fanourgimata

το όμμα του σκώμματος

Posts Tagged ‘ΕΛΛΑΔΑ’

ΤΟ ΦΑΥΛΟ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!

Posted by MAKIS στο 26/01/2016

Μικρή εικαστική συμβολή στον εθνικό εορτασμό για την πρώτη επέτειο της ανόδου στην εξουσία ενός παρά φύσει πολιτικού ζεύγους. 

Το πρωτο σύμφωνο συμβίωσης που κατέληξε σε γάμο!

Το πρωτο σύμφωνο συμβίωσης που κατέληξε σε γάμο!

.

Ο άνθρωπος που έβγαζε από το καπέλο του λαγούς (με πετραχήλια)!

Ο άνθρωπος που έβγαζε από το καπέλο του λαγούς (με πετραχήλια)!

Λαγός με πετραχήλι στο φυσικό του περιβάλλον

Λαγός με πετραχήλι στο φυσικό του περιβάλλον

.

Πανάξιος Εστί!

Πανάξιος Εστί!

.

Προεκλογικώς... λέων και μετεκλογικώς χαμαιλέων!

Προεκλογικώς… λέων και μετεκλογικώς χαμαιλέων!

.

ΑΙΕΝ ΨΕΚΑΖΕΣΘΑΙ

ΑΙΕΝ ΨΕΚΑΖΕΣΘΑΙ

.

 

Τα εν γαστρί και εν κάρα!

Τα εν γαστρί και εν κάρα!

.

 

.

Θεανώ:: Πολιτική Κουζίνα

Θεανώ:: Πολιτική Κουζίνα

.

 

Η υπουργός που με το ραβδί της εξαφάνιζε τη νύχτα τους μετανάστες!

Η υπουργός που με το ραβδί της εξαφάνιζε τη νύχτα τους μετανάστες!

.

"Αν κοτάς, ξαναπές θα σου ξεσκίσω τα μνημόνια..."

«Αν κοτάς, ξαναπές θα σου ξεσκίσω τα μνημόνια…»

.

Η καραδοκούσα δεκάρα

Η καραδοκούσα δεκάρα

.

ΝΩΠΗ ΕΝΤΟΛΗ: της έλειπε μόνο η... ρίγανη!

ΝΩΠΗ ΕΝΤΟΛΗ: της έλειπε μόνο η… ρίγανη!

.

Συριζανό ντε Πατατράκ (όταν έδινε 17ωρες μάχες με τους Βισιγότθους(

Συριζανό ντε Πατατράκ (όταν έδινε 17ωρες μάχες με τους Βισιγότθους)

.

Όνειρο προεκλογικών νυκτών

Όνειρο προεκλογικών νυκτών

Όπου σταθείς, όπου κι αν πας. εδώ παπάς εκεί Παππάς...

Όπου σταθείς, όπου κι αν πας. εδώ παπάς εκεί Παππάς…

Η "σκληρή διαπραγμάτευση" στο απόγειό της!

Η «σκληρή διαπραγμάτευση» στο… απόγειό της!

.

Το "τρίτο" επέπρωτο να είναι και το μακρύτερο!

Το «τρίτο» επέπρωτο να είναι και το… μακρύτερο! Βοήθειά μας…

.

Το Ροζικλαίρ ήταν... εκκλησία μπροστά στην Κουμουνδούρου!

Το Ροζικλαίρ ήταν… εκκλησία μπροστά στην Κουμουνδούρου!

 

Η "κου ουξ κλαν" τώρα δικαιώνεται!

Η «Κου Ουξ Κλαν» τώρα δικαιώνεται!

.

'Οταν, κατά τη μεταπολίτευση, χλευάζαμε τον Λεβέντη, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τα... λεβεντόπαιδα που θα κάθονταν στο σβέρκο μας!

‘Οταν, κατά τη μεταπολίτευση, χλευάζαμε τον Λεβέντη, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τα… λεβεντόπαιδα που θα κάθονταν στο σβέρκο μας!

.

Εάν ο Κάρολος ήταν σύγχρονος του Αλέξη, δεν θα έγραφε το "ΚΕΦΑΛΑΙΟ" αλλά τον... "ΚΑΤΑΚΕΦΑΛΟ"!

Εάν ο Κάρολος ήταν σύγχρονος του Αλέξη, δεν θα έγραφε το «ΚΕΦΑΛΑΙΟ» αλλά τον… «ΚΑΤΑΚΕΦΑΛΟ»!

.

PhotoFunia-1445764849-Tsipras-2

Μεταμνημονιακός  βαμμένος «αριστερίς»

.

Άγιος Αλέξιος ο Φέναξ:: από τις καταψεις στις διαλείψεις...

Άγιος Αλέξιος ο Φέναξ:: από τις καταλήψεις στις διαλείψεις…

.

oie_rounded_corners

«Εμείς δεν διορίζουμε όπως γινόταν στο φαύλο παρλθόν! Απλώς τοποθετούμε τα μέλη μας, τους συντρόφους μας, τους κοινωνικούς αγωνιστές, καθώς και τους συγγενείς, φίλους ή τις γκομενοπαρέες αυτών, προκειμένου να βελτιώσουμε το εργασιακό μικροκλίμα στο ευρύτερο δημόσιο. Τα λοιπά είναι εκ του πονηρού!

«Μην τάξεις σ' άγιο κερί, και σε γριά ματζούνι!»

«Μην τάξεις σ’ άγιο κερί, και σε γριά ματζούνι!»

.

 

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ, Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΑΛΕΞΙΑΔΑ

Posted by MAKIS στο 04/07/2015

tsipras-uber-alles

Ο Τσε Τσε της Ωγυγίας

Α Λ Ε Ξ Ι Α Δ Α
(Ο Δρόμος για τη Βενεζουέλα)

Πρωθυπουργό πιο χαλεπό
δεν είδα απ’ τον Τσίπρα:
λαϊκιστή, ανεύθυνο,
με καμποτίνου φύτρα!

Μαυρογιαλούρος με θωριά
κλεφτοκοτά ναρκίσσου
που θεωρεί το είδος του
εκπρόσωπο του ίσου!

Ό,τι χλευάζει το πρωί,
το εξυμνεί το βράδυ
και μούργα του παλιού καιρού
μοσχοπουλά για λάδι!

Ψηφίστηκε, εκλέχτηκε
και μπήκε στο μαγγάνι
εν μέσω Μπαρουφάκηδων
και βρόχων Λαπαζάνη!

Το σύμφωνο συμβίωσης
με τον Μιχαλολιάκο,
μηδέ τιμή περιποιεί
μήτε τον κάνει… Διάκο!

«Πρώτη φορά αριστερά»
με δεξιό εταίρο
(και μάλιστα ακρότατο),
συντρόφια, σας συγχαίρω!

Αν είναι, φευ, «αριστεροί»
οι κάθε είδους «-ίτσες»,
όταν θ’ ακούω «πρόοδος»
θα βγάζω… γαρδαβίτσες!

Μονοπωλείτε το «καλό»
και την «ευαισθησία»,
μιALEXIADAας και το «θα» ο άπελπις
καλύπτει μ’ ακρισία.

Νομίζω πως νομίζετε
πως είσαστε οι μόνοι
που ‘χετε… πίσω την πυγή˙
ταώς που καμαρώνει!

Πλην της Ραχήλ κι ο Σιλωάμ
θα ήταν… συριζαίος,
της συνιστώσας «ΞΑΓΝΙΖΑ»
και μάλιστα ευρέως!

Ο «ΣΥΡΙΖΑ» εξάγνισε
πολιτικούς ”φυγάδες”
που άλλαζαν το σχήμα τους
σα να ’ταν… αμοιβάδες!

Το πάλαι, οι ευώνυμοι
τους λέγαν «αποστάτες»,
μα νυν τους λένε «ήρωες
που ’ρθαν να βάλουν πλάτες»!

Στις πλάτες τους κουβάλαγαν
μία κυφή Ελλάδα
που με μια τίντα κρεμεζί
την έκαναν… λαμπάδα!

(Για τη συνέχεια κάντε κλικ ΕΔΩ)

001

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ, ΣΚΩΠΤΙΚΑ, Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

Posted by MAKIS στο 03/03/2015

Στην αγορά του Αλ Χάλι-λι

Στην αγορά του Αλ Χάλι-λι

ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

Σκοπός της επίσκεψης του Αλέξη στον Μίκη ήταν η παραγγελιά της ευρωλαϊκής ασυμφωνίας «Ο Χορός των Αγορών» για ένα νταούλι και δύο πίπιζες, στο πλαίσιο υλοποίησης της προεκλογικής δήλωσης του πρώτου «Εμείς θα βαράμε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν»! Το πασίγνωστο «Καλημέρα Ήλιε» αποκλείστηκε γιατί μετά από τριάντα πέντε έτη χρήσης και κατάχρησης κατέληξε να θυμίζει… μνημόνιο και νέφωση (με υπέρμετρους ρύπους). Ωσαύτως απορρίφθηκε η μεταγραφή τού «Κάρμινα Μπουράνα» σε τσάμικο για νταούλι και πίπιζα, λόγω των υπερβολικών απαιτήσεων του μουσουργού Κακαρούγκα. Τους στίχους για το έργο έγραψε ένας φέρελπις στιχουργός ο οποίος υπογράφει με το ψευδώνυμο «Γιάνης Β.». Σύμφωνα με δηλώσεις του, τα ποσοστά του θα διατεθούν για την απόσβεση μέρους του δημόσιου χρέους, γεγονός που έκανε τον Σόιμπλε να ξαναπερπατήσει από τη χαρά του. Ο Γιάνης με τον απέριττο στίχο του προσπάθησε να τονίσει και το στοιχείο του “κομφορμίστικου αντικομφορμισμού”, σήμα κατατεθέν παντός κοινωνικά συνειδητοποιημένου ατόμου που σέβεται τον εαυτό του και το λάιφ στάιλ τού χώρου του. Βάση της έμπνευσής του αποτέλεσε το λαίκό τραγούδι «Άσπρο πουκάμισο» (Β.Τσιτσάνης – Ε.Παπαγιαννοπούλου, 1956). Εξασφαλίσαμε τους στίχους και τους παρουσιάζουμε:

Άσπρο πουκάμισο φορώ,
ντίαρ Αγγέλα… φως μου,
θέλεις να βάλω “Γκυ Λαρός”
ή θες το ”Ούγκο Μπος” μου;

Άσπρο πουκάμισο φορώ
ριχτό σαν… πετραχήλι˙
οι Γερμανοί τον σολομό
μου έψησαν στα χείλη.

Άσπρο πουκάμισο φορώ
σε χρεωμένη χώρα
που στέλνει έξω τα παιδιά
και τα… λεφτά με φόρα!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
και μαύρο δεν το βάφω˙
εγώ τα «νιεν» του Σόιμπλε
στο όσχεο τα γράφω!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
κι ας έχω στάνταρ… Γέιλ
στα πούρα είμαι Κουβανός
και Ρώσος στα κοκτέιλ!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
κι έχω το“Πόρσε” μαύρο,
τ’ απλήρωτα διόδια
τώρα με κάνουν λάβρο!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
κι ουδέποτε γραβάτα,
με μπουρζουάδες χώρισα
από μικρός τη στράτα.

Άσπρο πουκάμισο φορώ
σαφώς δικαιωμένος
και δείγμα της ευμάρειας
ο καψερός… Καμμένος!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
και ζω σαν τα αλάνια˙
τρώγω το στέικ μίντιουμ
με λίγα… λαfaζάνια!

Άσπρο πουκάμισο φορώ
με πρόεδρο Προκόπη˙
ο Μανωλιός ανάποδα
εφόρεσε τη λώπη!

Υ.Γ.
Το γεγονός ότι οι αγορές δεν άρχισαν ακόμη τα μαλλιοτραβήγματα για το ποια θα μας πρωτοδανείσει οφείλεται, σύμφωνα με έγκυρους αναλυτές, στους εξής λόγους:

• Δεν έχουν ακόμα ετοιμαστεί οι παρτιτούρες για τον «Χορό των Αγορών».
• Ούτε οι «αγορές» είναι ακόμη έτοιμες, γιατί μόλις άρχισαν να μαθαίνουν τσάμικο.
• Και γιατί, στο κάτω κάτω, λεφτά υπάρχουν! Ήδη οι ΔΕΗ-τζήδες, απ’ ό,τι λέγεται, πήραν αύξηση ±8%!

3/3/2015

Το κείμενο σε μορφή PDF : ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

 

Πρόκειται για «Αγορά» που δεν ξέρει από… τσάμικο ή για «Χώρα» που δεν ξέρει από διαπραγμάτευση;

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΟ

Posted by MAKIS στο 14/05/2012

.

Υποχρεωτική κατάδυση,,, ψηφοφόρου

.

Τέτοιο εσμό μικρονόων, εγωπαθών, υστερόβουλων, αλλοπρόσαλλων, ανεύθυνων και δημαγωγών  ”ηγετών” δεν συγκέντρωσε ποτέ καμιά χώρα και σε καμιά εποχή σαν την Ελλάδα του σήμερα. Υποχρεωτική κατάδυση λαού στο αδιέξοδο!

.

.

Posted in ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΠΑ, ΝΑΥΑΡΧΟΥ ε.α.

Posted by MAKIS στο 28/02/2012

.

.

Ναύαρχος Νίκος Παππάς, Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΝ

Επτανήσου 44, Κυψέλη 11361, Τηλ: 2108213810

Αθήνα, 16 Φεβρουαρίου 2012

 

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

 

Προς:  Τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας

Τους Προέδρους των Ελληνικών πολιτικών κομμάτων

Τους 300 βουλευτές

.

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Κυβέρνησης,

Αξιότιμοι κύριοι Πρόεδροι των Κομμάτων,

Αξιότιμοι αντιπρόσωποι του ελληνικού λαού

 

Στον θαλασσινό πολιτισμό που βίωσα σε όλη τη διάρκεια των 82 μου χρόνων, το πρώτο αξίωμα που ενστερνιστήκαμε ήταν αυτό του «ουδέν μορφώνει όσο το παράδειγμα». Και το υπηρετήσαμε με ήθος και ανιδιοτέλεια στα οποία μας γαλούχησαν άξιοι γονείς και ακαδημαϊκοί και επαγγελματικοί δάσκαλοι.

Η σημερινή κρίση της πατρίδας μας, πέρα από οικονομική, χαρακτηρίζεται και από την κοινωνική αποσύνθεση, κατάσταση που οδηγεί, αν και σφόδρα απεύχομαι, σε τραγικά αδιέξοδα και εθνική καταστροφή.

Κύριος παράγοντας στην επικίνδυνη αυτή φάση του ελληνισμού είναι και η διαχείριση της ηγεσίας σε όλα τα επίπεδα. Η κοινωνία μας έχει ανάγκη ηγετών- ινδαλμάτων, που να δείχνουν στην πράξη ότι συμμερίζονται και συμμετέχουν έμπρακτα στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο λαός του οποίου ηγούνται.

Η ασυλία και η ατιμωρησία των ηγητόρων που ενήργησαν ιδιοτελώς, η διατήρηση προνομίων, απολαβών και προκλητικών περιουσιών, εξοργίζουν τους πολίτες, που βλέπουν τις δικές τους περιουσίες να εξαϋλώνονται και υποσκάπτουν την εμπιστοσύνη προς τους ηγέτες, οδηγώντας τους μαζικά, ιδίως τους νέους χωρίς μέλλον, προς την αναρχία και την αυτοδικία.

Είναι καιρός να ενστερνιστείτε κι εσείς το «ουδέν μορφώνει όσο το παράδειγμα». Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με την παραίτησή του από την Προεδρική αποζημίωση ας είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους σας. Πάρτε σκληρά μέτρα και για εσάς. Εφαρμόστε άμεσα τη δυνατότητα που σας δίνει το Σύνταγμα ώστε η επόμενη Βουλή να έχει 200 μόνο Βουλευτές. Μειώστε τις υπουργικές και βουλευτικές αποζημιώσεις σας στον μέσο όρο μισθοδοσίας του Δημοσίου. Καταργείστε τις βουλευτικές συντάξεις και θεωρείστε τον βουλευτικό χρόνο αντίστοιχο του επαγγέλματος ενός εκάστου Βουλευτή με τις ανάλογες κρατήσεις για την επαγγελματική και μόνο σύνταξή του. Περιορίστε τους υπουργούς σε 15. Είναι τραγικός εμπαιγμός να κόβετε τις συντάξεις των πολιτών και να διατηρείτε 4 Υπουργούς Εθνικής Άμυνας! Περιορίστε τις στρατιές των αυλικών, συμβούλων και φυλάκων σας. Καταργείστε επιτέλους τους Γενικούς Γραμματείς, Διευθυντές και Διοικητές που διορίζονται στις θέσεις αυτές με μόνο κριτήριο την αποτυχία τους να εκλεγούν βουλευτές και διορίστε Μόνιμους Γενικούς Γραμματείς με αξιοκρατικά κριτήρια και ευρεία κοινοβουλευτική στήριξη.

Μόνο από αυτά τα μέτρα θα εξοικονομούσατε περισσότερα από τα 300 εκατομμύρια που ψάχνετε ευτελίζοντάς μας στην παγκόσμια κοινότητα.

Τιμωρείστε επιτέλους τους ανάμεσά σας ευρισκόμενους ιδιοτελείς εκμεταλλευτές του δημόσιου χρήματος.

Μόνον έτσι έχετε ελπίδα να καταστείτε ηγήτορες που θα εμπνέουν τον θαυμασμό και την αγάπη, κυρίως δε την εμπιστοσύνη των πολιτών που σας ακολουθούν.

Αγάθων έφη: « Ο άρχων τριών δει μέμνησθαι: Πρώτον, ότι ανθρώπων άρχει, Δεύτερον ότι κατά Νόμον άρχει, και Τρίτον, ότι ουκ αεί άρχει.»

 

Ναύαρχος Νίκος Παππάς Π.Ν.

Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΝ

 

 

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΞΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Σ.ΚΑΡΓΑΚΟΥ: ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ

Posted by MAKIS στο 10/02/2012

.

Όταν περνούν οι Γερμανοί...

.

(ΑΝΑΔΗΜΟΣΊΕΥΣΗ ΑΡΘΡΟΥ)

  ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ

Του Σαράντου Καργάκου ,  Ιστορικού – Συγγραφέως

.

Μέρος πρώτο
Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.
  Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!
Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν -αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.
 Αν σ’ όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν’  απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι’  αυτό το λόγο να είναι αποικία».
  Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά. αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.
.
    Αυτό που όμως με θλίβει δεν είναι η ψυχική κακομοιριά των κυβερνώντων, είναι το ηθικό κατάντημα κάποιων δημοσιογράφων. Άκουγα ένα μεσημέρι κάποιον ραδιοσχολιαστή που με άκρως περιφρονητική φωνή στιγμάτιζε τη συμπεριφορά των Διστομιτών, επειδή κατέφυγαν στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των Γερμανών. Κι έλεγε: «Πού φθάσαμε…»! Έπρεπε να είχε ζήσει τη γερμανική φρίκη της Κατοχής, για να είχε δει το πού φθάνε το κτήνος όταν κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή. Τι έκαναν οι κάτοικοι του Διστόμου από το να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη; Μήπως έπρεπε κι αυτοί – κι όχι μόνο αυτοί- να συμπεριφερθούν γερμανικά, δηλαδή να πιάσουν καμμιά πεντακοσαριά Γερμανούς τουρίστες και να τους κρατήσουν ομήρους ή να τους εκτελέσουν; Στα αντίποινα των Γερμανών εμείς δεν απαντήσαμε με αντίποινα. Οι Γερμανοί τιμωρήθηκαν ελάχιστα γι’  αυτά που διέπραξαν στον τόπο μας. Κάλυψαν ένα ελάχιστο μέρος των αποζημιώσεων που όφειλαν. Συνέχισαν τη ναζιστική πολιτική, όχι βέβαια στη γραμμή του Χίτλερ (δεν είναι ακόμη καιρός) αλλά στη γραμμή του Γκαίμπελς. Παραπλάνηση και εξαπάτηση. Και μετά αποθράσυνση. Θα ‘ρθει στιγμή που θα μας ζητήσουν αποζημίωση για τις σφαίρες που ξόδεψαν για να μας… σκοτώσουν.
.
Μέρος Δεύτερο

Το κείμενο που προηγήθηκε είχε γραφτεί προ πολλών ετών για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα όπου αρθρογραφούσα επαγγελματικώς. Δεν δημοσιεύθηκε· και σε λίγες ημέρες «εκτελέστηκα» καιδημοσιογραφικώς. Μου τράβηξαν το χαλί επιτηδείως κάτω από τα πόδια μου. Τώρα που ήλθαν οι δύσκολοι καιροί και η Γερμανία μάς φόρεσε καπίστρι, πολλοί σταθμοί και πάμπολλα έντυπα μού ζητούν να μιλήσω και να γράψω για τις περιβόητες αποζημιώσεις. Μου ζητήθηκε να μιλήσω και για τις εκτελέσεις. Κι αντιμετώπισα τις λοιδορίες δύο «καναλοκύνων». Αναφερόμουν στην εκτέλεση των συγγενών μου και στην υπέροχη στάση της γιαγιάς μου. Ήμουν μπροστά, όταν ο πατέρας τής ανακοίνωσε την εκτέλεση των δύο παιδιών της, των δύο αδελφών του. Η γιαγιά -βαθιά χριστιανική ψυχή- κατέβασε το μαύρο τσεμπέρι ως τα μάτια και πριν τυλίξει με αυτό το στόμα για να μη βγει κραυγή οδύνης, κατόρθωσε να μουρμουρίσει:
– Ο θεός να τους συγχωρέσει για το κακό που μου έκαναν!…
Κι έπειτα κλείστηκε στη βαθιά σιωπή της. Που και που ένα σιγαλό – σαν αγεράκι απαλό-  μοιρολόι.
  Πέρασαν κάποια χρόνια. Ήμουν στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, την λεγόμενη τότε «Ογδόη». Ο πατέρας έφθασε ένα μεσημέρι ράκος στο σπίτι. Τον είχε επισκεφθεί στο κατάστημα του «Δραγώνα» (Αιόλου 89) ο άνθρωπος που είχε βάλει στη λίστα των μελλοθάνατων τα αδέρφια του. ήταν ετοιμοθάνατος· τον «κουράριζε» στον Άγιο Σάββα, εξάδελφός μου ογκολόγος. Του έμεναν λίγες ημέρες ζωής. Ζήτησε από τον εξάδελφό μου την άδεια να βγει για λίγες ώρες· έπρεπε κάποιον να δει. Και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Δεν μπορούσε να ανέβει στον ημιώροφο. Τον ζήτησε και κατέβηκε ο πατέρας. Σαν τον είδε πάνιασε.
   – Ήλθα να πάρω τη συγγνώμη σου, του είπε ο άλλος. Σε λίγες μέρες πεθαίνω…
     Ο πατέρας, βαθιά συγκλονισμένος, μόλις κατόρθωσε να ψελλίσει μία φράση:
   – Να ‘σαι συγχωρεμένος…
    Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και κλείστηκε στο γραφειάκι που ήταν το λογιστήριο. Δεν ήθελε να τον δει κανείς με δάκρυα στα μάτια. Ήταν ένας μικρόσωμος άνθρωπος με υψηλή περηφάνεια. Μας τα είπε στο σπίτι με αναφιλητά. Ήταν η πρώτη φορά που μάλωσα με τον πατέρα μου. Με τη σκληρότητα της νεανικής ηλικίας πίστευα πως η συγγνώμη σ’  έναν εγκληματία συνιστά αδικία. Σήμερα το ίδιο θα έπραττα κι εγώ, Αυτό δεν σημαίνει πως έκοψα να είμαι Μανιάτης. Αλλά η πείρα μιας μακράς ζωής με εδίδαξε ότι η καλύτερη εκδίκηση είναι η συγγνώμη. Γι’  αυτό συγχωρώ και τον δημοσιογράφο – κάποτε φίλο-  και τα παρασαρκώματα που τον περιστοιχίζουν, που, χωρίς να φορούν την στολή της «Βέρμαχτ», συνεχίζουν με άλλα μέσα το έργο τους.
     Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν.Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από τη δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση. Όχι κατά των Γερμανών αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας.
.
Υ.Γ. Το πρωτότυπο κείμενο είναι δημοσιευμένο σε πολυτονικό
Πηγή: Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2012, Εκδόσεις Φιλιππότη
 .
 

Posted in ΞΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

Posted by MAKIS στο 22/11/2011

.

Από αρχές, αρχι... πέλαγος!

.

Παρατίθεται απόσπασμα από το άρθρο «Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΗΣΤΕΙΑ» τκυ δημοσιογράφου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της Athens Review of Books.

.

[…Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρώνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ηλεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη του Οικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων και λάσπης από τους πραιτωριανούς της «Αλλαγής»…]

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Χ.ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ: Ανταρσία της Ποιότητας

Posted by MAKIS στο 01/11/2011

ΗΛΙΑΣ ΠΑΣΣΙΣΗΣ: Άδειο Βάθρο

.
Ανταρσία της Ποιότητας
Χρήστου Γιανναρά
(αναδημοσίευση)

.

Mε το ανθρώπινο υλικό που διαθέτουν τα δύο κόμματα εξουσίας, η συντελεσμένη καταστροφή της χώρας είναι αδύνατο να μην εξελιχθεί σε ιστορική τραγωδία. Kαι εντελώς αδύνατο να στοιχειοθετηθεί προοπτική ανάκαμψης. Δεκαεφτά μήνες τώρα περιφρονείται βάναυσα η στοιχειώδης λογική: Δεν είναι δυνατό οι αυτουργοί της καταστροφής να διαχειρίζονται τη σωτηρία μας από τις εφιαλτικές συνέπειες των εγκλημάτων τους. Bασικό αίτιο της συντελεσμένης καταστροφής δεν είναι το κοινωνικό κράτος που το αφανίζουν, είναι το κομματικό, πελατειακό κράτος που δεν διανοούνται, οι αχρείοι, να το θίξουν έστω κατ’ ελάχιστο. Eίναι σκέτη παράνοια να περιμένουμε από τους φαύλους να πατάξουν τη φαυλότητα, από τους αποδεδειγμένα σπιθαμιαίους και ιδιοτελείς να συνεγείρουν την κοινωνία σε τιτάνιο άθλημα δημιουργικού μόχθου και αυταπάρνησης.

Σε δεκαεφτά ολόκληρους μήνες, από τους διακόσιους τριάντα εννέα βουλευτές κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν βρέθηκαν ούτε δέκα να λογαριάσουν την κοινωνία και την πατρίδα πριν από το κόμμα, πριν από την αρρωστημένη εξουσιολαγνεία τους. Aς ήταν έστω δέκα με ασυμβίβαστη ανιδιοτέλεια, στοιχειώδη νοημοσύνη και πατριωτισμό. Tόσον πατριωτισμό που να μην αντέχει την ντροπή, τη διεθνή διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος κάθε μέρα. Kαι τόση νοημοσύνη που να αντιλαμβάνεται τι αντιπροσωπεύει το άδειο βλέμμα του πρωθυπουργού, γιατί τον κατέδωσε ο Στρος-Kαν σαν εντεταλμένο να οδηγήσει την Eλλάδα στο ΔNT, γιατί τόση η μικρόνοια και ευτέλεια των κειμένων που τον βάζουν να εκφωνεί. Aς υπήρχαν έστω δέκα βουλευτές που να καταλαβαίνουν τη σπαραχτική μετριότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τη μικρομπακαλική του ατολμία να βάλει νυστέρι στο σάπιο κόμμα του.

Aρκούσαν δέκα βουλευτές για να πετύχουν το καίριο: Nα εξαναγκάσουν τις ηγεσίες τους σε απόσυρση από την πολιτική σκηνή. Nα συμφωνήσουν τα δύο κόμματα για τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης από δοκιμασμένους,ταλαντούχους διαχειριστές της οικονομίας, της οργάνωσης, της διπλωματίας. Mε περιορισμένους στόχους:

  • Nα διαχειριστεί ευφυώς τη χρεοκοπία.
  • Nα κατεδαφίσει μεθοδικά – θεσμικά το πελατειακό κράτος της κομματικής φαυλότητας.
  • Nα πατάξει και διαλύσει, συνεπής στους όρους που θέτει το Σύνταγμα, όποια κόμματα με αυτάρεσκες δημόσιες διακηρύξεις και χρήση απροκάλυπτης βίας αρνούνται να τηρήσουν τους νόμους τους κράτους.
  • Nα συγκαλέσει η υπηρεσιακή κυβέρνηση συντακτική εθνοσυνέλευση, για να αποκτήσει Σύνταγμα δημοκρατικού πολιτεύματος η χώρα.

Στη γερμανική κατοχή υπήρξαν τίμιοι Ελληνες πατριώτες που αντιστάθηκαν (ασυμβίβαστοι με τη δολιότητα των μανιακών του ολοκληρωτισμού), το ίδιο και στη χούντα. Διακινδύνευσαν, βασανίστηκαν, θυσιάστηκαν. Σήμερα η Eλλάδα ατιμάζεται, εξανδραποδίζεται, καταδικάζεται να μείνει στο περιθώριο για δεκαετίες. Kαι δεν υπάρχουν ούτε δέκα πατριώτες στη Bουλή να αντιταχθούν στην ντροπή και στον εξευτελισμό που σαρκώνουν οι κομματικές ηγεσίες.

Δυο διευκρινίσεις: Γιατί όλη η ευθύνη αποκλειστικά και μόνο στους βουλευτές, γιατί απαλλάσσουμε τους πολίτες από το χρέος να υπερασπίσουν τα μέγιστα και τα τίμια του ατομικού και συλλογικού βίου;

Διότι, απλούστατα, δεν υπάρχουν τρόποι και πρακτικές να αντιδράσει ο πολίτης σήμερα. Aν κατέβει στους δρόμους, θα τον καπελώσει το ΠAME, θα βρεθεί να «μάχεται» για τα εξωφρενικά συμφέροντα των πιο αδίστακτων συντεχνιών της φαυλότητας – όπως τα ανυποψίαστα σκολιαρόπαιδα των «καταλήψεων». Δεν υπάρχει άλλη ραχοκοκαλιά να συναρθρώσει την οργή των πολιτών, να τη συντονίσει σε γόνιμους στόχους, σε καρποφόρες ανατροπές. Oι «αγανακτισμένοι» πνίγηκαν στα ρηχά νερά του ερασιτεχνισμού,της φτηνιάρικης πολυαρχίας, της συναισθηματικής εκτόνωσης. Kάτι ανάλογο και η «Σπίθα» του Mίκη. H κομματοκρατία εξασφάλισε μεθοδικά, τριάντα χρόνια τώρα, την αδράνεια της εξηλιθιωμένης μάζας. Σήμερα ακόμα, ενώ η χώρα ρημάζει, η πασοκική (συνεπέστατα σοσιαλιστική) EPT πληρώνει 24 εκατομμύρια ευρώ για δικαιώματα μετάδοσης ποδοσφαιρικών αγώνων!

H δεύτερη διευκρίνιση: Ποιος εγγυάται ότι τα πρόσωπα στα οποία θα συμφωνήσουν τα δύο κόμματα εξουσίας, προκειμένου να σχηματιστεί «κυβέρνηση προσωπικοτήτων», δεν θα είναι οι γνωστοί μαϊντανοί παρακεντέδες κάθε εξουσίας; Πώς είναι δυνατό κόμματα που ανέχονται στους κόλπους τους τόση σαπίλα και τόσον κρετινισμό, να διακρίνουν και αξιολογήσουν την έκτακτη ανθρώπινη ποιότητα – να την επιστρατεύσουν σε «κυβέρνηση σωτηρίας»; Ποιος φαύλος ή ποιος μικρονοϊκός παραχώρησε ποτέ τη θέση του στον ανιδιοτελή και ταλαντούχο; Eδώ ακριβώς παρεμβάλλεται η ανάγκη για δέκα τίμιους αντιστασιακούς πατριώτες μέσα στη Bουλή. Που δεν θα διστάσουν να ελέγξουν με την ψήφο τους την ποιότητα όσων ανθρώπων προταθούν για την κυβέρνηση σωτηρίας. Aυτή τη φορά να μπει ο πήχυς, πραγματικά, πολύ ψηλά. Mια – δυο εφημερίδες, με εγκυρότητα αμεροληψίας, μπορούν να συμβάλουν στον αδυσώπητο έλεγχο. Eίναι θέμα,σχεδόν, ζωής ή θανάτου για τον ελλαδικό Eλληνισμό.

Σε τέτοιες ώρες το κύρος ανθρώπων και θεσμών μπορεί να είναι πολύ πιο αποτελεσματικό από τις συμβατικές εξουσιαστικές προνομίες. Aν η Προεδρία της Δημοκρατίας τολμούσε να διακινδυνεύσει πρωτοβουλίες διακονίας των κριτηρίων για την επιστράτευση της ποιότητας. Aν οι Eνοπλες Δυνάμεις δεν είχαν απεμπολήσει τις συνταγματικές κοινωνικές τους ευθύνες και δεν είχαν δραματικά υπαλληλοποιηθεί. Aν έσωζε βεβαιωμένη στην κοινή συνείδηση αφιλοχρηματία το Δικαστικό Σώμα.

Aν η Eκκλησία δεν ήταν ηθικολογική φιοριτούρα του δημόσιου βίου. Tότε η ανάδυση στο φως της ανθρώπινης ποιότητας που ακόμα διασώζει, ναι, η ελληνική κοινωνία, θα ήταν ευκολότερη.

Tώρα μοναδική μας ελπίδα είναι να βρεθούν δέκα πατριώτες Eλληνες μέσα στη Bουλή, αποφασισμένοι για όλα. Tην καταστροφή την αντέξαμε αρκετές φορές: το ’97, το ’22, το ’46 – 49. Tην ντροπή δεν αντέχουμε, τον εξευτελισμό. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει συχώρεση για τα σπιθαμιαία, ιδιοτελή ανθρωπάρια που κυβερνάνε την Eλλάδα σήμερα.

Χρήστος Γιανναράς

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΤΟ ΑΠΕΡΙΤΤΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΤΤΩΜΑΤΑ

Posted by MAKIS στο 25/10/2011

ΤΟ ΑΠΕΡΙΤΤΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΤΤΩΜΑΤΑ

Στον αντίποδα των ανεπαρκών και φθαρμένων προσώπων που κυριαρχούν σήμερα στην πολιτική ζωή του τόπου βρίσκονται κάποιες προσωπικότητες με ήθος, εντιμότητα και αξιοπρέπεια. Έλληνες που ανάλωσαν τη ζωή τους για ιδανικά και όχι για ιδιοτέλειες. Που αγωνίστηκαν για τη δημοκρατία, τίμησαν τις δημόσιες θέσεις που κατέλαβαν και τους όρκους που έδωσαν. Τέτοιες προσωπικότητες υπήρξαν, δυστυχώς, ελάχιστες μέσα στο βορβορώδες πολιτικό περιβάλλον που κυριάρχησε κατά τη μεταπολίτευση. Εμβληματική προσωπικότητα υπήρξε και ο αείμνηστος καθηγητής Γεώργιος – Αλέξανδρος Μαγκάκης που έφυγε από τη ζωή στις αρχές του Σεπτεμβρίου. Στο τελευταίο ιδιόχειρο σημείωμά του με  τίτλο «Η ζωή πάνω στο νήμα», λίγες ημέρες πριν φύγει, έγραφε:

«Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια».

Ακριβώς, αυτός ο τόπος σήμερα δεν είναι ο τόπος που γεννηθήκαμε. Δεν είναι ο τόπος που ξέραμε. Δεν είναι η Ελλάδα. Είναι ένας άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Υποθέτω πως εννοεί τη φυλή των πολιτικών που διαφεντεύουν τις τύχες μας και όλους εμάς που τους εμπιστευτήκαμε γι’ αυτή τη δουλειά και που τους ανεχόμαστε ακόμη. Για πόσο;

.

Κάποτε, πολύ πριν  παραδοθούμε, ψυχή τε και σώματι, στους Βησιγότθους – Τροϊκανούς, τα μέλη του σώματος αποφάσισαν να εκλέξουν αρχηγό. Πρώτος πήρε το λόγο ο εγκέφαλος που υποστηρίζοντας την υποψηφιότητά του δήλωσε: «Εγώ πρέπει να γίνω αρχηγός, γιατί οργανώνω τη λειτουργία όλων σας». Η καρδιά, αντιπροσωπεύουσα την… αριστερά του σώματος, κατακόκκινη από την αλαζονεία του εγκεφάλου διακήρυξε: «Ο σύντροφος εγκέφαλος εκόμπασε πως μας δίνει εντολές, αλλά εάν δεν ήμουν εγώ να κουβαλάω το αίμα σαν χαμάλης, θα ήθελα να ξέρω πως θα δούλευε αυτός και τα υπόλοιπα όργανα!». Όλο το σώμα ταράχτηκε από τα λόγια της και μετά από μια σύντομη… αρρυθμία το λόγο πήρε το στομάχι, εξέχον στέλεχος της συντηρητικής πτέρυγας του οργανισμού: «Αρχηγός πρέπει να γίνει αυτός που σας ταϊζει, γι’ αυτό και ανέκαθεν όλοι φρόντιζαν για το στομάχι τους! Σύνθημά μας “η πέψη φέρνει θρέψη”». Το πέος, επί κεφαλής της τρόικας του γεννητικού μορίου, σηκώθηκε να πάρει το λόγο, αλλά ο εγκέφαλος του είπε να κάτσει κάτω και το κατηγόρησε ότι «άγεται και φέρεται από το ένστικτο» και ενδεχόμενη αρχηγία του θα έβαζε σε περιπέτειες το όλο σύστημα. Τα πόδια, πάντα πρωτοπόρα, υποσχέθηκαν μια καλύτερη πορεία, εφόσον αναλάμβαναν την αρχηγία, και θεώρησαν τον εαυτό τους ισάξιο του εγκεφάλου βασιζόμενα στην παροιμία «όποιοςδεν έχει μυαλό, έχει ποδάρια»!. Και ενώ μιλούσαν τα νεφρά με κεντρικό σύνθημα την… κάθαρση, από την άκρη του οργανισμού ακούστηκε μια υπόκωφη φωνή συνοδευόμενη από μια αποπνικτική δυσοσμία «Εγώ θα γίνω αρχηγός!». Ήταν η κουράδα που μίλαγε από τα βάθη του παχέος εντέρου. Τα αυτιά… κουφάθηκαν, το στομάχι σφίχτηκε που έβλεπε ένα απόβλητο με τέτοιο θράσος, ενώ το στόμα δεν συγκρατήθηκε και της έψαλλε τον αναβαλλόμενο: «Μπες μέσα μωρή παλιοβρομιάρα που θες κι αρχηγιλίκια!». «Καλά», είπε η κουράδα, «αφού δεν με θέλετε για αρχηγό, εγώ δεν ξαναβγαίνω» και αποσύρθηκε στα ιδιαίτερά της.  Πέρασε μία, πέρασαν δύο, πέρασαν τρείς, πέρασαν πέντα μέρες και η κουράδα πεισματικά έμενε αμετακίνητη και δεν έλεγε να βγει. Το στομάχι φούσκωσε, τα μάτια  θόλωσαν, η καρδιά απορρυθμίστηκε, το πόδια έτρεμαν και το σώμα ολόκληρο κόντευε να σκάσει. Τότε όλοι μαζί φώναξαν εν χορώ: «Η ΚΟΥΡΑΔΑ ΑΡΧΗΓΟΣ, Η ΚΟΥΡΑΔΑ ΑΡΧΗΓΟΣ!».

Έκτοτε όλες οι κουράδες γίνονται αρχηγοί. Και εάν μεν περιορίζονταν στην αρχηγία των κομματικών οργανισμών, λίγο θα ήταν το κακό. Το ζήτημα είναι ότι οι περισσότερες από αυτές γίνονται και… πρωθυπουργοί. Οι θητείες τους συνοδεύονται, ως εικός, από βρόμα και δυσωδία ενώ για την έξοδό τους προς τον απόπατο της ιστορίας απαιτείται… κλύσμα. Ένα τέτοιο διαρκές κλύσμα υφιστάμεθα σήμερα παρά ποτέ!

Η παραπάνω ελεύθερη διασκευή ενός γνωστού ανέκδοτου, που κυκλοφορεί εδώ και κάμποσο καιρό, παρατέθηκε για να τονίσει πως η λαϊκή σοφία σε όλες τις εποχές, και ιδιαίτερα στις πιο δύσκολες, βρίσκει πάντα τον τρόπο να εκφράζεται , να διακωμωδεί και να λοιδωρεί την εξουσία η οποία περιφραγμένη μέσα στα προνόμιά της και την αναισχυντία της θεωρεί τον εαυτότ της σαν μία θεόσταλτη οντότητα προορισμένη να υπάρχει παρασιτούσα στο αντικείμενο της “μεσιανικής” της αποστολής, τον λαό. Η προσκόλληση των κρατούντων στο θώκο είναι τόσο ισχυρή που η ιδέα της απώλειας και μόνο είναι αρκετή για να διεγείρει όλα τα αντανακλαστικά της αυτοσυντήσησης και να υποκινήσει ενέργειες αυταρχικού χαρακτήρα. Πάντα πρόθυμος «δούλος» στις περιπτώσεις αυτές είναι οι υπηρεσίες ενός κομματικά αλωμένου κράτους έτοιμες να ικανοποιήσουν την εκάστοτε εξουσία και όχι να υπηρετήσουν την ουσία, δηλαδή τον πολίτη. Έτσι αντί να βλέπουμε κράτος-αρωγό του πολίτη βλέπουμε μονίμως ένα κράτος-αντίπαλο του πολίτη, ιδίως του νομοταγή. Ειδικά ο τελευταίος αντιμετωπίζεται συνεχώς σαν αποδιοπομπαίος τράγος. Τραγικό! Αυτό τον καιρό ζούμε τον απόλυτο οικονομικό διωγμό των αδυνάτων και τη χρήση του μηχανισμού ασφαλείας όχι για την προστασία των πολιτών από το κοινό έγκλημα, που περνάει περίοδο «άνθισης», αλλά για την καταστολή των φωνών διαμαρτυρίας. Και είμαστε ακόμα στην αρχή. Από το περασμένο σαββατοκύριακο (22-23/10/2011) γνωρίσαμε για πρώτη φορά μια καινούργια μορφή λογοκρισίας, την γηπεδική. Οι διαιτητές σε μερικά γήπεδα υποχρέωσαν τις γηπεδούχες ομάδες να απαιτήσουν από τους οπαδούς τους την αποκαθήλωση πανό με πολιτικό περιεχόμενο! Εάν αυτό ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, θα μπορούσε να εκληφθεί σαν στρεβλή ερμηνεία του νέου κανομισμού (εναντίον της βίας στα γήπεδα) από κάποιον μικρόνοο διαιτητή. Όμως, η σχετικά ομοιόμορφη αντίδραση των διαιτητών, στις περιπτώσεις που εμφανίστηκαν τέτοια πανό σε διάφορα γήπεδα της χώρας, δείχνει περισσότερο συντονισμένη δράση, κατόπιν άνωθεν εντολής, και λιγότερο υπερβάλλοντα ζήλο των «κοράκων». Αυτή η άποψη ενισχύεται και από τις έρευνες που πραγματοποίησε η αστυνομία  (μετά το τέλος, τουλάχιστον, ενός αγώνα) για τον εντοπισμό των ενόχων που είχαν το θράσος να αντιπολιτευτούν τα μέτρα της «εθνοσωτηρίου» κυβέρνησης. Και μη χειρότερα!

Η ΠΑΛΑΙΑ ΣΚΩΡΑΜΙΔΑ ΚΑΙ Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ "ΑΡΧΗΓΟΣ"

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΑΘΛΙΟΙ, ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑ-ΛΗΣΤΕΣ

Posted by MAKIS στο 13/09/2011

Το τέρας της φορολογίας

.

ΑΘΛΙΟΙ, ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑ-ΛΗΣΤΕΣ

Πέρα από τα όποια ελαττώματά μπορεί να κουβαλάμε ως λαός και πέρα από τα όποια πολιτικά ή άλλου είδους λάθη μπορεί να έχουμε κάνει ως κοινωνία, περνώντας σε …μεταφυσικό επίπεδο αναζήτησης, ομολογώ ότι αδυνατώ να εντοπίσω ποιες προαιώνιες αμαρτίες πληρώνουμε για να έχουμε στο σβέρκο μας έναν τέτοιο κλασικό κόθορνο, τον Φόρεστ Γκαμπ (ή …Γκαπ, κατ’ αλλους), μαζί με  την αυλή των βδελυρών κνωδάλων που τον περιβάλλει.  Η παρακολούθηση μιας ομιλίας ή συνέντευξης του Γκαπ, ως συνειδητή πράξη, ισοδυναμεί με ακραίο μαζοχισμό, ενώ ως υποχρεωτική ταυτίζεται με έσχατο καταναγκασμό.

Στη Θεσσαλονίκη (ΔΕΘ, 11η Σεπτ. 2011) αφού ακούσαμε  από ένα αυτιστικό ζόμπι ότι όλα βαίνουν καλώς στη χώρα και ότι δεν θα υπάρξουν άλλες επιβαρύνσεις για τους …συνήθεις ύποπτους, εξαγγέλθηκε – αμέσως μετά – ένας πρωτοφανής φόρος επί των κατοικιών ( πέραν του γνωστου ΦΑΠ) ο οποίος όμως – κατά την Βενιζέλειον ρητορική – δεν θα επιβαρύνει συνολικά τους  Έλληνες, αλλά τον …καθένα χωριστά και … ανεπαίσθητα (απλό …ακούμπισμα, δηλαδή) διότι πρόκειται περί …τέλους στα πλαίσια ενός μηχανισμού υποκατάστασης των υστερήσεων στην είσπραξη των εσόδων και την ως εκ τούτου  απόκλιση εκ των στόχων. Επί τέλους, βρέθηκε και ένας πολιτικός που δεν μασάει τα λόγια του και δεν πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, αλλά …ουροσυλλέκτες για δισκοπότηρα.

Εδώ που φτάσαμε, θα ρίξω κι εγώ μιαν ιδέα κι ας την πάρει το ποτάμι (…ο Αχέρων, ας πούμε). Σοσιαλιστική, φυσικά, για να μην παρεκκλίνουμε του κλίματος της οιονεί «σοσιαλιστικής» κυβέρνησής μας. Αφού λοιπόν τόλμησαν και έβαλαν «χέρι» και στο άβατο της πρώτης κατοικίας – ανεξαρτήτως αν πρόκειται περί χαμοκέλας ή πύργου – ας κάνουν ένα βήμα παραπάνω και ας φορολογήσουν και την …τελευταία κατοικία. Στο κάτω  κάτω,  εφόσον η Ελλάδα καταστεί ένα απέραντο νεκροταφείο, σαν αποτέλεσμα μιας πολιτικής  που την έχει ήδη μετατρέψει σε ανοιχτό φρενοκομείο, από πού και από ποιούς θα πάρουν τα λεφτά οι ευφάνταστοι σοσια-ληστές υπουργοί οικονομικών για να βουλώσουν τις τρύπες τους; Έτσι κι αλλιώς περιορισμό στην κουτάλα τους και αποδόμηση του κομματοκρατικού Φρανκεστάιν που δημιούργησαν δεν προτίθενται να επιχειρήσουν. Εννοείται ότι, σύμφωνα με την πρότασή μας, θα φορολογηθούν μόνο οι ιδιόκτητοι τάφοι˙ οι των …εχόντων και κατεχόνων, δηλαδή, όπως πάντα! Μάλιστα, προκειμένου να γίνει μετακύλιση της δυσφορίας προς την κατεύθυνση της Εσπερίας, και αυτός ο φόρος θα ονομαστεί – κατά την συνήθη τακτική – «τέλος» (άλλωστε επί …τελευτησάντων θα επιβληθεί) και θα πάρει το ειδικό όνομα «μνημονόσημο» ώστε να θυμίζει και μνήμα και μνημόνιο. Επιπροσθέτως, για να είναι δικαιότερο το …θάψιμο, ο υπολογισμός του τέλους δεν θα γίνεται με βάση τα τετραγωνικά μέτρα της τελευταίας κατοικίας, όπερ θα ήτο εις βάρος των λαϊκών …στρωμάτων (πρόβλεψη παλιοπασοκική), αλλά με τα …κυβικά! Ο …κύβος ερρίφθη! Δηλαδή, θα ληφθεί υπόψη και η καθ’  ύψος ανάπτυξη των τάφων, γεγονός που θα επιφέρει – επί τέλους – κοινωνική δικαιοσύνη, έστω και μετά θάνατον! Προσαυξήσεις θα υπολογισθούν στις περιπτώσεις ύπαρξης γλυπτών διακοσμήσεων με ένα ειδικό συντελεστή ματαιοδοξίας. Για λόγους ισονομίας όμως, δεν θα μείνουν εκτός σουφρώματος και οι ενοικιαζόμενοι τάφοι στους οποίους θα επιβληθεί ένα συμβολικό τέλος («τέλος συγχωρήσεως») ως ποσοστό του ετήσιου ενοικίου που καταβάλλεται στους δήμους. Προς αποτροπή φαινομένων φοροαποφυγής, μέσω της …καύσεως των νεκρών και του διασκορπισμού της τέφρας τους, το μνημονόσημο θα υπολογίζεται, στην περίπτωση αυτή, επί του ακαθαρίστου βάρους της τέφρας στο κατώφλι του κλιβάνου.

Επειδή ένας συνεπής νομοθέτης, μαζί με τον σχεδιασμό μιας πρότασης νόμου, προβλέπει ταυτόχρονα και τα απαραίτητα «παράθυρα», σημειώνω ότι «… της καταβολής του «μνημονοσήμου» εξαιρούνται οι ,,,μόνιμοι κάτοικοι του Α’ Νεκροταφείου Αθηνών το οποίο ως εκ της φύσεώς του υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού. Ωσαύτως εξαιρούνται οι κατοικίες των αναχωρησάντων δημοσία δαπάνη προσώπων καθώς και όσοι καλύπτονταν εν ζωή από το άρθρο 62 του Συντάγματος.».

Συμπιέστε αέρα σε φιάλες, γιατί επίκειται φορολογία της αναπνοής.

.

...ΆΝΤΕ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΟΔΉΛΑΤΑ!

Ο μαυρογιαλουρισμός στο μεγαλείο του. Κάντε κλικ στον παρακάτω ιστότοπο για να θαυμάσετε την άνεση εκφοράς ψεμάτων από τον ταλαντούχο Πόρκι – Πινόκιο.

http://www.youtube.com/watch?v=TzZoKPj8huo&feature=youtube_gdata_player

.

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ, Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »