε επιχορήγηση 90 εκατ. για τα χρέη του σε Τράπεζες, ενώ κάθε χρόνο τσεπώνει από 20 εκατ. €, για ν’ ακούνε σε προσιτές τιμές τον… Πουτσίνι οι κυράτσες του Κολωνακίου. Οι ξενοδοχειακές επιχειρήσεις των πεθερικών εν ενεργεία Υπουργού χρωστούν στο Δημόσιο περί τα 500 εκατ. €, όσα περίπου και ο ανεκδιήγητος ιδρυτής του Αυριανισμού! Τα κόμματα στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας (2000 -2011) τσέπωσαν αθροιστικά 655 εκατ. €, αφού για κάθε ψηφοφόρο παίρνουν 10 € κρατική χρηματοδότηση! Είδατε πόσο γαλαντόμοι είναι προς τους εαυτούς τους οι εκλεγμένοι ρεμπεσκέδες μας, και μάλιστα με δανεικά που φορτώνουν στην καμπούρα μας, τη στιγμή που , οι Γερμανοί ψηφοφόροι επιδοτούν τα κόμματά τους μόλις με 0,75 € για κάθε ψήφο! Και για να μην παραλείψουμε το λεγόμενο κερασάκι της τούρτας, σημειώνουμε, απλώς, πως τα δύο (τέως) μεγάλα κόμματα οφείλουν στις Τράπεζες (τους) 280 – 290 εκατ. €, συνολικά, έναντι μελλοντικών επιχορηγήσεων! Πώς, λοιπόν, να μην μας λοιδορούν και να μην μας εξευτελίζουν παντοιοτρόπως οι απόγονοι του Αδόλφου; Γνωρίζετε ότι… ο κορδέλας κόπτων και πανηγυρικούς εκφωνών Έλλην Πρόεδρος – πλαγγόνα λαμβάνει ετησίως περισσότερα χρήματα από τον πρόεδρο των ΗΠΑ; Θα μου πείτε… καλά ρε αδερφέ και σένα τί σε κόφτει! Από δανεικά είναι! Γιατί να μην κάνει κι αυτός ο φουκαράς ένα κομπόδεμα για τα… γεράματά του!

,
Είδατε πουθενά κανένα κοινοβουλευτικό καθοίκιον να ζητήσει περικοπές στην επιδότηση των κομμάτων; Στη μείωση των βουλευτών; Στον περιορισμό των απολαβών και των προνομίων τους; Στην ελαχιστοποίηση των δαπανών της Βουλής και σε άλλο τι που να μην θίγει τις ευπαθείς ομάδες του λαού, αλλά το αποδεδειγμένα άχρηστο και ακριβοπληρωμένο τομάρι τους; Δυο τρεις που αποτόλμησαν να πουν κάτι τέτοιο, λοιδορήθηκαν ακόμα και από τον χώρο τους, ενώ η «αριστερά», ούσα ανέκαθεν υπεράνω χρημάτων, σε θέματα τοιαύτης φύσεως τηρεί σιγήν ιχθύος. Αγαθόν γαρ το βολεύεσθαι!

.
Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Στο τέλος θα πληρώσουν πάλι αυτοί που πλήρωσαν εχθές, και προχθές, και παραπροχθές, και προπαραπροχθές, και… πάντα. Τα υπόλοιπα είναι για να κοροϊδεύουμε εαυτούς και αλλήλους…

.

.

Advertisements

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Σ.ΚΑΡΓΑΚΟΥ: ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ

Posted by MAKIS στο 10/02/2012

.

Όταν περνούν οι Γερμανοί...

.

(ΑΝΑΔΗΜΟΣΊΕΥΣΗ ΑΡΘΡΟΥ)

  ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ

Του Σαράντου Καργάκου ,  Ιστορικού – Συγγραφέως

.

Μέρος πρώτο
Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.
  Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!
Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν -αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.
 Αν σ’ όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν’  απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι’  αυτό το λόγο να είναι αποικία».
  Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά. αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.
.
    Αυτό που όμως με θλίβει δεν είναι η ψυχική κακομοιριά των κυβερνώντων, είναι το ηθικό κατάντημα κάποιων δημοσιογράφων. Άκουγα ένα μεσημέρι κάποιον ραδιοσχολιαστή που με άκρως περιφρονητική φωνή στιγμάτιζε τη συμπεριφορά των Διστομιτών, επειδή κατέφυγαν στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των Γερμανών. Κι έλεγε: «Πού φθάσαμε…»! Έπρεπε να είχε ζήσει τη γερμανική φρίκη της Κατοχής, για να είχε δει το πού φθάνε το κτήνος όταν κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή. Τι έκαναν οι κάτοικοι του Διστόμου από το να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη; Μήπως έπρεπε κι αυτοί – κι όχι μόνο αυτοί- να συμπεριφερθούν γερμανικά, δηλαδή να πιάσουν καμμιά πεντακοσαριά Γερμανούς τουρίστες και να τους κρατήσουν ομήρους ή να τους εκτελέσουν; Στα αντίποινα των Γερμανών εμείς δεν απαντήσαμε με αντίποινα. Οι Γερμανοί τιμωρήθηκαν ελάχιστα γι’  αυτά που διέπραξαν στον τόπο μας. Κάλυψαν ένα ελάχιστο μέρος των αποζημιώσεων που όφειλαν. Συνέχισαν τη ναζιστική πολιτική, όχι βέβαια στη γραμμή του Χίτλερ (δεν είναι ακόμη καιρός) αλλά στη γραμμή του Γκαίμπελς. Παραπλάνηση και εξαπάτηση. Και μετά αποθράσυνση. Θα ‘ρθει στιγμή που θα μας ζητήσουν αποζημίωση για τις σφαίρες που ξόδεψαν για να μας… σκοτώσουν.
.
Μέρος Δεύτερο

Το κείμενο που προηγήθηκε είχε γραφτεί προ πολλών ετών για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα όπου αρθρογραφούσα επαγγελματικώς. Δεν δημοσιεύθηκε· και σε λίγες ημέρες «εκτελέστηκα» καιδημοσιογραφικώς. Μου τράβηξαν το χαλί επιτηδείως κάτω από τα πόδια μου. Τώρα που ήλθαν οι δύσκολοι καιροί και η Γερμανία μάς φόρεσε καπίστρι, πολλοί σταθμοί και πάμπολλα έντυπα μού ζητούν να μιλήσω και να γράψω για τις περιβόητες αποζημιώσεις. Μου ζητήθηκε να μιλήσω και για τις εκτελέσεις. Κι αντιμετώπισα τις λοιδορίες δύο «καναλοκύνων». Αναφερόμουν στην εκτέλεση των συγγενών μου και στην υπέροχη στάση της γιαγιάς μου. Ήμουν μπροστά, όταν ο πατέρας τής ανακοίνωσε την εκτέλεση των δύο παιδιών της, των δύο αδελφών του. Η γιαγιά -βαθιά χριστιανική ψυχή- κατέβασε το μαύρο τσεμπέρι ως τα μάτια και πριν τυλίξει με αυτό το στόμα για να μη βγει κραυγή οδύνης, κατόρθωσε να μουρμουρίσει:
– Ο θεός να τους συγχωρέσει για το κακό που μου έκαναν!…
Κι έπειτα κλείστηκε στη βαθιά σιωπή της. Που και που ένα σιγαλό – σαν αγεράκι απαλό-  μοιρολόι.
  Πέρασαν κάποια χρόνια. Ήμουν στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, την λεγόμενη τότε «Ογδόη». Ο πατέρας έφθασε ένα μεσημέρι ράκος στο σπίτι. Τον είχε επισκεφθεί στο κατάστημα του «Δραγώνα» (Αιόλου 89) ο άνθρωπος που είχε βάλει στη λίστα των μελλοθάνατων τα αδέρφια του. ήταν ετοιμοθάνατος· τον «κουράριζε» στον Άγιο Σάββα, εξάδελφός μου ογκολόγος. Του έμεναν λίγες ημέρες ζωής. Ζήτησε από τον εξάδελφό μου την άδεια να βγει για λίγες ώρες· έπρεπε κάποιον να δει. Και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Δεν μπορούσε να ανέβει στον ημιώροφο. Τον ζήτησε και κατέβηκε ο πατέρας. Σαν τον είδε πάνιασε.
   – Ήλθα να πάρω τη συγγνώμη σου, του είπε ο άλλος. Σε λίγες μέρες πεθαίνω…
     Ο πατέρας, βαθιά συγκλονισμένος, μόλις κατόρθωσε να ψελλίσει μία φράση:
   – Να ‘σαι συγχωρεμένος…
    Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και κλείστηκε στο γραφειάκι που ήταν το λογιστήριο. Δεν ήθελε να τον δει κανείς με δάκρυα στα μάτια. Ήταν ένας μικρόσωμος άνθρωπος με υψηλή περηφάνεια. Μας τα είπε στο σπίτι με αναφιλητά. Ήταν η πρώτη φορά που μάλωσα με τον πατέρα μου. Με τη σκληρότητα της νεανικής ηλικίας πίστευα πως η συγγνώμη σ’  έναν εγκληματία συνιστά αδικία. Σήμερα το ίδιο θα έπραττα κι εγώ, Αυτό δεν σημαίνει πως έκοψα να είμαι Μανιάτης. Αλλά η πείρα μιας μακράς ζωής με εδίδαξε ότι η καλύτερη εκδίκηση είναι η συγγνώμη. Γι’  αυτό συγχωρώ και τον δημοσιογράφο – κάποτε φίλο-  και τα παρασαρκώματα που τον περιστοιχίζουν, που, χωρίς να φορούν την στολή της «Βέρμαχτ», συνεχίζουν με άλλα μέσα το έργο τους.
     Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν.Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από τη δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση. Όχι κατά των Γερμανών αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας.
.
Υ.Γ. Το πρωτότυπο κείμενο είναι δημοσιευμένο σε πολυτονικό
Πηγή: Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2012, Εκδόσεις Φιλιππότη
 .
 

Posted in ΞΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »