fanourgimata

το όμμα του σκώμματος

Posts Tagged ‘ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ’

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Posted by MAKIS στο 27/05/2012

 

Το κρυφό Δισκοπότηρο

.

Το κρυφό μνημόνιο μένει ανέγγιχτο

του Γ. Παπαδόπουλου-Τετράδη

 .

Η χώρα βαδίζει προς την κρίσιμη μέρα των εκλογών έχοντας καλυμμένο κάτω από το τραπέζι το σημαντικότερο ζητούμενο για το μέλλον της.

Οι πολιτικές παρατάξεις έχουν επικεντρωθεί από την αρχή σε έναν αγώνα με επίκεντρο το μνημόνιο των κακών ξένων και τον μπαμπούλα της δραχμής,ενώ υποβαθμίζουν ή δεν ασχολούνται καθόλου με τις αιτίες της σημερινής δυστυχίας και της αυριανής καταστροφής,που είναι ζωντανές,έχουν ονοματεπώνυμο και έχουν και τρόπο να αντιμετωπιστούν.

Η κάθαρση,όμως,από αυτές τις αιτίες και το γιάτρεμα από τη σαπίλα τους έχουν καθηλωθεί από τον τρόπο που το πολιτικό σύστημα βλέπει τους ενόχους,φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της λαίλαπας,που έχει πέσει πάνω στα κεφάλια των πολιτών.Οι οποίοι όχι μόνο παραμένουν ακαταδίωκτοι,αλλά συνεχίζουν να συμμετέχουν στα παιχνίδια της εξουσίας,διεκδικώντας μάλιστα και την επανεκλογή τους στη διακυβέρνηση αντί να κρύβονται από ντροπή και φόβο!

Καμμία κυβέρνηση,όμως, δεν θα μπορέσει να αλλάξει τίποτε προς όφελος των πολιτών αν δεν διαλύσει το υπάρχον φοροεισπρακτικό σύστημα με όλους όσους το αποτελούν.Γιατί ενας από τους βασικούς λόγους πού σφάζονται μισθοί,συντάξεις,αποδοχές και επιδόματα του λαού,αλλά και που δεν πληρώνονται τα οφειλόμενα από το κράτος σε όλους τους πολίτες είναι η άρνηση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού να κάνει τη δουλειά ,για την οποία πληρώνεται,έστω και περικομμένα,από το υστέρημα τώρα του κόσμου.Καί η δειλία του πολιτικού συστήματος να συγκρουστεί με αυτή τη συντεχνία.

Ο λαός υποχρεώνεται σε μια απάνθρωπη αφαίμαξη γιατι,όπως αποκαλυπτικά είπε ο ένας από τους δημίους του, τέως υπουργός Φ Σαχινίδης  καιρό πρίν τις εκλογές «δεν έχουμε τα απαραίτητα έσοδα εξ αιτίας της αδυναμίας του εισπρακτικού μηχανισμού»!Δεν μας είπε,όμως ποιός προίσταται του μηχανισμού.Ποιός είναι ο υπεύθυνος,πού πρέπει να διωχθεί για την άρνησή του να λειτουργήσει τον μηχανισμό.Και με ποιο θράσος αποδέχεται την απιστία των υφισταμένων του σαν ανεύθυνος,ενώ έχει διοικητική και ποινική ευθύνη!

Τα έσοδα αυτά,τα κλέβει έτσι ανεύθυνα και ατιμωρητί ο εκάστοτε υπουργός Οικονομικών από τις τσέπες των μισθωτών,συνταξιούχων,αέργων και πραγματικών αναπήρων κάθε μήνα,γιατί,όπως ανερυθρίαστα είπε σε συνένευξή του ο προηγούμενος εγκληματίας του λαού Γ Παπακωνσταντίνου «αφού δεν μπορούμε να τα πάρουμε από όλους τα παιρνουμε από αυτούς πού βρίσκουμε πιο εύκολα»!

Και δεν βρέθηκε κανένα χέρι πολίτη να τον χαστουκίσει εκείνη τη στιγμή για την αναισθησία και την ιταμότητά του.Όπως δεν εχει βρεθεί και κανένα χέρι να περάσει χειροπέδες σε όλο αυτό το αληταριό,πού παριστάνοντας τους κυβερνήτες,καλοπερνάει τρώγοντας από το υστέρημα του λαού,κλέβοντάς τον με την ασυδοσία της παραγωγής ανήθικων νόμων από την κρεατομηχανή της Βουλής.

Η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα με το μνημόνιο,το έχω πεί και γράψει χίλιες φορές.Το μνημόνιο είναι το αποτελεσμα.Και είναι η κολυμπήθρα, μέσα στην οποία ξεπλένονται οι εγχώριοι απατεώνες, όσοι με τη μορφή υπουργών,υφυπουργών,γραμματέων,συμβούλων,διοικητών,συνδικαλιστών,επίορκων υπαλλήλων,δημάρχων,δημοτικών αξιωματούχων, διασπαθίζουν το δημόσιο χρήμα επί χρόνια και συνεχίζουν να το κάνουν ανενόχλητοι.Κλέβουν τους αδύναμους με πρόσχημα την οικονομική δυσπραγία του δημοσίου και παραμένουν σχετικά αλώβητοι στο στάτους τους!

Πίσω από το μνημόνιο είναι η νομιμοποίηση της βρωμερής διαπλοκής υπουργών, βουλευτών,νομαρχών, περιφερειαρχών, διοικητών, δημάρχων, συμβούλων, μηχανικών, γιατρών, φαρμακοποιών,δημοσιογράφων,δικηγόρων,υπαλλήλων,πού σπατάλησαν και σπαταλάνε ακόμα ατιμώρητοι το δημόσιο χρήμα,αυτό που οι κλέφτες υπουργοί παίρνουν κάθε μήνα από τις τσέπες των μισθωτών,των συνταξιούχων,των αέργων και των πραγματικά αναπήρων για να πληρωθεί το τίμημα της δικής τους ανικανότητας!

Πίσω από το μνημόνιο είναι η θεατρική αποκάλυψη μιάς παρονυχίδας από τις κομπίνες και τις απάτες με το δημόσιο χρήμα για μαϊμού παροχές με αντίτιμο ψήφους και οπαδούς.

Το μνημόνιο είναι η ουσιαστική τους ατιμωρησία από ένα σύστημα που είναι διαλυμένο και απρόθυμο,με άλλοθι το μνημόνιο!

Η άρνηση των πολιτικών παρατάξεων,που θα μπορούσαν να ξεκαθαρίσουν αυτό το σιχαμερό κράτος ,να αρθρώσουν μία λέξη γι αυτό ,είναι ο θρίαμβος του μνημόνιου.Και η διαιώνησή του.

Πίσω από το μνημόνιο είναι το ξέπλυμα των φοροφυγάδων ανάμεσα στους ελεύθερους επαγγελματίες,που εξακολουθούν ανενόχλητοι να μη συμμετέχουν στα φορολογικά βάρη,με αποτέλεσμα να πληρώνουν και το δικό τους μερίδιο οι μισθωτοί, συνταξιούχοι,άνεργοι και ανάπηροι!

Πίσω από το μνημόνιο είναι οι εργοδότες,που έχουν εξασφαλίσει από τους εγκληματίες πολιτικούς τέτοιους νόμους ώστε να πληρώνουν τους εργαζόμενους με τα φτηνότερα μεροκάματα του ευρωπαίκού νότου,διατηρώντας την αξία για τα προϊόντα που παράγουν στα ίδια περίπου ύψη πού ήταν και πρίν.

Πίσω από το μνημόνιο είναι οι Έλληνες τραπεζίτες,πού σώρευσαν δισεκατομμύρια κέρδη την τελευταία δεκαετία,χωρίς να έχουν εκτεθεί σε ομολογιακούς κινδύνους όπως οι ξένοι συνάδερφοί τους (με δύο μονο εξαιρέσεις μεσαίου μεγέθους) και ζούν πλουσιοπάροχα,χωρίς να συνεισφέρουν στις τράπεζες από τις περιουσίες που κέρδισαν!Περιμένοντας να χρεωθεί ο λαός τα νέα δάνεια που θα τους δοθούν για να στηρίξουν τις τράπεζές τους!

Πίσω από το μνημόνιο είναι όλοι οι κλέφτες και απατεώνες μεσάζοντες,πού με τους κάθε είδους προμηθευτές του δημοσίου ροκάνιζαν και ροκανίζουν ακόμα ανενόχλητοι το δημόσιο χρήμα,υπερτιμολογώντας τις υπηρεσίες και τις εργασίες – όταν παρεχουν οι υπηρεσίες και εργασίες – ή πουλώντας  αέρα κοπανιστό μόνο και μόνο για να μοιραστούν με επίορκους υπαλλήλους αυτά που καλούνται να πληρώνουν κάθε λίγο οι μισθωτοί ,συνταξιούχοι,άνεργοι και ανάπηροι από τους πολίτες.

Πίσω από το μνημόνιο είναι οι αντικοινωνικές συντεχνίες και τα συνδικάτα,που ρουφάνε ακόμα επιδόματα από την πίσω πόρτα,και πού διατηρούν αλώβητα τα πολλαπλάσια έσοδά τους από ένα διεφθαρμένο σύστημα,που τους τάϊζε για να μπορεί να μοιράζεται μαζύ τους τη νομή της εξουσίας.Την ώρα που ο λαός σφαγιάζεται στο βωμό της κατάρρευσης των κρατικών εσόδων.

Πίσω από το μνημόνιο είναι το χρήμα που έχουν σωρεύσει χιλιάδες πολιτικοί και υπαλληλικοί αξιωματούχοι μαζύ με διαπλεκόμενους ιδιώτες εδώ και χρόνια,χωρίς να έχουν αποδώσει ούτε σέντσι στο δημόσιο ταμείο.Το οποίο ρουφάνε ακόμα και οι καταδιωκόμενοι,αφού βλέπουν ότι κάθε σύλληψη και δίωξη είναι μία ακόμα παράσταση στο θέατρο της ανυπαρξίας κάθε έννοιας κράτους.Πολύ περισσότερο κράτους δικαίου.

Πίσω από το μνημόνιο είναι η άρνηση κάθε δημόσιας υπηρεσίας να εκσυγχρονιστεί και να δώσει λόγο και φώς στα πεπραγμένα της.Γιατί κάθε απαρχαιωμένη μέθοδος καλύπτει πλήθος από απατεωνιές,πού δεν μπορούν να διασταυρωθούν.Πλήθος από άχρηστες θέσεις λούφας και κομπίνας,την ώρα που από τα νοσοκομεία λείπουν χιλιάδες νοσηλευτές για τους αρρώστους και τους ανήμπορους.Πλήθος από μικροεξουσιαστές γραφειοκράτες δικτατορίσκους του κάθε πολίτη,την ώρα που από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς λείπουν χιλιάδες μάτια και από τίς υπηρεσίες εξυπηρέτησης του πολίτη λείπουν χιλιάδες ψυχές.

Πίσω από το μνημόνιο είναι η αργόσυρτη και υπερπροστατευμένη δικαιοσύνη,πού επιτρέπει με τους ρυθμούς της να καταδικάζονατι με ταχύτητα περισσή τα κλεφτρόνια και τα πρεζόνια,αλλά να διαφεύγουν οι καταχραστές του μόχθου του λαού και οι κλέφτες των δημόσιων ταμείων.

Πίσω από το μνημόνιο,είναι πάνω απ όλα τα πλήθη όλων αυτών των διεφθαρμένων,και είναι πολλοί,πού καταριώνται το μνημόνιο,όχι για τη δολοφονική του μανία κατά των πολιτών,αλλα γιατί απειλεί από την άλλη πλευρά να διαλύσει όλο αυτό το καλοστημένο πάρτυ και να μεταφέρει τα κλεψιμέϊκα από τα δικά τους χέρια στα χέρια ξένων αρπακτικών και μεγαλόσχημων εγχώριων κερδοσκόπων.

Αλλά,για όλο αυτό το μνημόνιο,πού είναι και η βασική αιτία πού καταλήξαμε στο Μνημόνιο,δεν μιλάει κανείς φωναχτά όσο πρέπει.Γιατί κανείς δεν μπορεί να ξεχωρισει πιά ποιος από το μέγα πλήθος επαναστατεί επειδή απειλείται η παλιά διαφθορά από μία νέα χωρίς αυτόν, και ποιος επαναστατεί γιατί πραγματικά θέλει μια χώρα δικαιοσύνης και ισοπολιτείας για όλους.

Έτσι,η μόνη δύναμη που μπορεί να αλλάξει τη χώρα και να την κάνει από την αρχή,γιατί είναι φρέσκια και άφθαρτη σε σχέση με τους μέχρι τώρα απατεώνες,παραμένει σ αυτό το θέμα υποτονική,χωρίς να χωρίζει την ήρα από το σιτάρι.

Η αριστερά δεν είναι σαν όλες τις άλλες δυνάμεις.Έχει μία μόνο ευκαιρία να δοκιμαστεί.Επειδή είναι ακόμα καθαρή στη συνείδηση του κόσμου.Ο οποίος δεν θα της συγχωρήσει κανένα στραβοπάτημα,που θα μοιάζει με όσα ζεί μέχρι σήμερα.

Αν δεν θέλει να κολλήσει κι αυτή την αρρώστεια της σαπίλας,που σκοτώνει τη χώρα,έχει μόνο έναν δρόμο:Να διαχωρήσει τη θέση της από όλο αυτό το πολιτικό και κοινωνικό αληταριό.Και να το διαλύσει.Με όποιοδήποτε κόστος.Και να το οδηγήσει σε ειδικά δικαστήρια.Γιά όλα του τα εγκλήματα κατά του κοινωνικού συμφέροντος της πλειοψηφίας του λαού.Για να αποδώσει Δικαιοσύνη.

Γιατί μόνο πάνω σε καθαρό τοπίο μπορεί να χτίσει μια καθαρή χώρα των Πολιτών.Για να το κάνει αυτό,όμως,χρειάζεται να δεί το κρυμμένο ελληνικό μνημόνιο.Αυτό πού έχτισαν οι Έλληνες Εφιάλτες.Και να το ξερριζώσει σύγκορμο.Σε ένα άρρωστο χωράφι δεν μπορείς να καρπίσεις υγιή φυτά.

Του Γ. Παπαδόπουλου-Τετράδη

Advertisements

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΞΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Ο ΝΕΟΣ ΣΩΤΗΡ

Posted by MAKIS στο 19/03/2012

.

Ω, παχύ μου στέαρ!

.

Ο ΝΕΟΣ ΣΩΤΗΡ

 

Ευτυχώς που το ΠΑΣΟΚ, ίσως ο μεγαλύτερος παραγωγός πολιτικής λυματολάσπης στη νεώτερη ιστορία μας, δεν έπαψε να βγάζει… «σωτήρες» και «δεξαμενές σκέψης». Με πιάνει θλίψη και σύγκρυο όσο σκέφτομαι τα «αγλαΪσματα» που ήταν υποψήφια για την αρχηγία του σοσιαληστρικού απο-κόμματος, μετά το παλλαϊκό ξεμπρόστιασμα του εβραιαμερικανικού κρετινόσαυρου. Το ότι βρέθηκαν… δύο ψήφοι υπέρ του ηπειρώτικου «ζωντανού» που κοιμόταν στα Συμβούλια των υπουργών της Ε.Ε. και δέκα υπέρ του υπνοβάτη κόλλοπος που «ξαγρυπνούσε» για την «προστασία» μας, χρήζει όχι πολιτικής ανάλυσης, αλλά… ψυχιατρικής τοιαύτης. Ψυχίατρο, αν όχι… μπόγια, χρειάζεται και το νέο «σοσιαλιστικό» πολιτικό σχήμα, ΚΑ.ΚΑ., του οποίου οι συνιδρυτές (πρώην υπουργοί) εντός της Βουλής υπερψήφιζαν το Μνημόνιο  και εκτός αυτής το… απέρριπταν. Την ίδια ανάλυση χρειάζεται, βεβαίως, και ολόκληρο το κόμμα που αποφασίζει τη διενέργεια εκλογών με… ένα υποψήφιο. Λεφτά για ξόδεμα… υπάρχουν, από τον δημόσιο κορβανά και από τις κρατικές τράπεζες, δανεικά και αγύριστα, φυσικά, κατά το εθιμικό δίκαιο των εθνοπατέρων της αρπαχτής. Εκτός και αν με το στήσιμο των καλπών αποσκοπούσε στην οιονεί «δημοσκόπηση» της κομματικής συσπείρωσης και στην απογραφή του κομματικού τριπτύχου των… «βαμμένων, βολεμένων και βλαμμένων»! Θα έλεγα και των μαζοχιστών, αλλά αυτούς, χάριν ευκολίας, τους εντάσσω στους… βεβλαμμένους.

 

Το κακό είναι ότι παρόλο που ο υποψήφιος για τον θώκο του προέδρου ήταν μόνο … ένας, δεν μπόρεσα να απαλλαγώ από την αγωνία μου, για τον απλό λόγο ότι τον… γνωρίζω, όπως τον γνωρίζουμε όλοι μας, και από την όψη και από το… κόψιμό του για εξουσία. Κυρίως, ξέρουμε τι καπνό φουμάρει εν τη εξουσία ευρισκόμενος. Από τον προκάτοχό του διαφέρει σε δύο πράγματα: Πρώτον ότι μιλάει… ελληνικά και δεύτερον ότι η κρανιακή του κοιλότης δεν είναι άδεια. Και στα δύο όμως προτερήματά του έχει κουσούρια… αδιόρθωτα. Το μεν «λέγειν» το έχει αναγάγει σε αδολεσχία, την δε φαιά ουσία του δεν την είδαμε πουθενά και σε κανένα σημείο της πολιτικής σταδιοδρομίας του να ωφελεί τον τόπο. Μόλις πέρυσι είχε θεωρηθεί, από τον διεθνή οικονομικό τύπο, σαν ο χειρότερος υπουργός οικονομικών της Ευροζώνης. Θα προσθέταμε και… της Ελλάδας, διαχρονικώς! Σε ότι αφορά τα έργα και τις ημέρες του στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, κατά την πρώϊμη «εκσυγχρονιστική» περίοδο, μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο (ανοιχτή επιστολή) του δημοσιογράφου Κ. Βαξεβάνη, όπως δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιό του «koutipandoras.gr», για να δείτε πως οι κούφοι της εξουσίας φτιάχνουν τα… κουφώματα των νόμων. Ο Αδαμάντιος Πεπελάσης λέει: «…αλίμονο στη χώρα που διοικείται από Βενιζέλους, από ανθρώπους που είναι ασυγκράτητοι και διψούν για επιβεβαίωση και αξιώματα. Πρώτα απ’ όλα δεν καταλαβαίνει πολλά από τα πράγματα που γίνονται σήμερα στον διεθνή οικονομικό χώρο και είναι υπουργός οικονομικών. Στις Βρυξέλλες δεν φαίνεται να περνάει τις εξετάσεις. Θα μου πεις είναι καλύτερος από τον Λοβέρδο και τον Χρυσοχόΐδη. Φαντάσου πού έχει φτάσει το επίπεδο του πολιτικού προσωπικού.». Και μη χειρότερα!

.

.

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Χ.ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ: Ανταρσία της Ποιότητας

Posted by MAKIS στο 01/11/2011

ΗΛΙΑΣ ΠΑΣΣΙΣΗΣ: Άδειο Βάθρο

.
Ανταρσία της Ποιότητας
Χρήστου Γιανναρά
(αναδημοσίευση)

.

Mε το ανθρώπινο υλικό που διαθέτουν τα δύο κόμματα εξουσίας, η συντελεσμένη καταστροφή της χώρας είναι αδύνατο να μην εξελιχθεί σε ιστορική τραγωδία. Kαι εντελώς αδύνατο να στοιχειοθετηθεί προοπτική ανάκαμψης. Δεκαεφτά μήνες τώρα περιφρονείται βάναυσα η στοιχειώδης λογική: Δεν είναι δυνατό οι αυτουργοί της καταστροφής να διαχειρίζονται τη σωτηρία μας από τις εφιαλτικές συνέπειες των εγκλημάτων τους. Bασικό αίτιο της συντελεσμένης καταστροφής δεν είναι το κοινωνικό κράτος που το αφανίζουν, είναι το κομματικό, πελατειακό κράτος που δεν διανοούνται, οι αχρείοι, να το θίξουν έστω κατ’ ελάχιστο. Eίναι σκέτη παράνοια να περιμένουμε από τους φαύλους να πατάξουν τη φαυλότητα, από τους αποδεδειγμένα σπιθαμιαίους και ιδιοτελείς να συνεγείρουν την κοινωνία σε τιτάνιο άθλημα δημιουργικού μόχθου και αυταπάρνησης.

Σε δεκαεφτά ολόκληρους μήνες, από τους διακόσιους τριάντα εννέα βουλευτές κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν βρέθηκαν ούτε δέκα να λογαριάσουν την κοινωνία και την πατρίδα πριν από το κόμμα, πριν από την αρρωστημένη εξουσιολαγνεία τους. Aς ήταν έστω δέκα με ασυμβίβαστη ανιδιοτέλεια, στοιχειώδη νοημοσύνη και πατριωτισμό. Tόσον πατριωτισμό που να μην αντέχει την ντροπή, τη διεθνή διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος κάθε μέρα. Kαι τόση νοημοσύνη που να αντιλαμβάνεται τι αντιπροσωπεύει το άδειο βλέμμα του πρωθυπουργού, γιατί τον κατέδωσε ο Στρος-Kαν σαν εντεταλμένο να οδηγήσει την Eλλάδα στο ΔNT, γιατί τόση η μικρόνοια και ευτέλεια των κειμένων που τον βάζουν να εκφωνεί. Aς υπήρχαν έστω δέκα βουλευτές που να καταλαβαίνουν τη σπαραχτική μετριότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τη μικρομπακαλική του ατολμία να βάλει νυστέρι στο σάπιο κόμμα του.

Aρκούσαν δέκα βουλευτές για να πετύχουν το καίριο: Nα εξαναγκάσουν τις ηγεσίες τους σε απόσυρση από την πολιτική σκηνή. Nα συμφωνήσουν τα δύο κόμματα για τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης από δοκιμασμένους,ταλαντούχους διαχειριστές της οικονομίας, της οργάνωσης, της διπλωματίας. Mε περιορισμένους στόχους:

  • Nα διαχειριστεί ευφυώς τη χρεοκοπία.
  • Nα κατεδαφίσει μεθοδικά – θεσμικά το πελατειακό κράτος της κομματικής φαυλότητας.
  • Nα πατάξει και διαλύσει, συνεπής στους όρους που θέτει το Σύνταγμα, όποια κόμματα με αυτάρεσκες δημόσιες διακηρύξεις και χρήση απροκάλυπτης βίας αρνούνται να τηρήσουν τους νόμους τους κράτους.
  • Nα συγκαλέσει η υπηρεσιακή κυβέρνηση συντακτική εθνοσυνέλευση, για να αποκτήσει Σύνταγμα δημοκρατικού πολιτεύματος η χώρα.

Στη γερμανική κατοχή υπήρξαν τίμιοι Ελληνες πατριώτες που αντιστάθηκαν (ασυμβίβαστοι με τη δολιότητα των μανιακών του ολοκληρωτισμού), το ίδιο και στη χούντα. Διακινδύνευσαν, βασανίστηκαν, θυσιάστηκαν. Σήμερα η Eλλάδα ατιμάζεται, εξανδραποδίζεται, καταδικάζεται να μείνει στο περιθώριο για δεκαετίες. Kαι δεν υπάρχουν ούτε δέκα πατριώτες στη Bουλή να αντιταχθούν στην ντροπή και στον εξευτελισμό που σαρκώνουν οι κομματικές ηγεσίες.

Δυο διευκρινίσεις: Γιατί όλη η ευθύνη αποκλειστικά και μόνο στους βουλευτές, γιατί απαλλάσσουμε τους πολίτες από το χρέος να υπερασπίσουν τα μέγιστα και τα τίμια του ατομικού και συλλογικού βίου;

Διότι, απλούστατα, δεν υπάρχουν τρόποι και πρακτικές να αντιδράσει ο πολίτης σήμερα. Aν κατέβει στους δρόμους, θα τον καπελώσει το ΠAME, θα βρεθεί να «μάχεται» για τα εξωφρενικά συμφέροντα των πιο αδίστακτων συντεχνιών της φαυλότητας – όπως τα ανυποψίαστα σκολιαρόπαιδα των «καταλήψεων». Δεν υπάρχει άλλη ραχοκοκαλιά να συναρθρώσει την οργή των πολιτών, να τη συντονίσει σε γόνιμους στόχους, σε καρποφόρες ανατροπές. Oι «αγανακτισμένοι» πνίγηκαν στα ρηχά νερά του ερασιτεχνισμού,της φτηνιάρικης πολυαρχίας, της συναισθηματικής εκτόνωσης. Kάτι ανάλογο και η «Σπίθα» του Mίκη. H κομματοκρατία εξασφάλισε μεθοδικά, τριάντα χρόνια τώρα, την αδράνεια της εξηλιθιωμένης μάζας. Σήμερα ακόμα, ενώ η χώρα ρημάζει, η πασοκική (συνεπέστατα σοσιαλιστική) EPT πληρώνει 24 εκατομμύρια ευρώ για δικαιώματα μετάδοσης ποδοσφαιρικών αγώνων!

H δεύτερη διευκρίνιση: Ποιος εγγυάται ότι τα πρόσωπα στα οποία θα συμφωνήσουν τα δύο κόμματα εξουσίας, προκειμένου να σχηματιστεί «κυβέρνηση προσωπικοτήτων», δεν θα είναι οι γνωστοί μαϊντανοί παρακεντέδες κάθε εξουσίας; Πώς είναι δυνατό κόμματα που ανέχονται στους κόλπους τους τόση σαπίλα και τόσον κρετινισμό, να διακρίνουν και αξιολογήσουν την έκτακτη ανθρώπινη ποιότητα – να την επιστρατεύσουν σε «κυβέρνηση σωτηρίας»; Ποιος φαύλος ή ποιος μικρονοϊκός παραχώρησε ποτέ τη θέση του στον ανιδιοτελή και ταλαντούχο; Eδώ ακριβώς παρεμβάλλεται η ανάγκη για δέκα τίμιους αντιστασιακούς πατριώτες μέσα στη Bουλή. Που δεν θα διστάσουν να ελέγξουν με την ψήφο τους την ποιότητα όσων ανθρώπων προταθούν για την κυβέρνηση σωτηρίας. Aυτή τη φορά να μπει ο πήχυς, πραγματικά, πολύ ψηλά. Mια – δυο εφημερίδες, με εγκυρότητα αμεροληψίας, μπορούν να συμβάλουν στον αδυσώπητο έλεγχο. Eίναι θέμα,σχεδόν, ζωής ή θανάτου για τον ελλαδικό Eλληνισμό.

Σε τέτοιες ώρες το κύρος ανθρώπων και θεσμών μπορεί να είναι πολύ πιο αποτελεσματικό από τις συμβατικές εξουσιαστικές προνομίες. Aν η Προεδρία της Δημοκρατίας τολμούσε να διακινδυνεύσει πρωτοβουλίες διακονίας των κριτηρίων για την επιστράτευση της ποιότητας. Aν οι Eνοπλες Δυνάμεις δεν είχαν απεμπολήσει τις συνταγματικές κοινωνικές τους ευθύνες και δεν είχαν δραματικά υπαλληλοποιηθεί. Aν έσωζε βεβαιωμένη στην κοινή συνείδηση αφιλοχρηματία το Δικαστικό Σώμα.

Aν η Eκκλησία δεν ήταν ηθικολογική φιοριτούρα του δημόσιου βίου. Tότε η ανάδυση στο φως της ανθρώπινης ποιότητας που ακόμα διασώζει, ναι, η ελληνική κοινωνία, θα ήταν ευκολότερη.

Tώρα μοναδική μας ελπίδα είναι να βρεθούν δέκα πατριώτες Eλληνες μέσα στη Bουλή, αποφασισμένοι για όλα. Tην καταστροφή την αντέξαμε αρκετές φορές: το ’97, το ’22, το ’46 – 49. Tην ντροπή δεν αντέχουμε, τον εξευτελισμό. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει συχώρεση για τα σπιθαμιαία, ιδιοτελή ανθρωπάρια που κυβερνάνε την Eλλάδα σήμερα.

Χρήστος Γιανναράς

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΟΚΛΑΣΙΑ

Posted by MAKIS στο 06/10/2011

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΟΚΛΑΣΙΑ

(Εφ’ Ολης της Ύλης)

 A.     Ο ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Σαν διεφθαρμένος επιβάτης του βυθιζόμενου Τιτανικού, με το «αδιάφθορο» πλήρωμα να μας χαιρετά απ’ τις σωστικές λέμβους και τον ζαβλακωμένο καπετάν Στόκο να παρακολουθεί το θέαμα από ελικοπτέρου, έγραψα αυτές τις γραμμές όχι για να τις βάλω στο μπουκάλι και να τις πετάξω στη θάλασσα για όποιον τις εύρει, αλλά για να διασκεδάσω το φόβο και την αγωνία που μας τριγυρίζουν, παρέα με τους καρχαρίες που μαζεύτηκαν από το βορρά γύρω απ’ το ναύγιο οσμιζόμενες σάρκες και αίμα. Δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας, άλλωστε με τόση σοφία που κυκλοφορεί στη Μαξίμου μόνο γύπες και κοράκια θα πετούν σε λίγο πάνω απ’ την Ελλάδα, αλλά χαραμάδες για λίγο φως στην επερχόμενη πολική νύχτα.

Η μεταπολιτευτική πολιτική ζωή των πολυτεχνητών και σαλτιμπάγκων, έχοντας κλείσει ένα φαύλο κύκλο 37 ετών, πρέπει λογικά να βγεί στη σύνταξη. Τα δέκα σκαστούρια της αντίστασης και τις τρεις νύχτες του Πολυτεχνείου τις εξαργύρωσαν και με το παραπάνω:κορόιδεψαν, σφετερίστηκαν, λεηλάτησαν, πούλησαν, έκλεψαν, έφαγαν, κατέστρεψαν, πρόδωσαν. Υπάρχουν και κάνα δύο ρήματα ακόμα που χαρακτηρίζουν τη συμπεριφορά τους, αλλά τ’ αφήνω στη διακριτική σας ευχέρεια.

Κατά την «ηρωική» περίοδο της επταετίας (1975 – 1981) που ακολούθησε την «επταετία», αφού εμπεδώθηκε η δημοκρατία άρχισε η σπορά των ζιζανίων για τη σταδιακή μετάλλαξή της σε ολιγαρχική ασυδοσία, πράγμα που κατοχυρώθηκε συνταγματικά δύο επταετίες αργότερα με την αναθεώρηση του 1996 και την καθιέρωση της βουλευτικής ασυλίας (Αρθρο 62 Σ.). Η παιδεία και η δημόσια διοίκηση κομματικοποιήθηκαν και αποσαθρώθηκαν, η παραγωγική βάση (πρωτογενής και δευτερογενής) συρρικνώθηκε, το παρεμπόριο και το νταβατζιλίκι αποθεώθηκαν, η αναξιοκρατία θεσμοθετήθηκε και η τιμιότητα… περιθωριοποιήθηκε. Το Εθνικό Προϊόν αυξήθηκε ελέω εξωτερικού δανεισμού, ευκόλως και απερισκέπτως συναπτομένου τω καιρώ εκείνω, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα τη χρεωκοπία και την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας.

.

 B.      ΕΝΑΣ ΓΙΑΝΚΗΣ ΣΤΟ… ΕΛΛΑΝΤΑ

Θα διαφωνήσω καθέτως, οριζοντίως και …διαγωνίως με εκείνους που ελαφρά τη καρδία διατείνονται ότι ο πεφωτισμένος ηγέτης “μας”, ο Φόρεστ Γκαπ, ο αυτοαποκαλούμενος και εθνοσωτήρας μας, είναι… πουλήμένος. Κατ’ αρχήν, εάν εσείς ήσασταν… αγοραστής, θα χαραμίζατε έστω και μια δραχμή για να τον αγοράσετε; Κατά δεύτερον, είναι γνωστό – και δεν το κρύβει άλλωστε ούτε ο ίδιος – ότι ο Γκαπ είναι ένας γηγενής Αμερικανός (εξ εβραιοπολωνής μάμμης και εξ εβραιοαμερικάνας μαμάκας, για την ακρίβεια) ο οποίος ουδέποτε αποποιήθηκε την ιθαγένεια αυτή. Μια ιθαγένεια[1] εκ της οποίας απορρέουν κάποιες υποχρεώσεις για όσους την κατέχουν, όπως:

  • Να κάνουν φορολογική δήλωση κάθε χρόνο στην αμερικανική κυβέρνηση και να πληρώνουν φόρους πάνω σε όλα τα εισοδήματα τους, ανεξάρτητα από που διαμένουν και από που προέρχονται αυτά τα εισοδήματα. [Εν Ελλάδι μπορεί να απολαμβάνει τις φορολογικές αβάντες των «ταγών» μας, αλλά στην Αμερική τα… ακουμπάει κανονικά, πίσω από την πλάτη μας και πάνω στην καμπούρα μας!]
  • Κάθε φορά που έρχονται στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν αποκλειστικά και μόνο αμερικανικό διαβατήριο, χωρίς την δυνατότητα να απολαμβάνουν διπλωματικής ασυλίας, μια και όλοι οι αμερικανοί πολίτες είναι ίσοι και έχουν ίσα δικαιώματα. [Κι εμείς εδώ στην Poor Costainas Land είμαστε όλοι ίοοι, εκτός από τους βουλευτές που είναι… ισότεροι!]
  •  Να τηρούν πίστη και υποταγή στις ΗΠΑ και ποτέ να μην συμμετέχουν σε πόλεμο εναντίον των ΗΠΑ ή να βοηθούν τους εχθρούς αυτών. [Στο σημείο αυτό ο Φόρεστ παίρνει άριστα! Θα τον ζήλευε και ο επίσης μυαλοφυγόδικος συμπατριώτης του Τζωρτζ Μπους!]
  • Όποιος αμερικανός πολίτης παραβεί τα ανωτέρω, μπορεί να καταδικαστεί για εσχάτη προδοσία και να αντιμετωπίσει ακόμα και την ποινή του θανάτου. [Οkey Γιάνκηδες, κουλάρετε! Το παιδί σας δίνει…  και γη και ύδωρ, και βουνά και θάλασσα, και υφαλοκρυπίδα και ότι άλλο οίδα! Μας πήρε τα σώβρακα προς χάρη των τρaπεζών σας και τώρα έβαλε χέρι και στα σπίτια μας…]

Από την ίδια πηγή (υποσημείωση 1) μαθαίνουμε ότι παγκοσμίως υπάρχουν μόνο δύο προηγούμενα αρχηγών κρατών με αλλοδαπή ιθαγένεια: του Alberto Fujimori (πρώην προέδρου του Περού, με ιαπωνική και περουβιανή ιθαγένεια) και του John Turner (πρώην πρωθυπουργού του Καναδά, με καναδική και βρετανική ιθαγένεια[2]). Αντιλαμβάνεται κανείς ότι η κοινή λογική και η στοιχειώδης πολιτική ευθιξία – για να μην ανακατέψω την στραπατσαρισμένη προ πολλού εθνική περηφάνεια – θα επέβαλαν σε κάποιον νουνεχή πολιτικό να αποποιηθεί[3] την ξένη ιθαγένεια, όπως έκανε και ο πατέρας του Αντρέας όταν επέστρεψε στην Ελλάδα για να πολιτευτεί πλάϊ στον… πατέρα του (σόι το βασίλειο)!

Και τί σημασία έχει η διατήρηση της αμερικανικής ιθαγένειας από τον Γκαπ, θα μπορούσε, εύλογα, να ρωτήσει κάποιος (ακόμα κι αν δεν υπάγεται στην τάξη των γλοιωδών πρασινοσκωλήκων), σε σχέση με την άσκηση των καθηκόντων του ως πρωθυπουργού; Η απάντηση είναι ότι πέραν των υποχρεώσεων (θεωρητικών και πρακτικών) που συνεπάγεται αυτή και πέραν της σημειολογικής βαρύτητας ως προς την «εξάρτηση», στην πράξη αποδεικνύεται καθαρά ότι ο Γκαπ ενεργεί ανερυθρίαστα – και σχεδόν ρομποτικά –  σαν  διορισμένος δερβέναγας[4] του αμερικανικού δοβλετίου που λέγεται «Ελλάς». Ένας “διορισμός” που έγινε με τις διαδικασίες της (…κληρονομικής) κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (=ολιγαρχίας), ήτοι με κάλπες και φανφάρες, ως συνήθως. Με τις ίδιες αφανείς (και κατά τύπον φανερές) διαδικασίες με τις οποίες είχαν “οριστεί” και οι προκάτοχοί του, μηδενός εξαιρουμένου, και του αγιοποιηθέντος πατρός του συμπεριλαμβανομένου.

Ως προς τον τελευταίο, από τις αρχές του προηγούμενου χρόνου, κυκλοφορεί ευρύτατα στο διαδίκτυο ένα έγγραφο που είχε πρωτοδημοσιευτεί στο βιβλίο του Κων. Μπαρμπή «Η Ελλάδα Ξανασταυρώνεται»[5] και σύμφωνα με το οποίο ο ιδρυτής του Π.Α.Κ.[6] χρηματοδοτήθηκε από ένα όμιλο αμερικανικών εταιρειών (ARAMCO, Chase Manhattan Bank κ.α.) με 100.000.000 $ για να ιδρύσει ένα νέο κόμμα (το ΠΑΣΟΚ) που θα λειτουργούσε σαν ανάχωμα στην άνοδο της αριστεράς. Ακόμα και αν το έγγραφο[7] αυτό ήταν κατασκευασμένο[8], όπως ισχυρίζονται κάποιοι, οι πολιτικές πράξεις που ακολούθησαν την άνοδο του «κινήματος» στην εξουσία (1981 και μετά) φαίνεται πως δικαιώνουν σε μεγάλο βαθμό το περιεχόμενό[9] του. Σύμφωνα μ’ αυτό, ο ηγέτης του υπό ίδρυση κόμματος δεσμευόταν για μια πολιτική που θα ανταποκρινόταν στις επιταγές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ενώ η όποια  «πολεμική» που ενδεχομένως θα ασκούσε εναντίον αυτών (για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης), θα περιοριζόταν μόνο σε… λεκτικό επίπεδο. Επίσης, δεν θα «ακουμπούσε» (ο χορηγούμενος) το Κυπριακό, με αντάλλαγμα την μη ύπαρξη προβλημάτων με την Τουρκία.

Μπορώ να συμφωνήσω με όσους υποστηρίζουν ότι το περιβόητο αυτό έγγραφο είναι κατασκευασμένο και ότι η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ δεν συνδέεται με Αμερικανούς κουβαρντάδες και με μυστικές υπηρεσίες. Όμως, όπως υπαινίχθηκα και πιο πάνω, η πολιτική ιστορία της χώρας, σε όλη τη διαδρομή της από τη μεταπολίτευση ως σήμερα, δείχνει ότι η εξωτερική της  πολιτική κινείται αυστηρά πάνω σε αμερικανικούς τροχούς. Ο Αντρέας «έφτιαχνε» το λαό με τα γνωστά μπαλκονάτα πυροτεχνήματά του – «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο», «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», και άλλα τέτοια μαχαλομαγκίτικα –  αλλά πέραν αυτού ουδέν. Ούτε από το ΝΑΤΟ βγήκε ποτέ, και στην ΕΟΚ στρογγυλοκάθησε, ούτε το «Χόρα» βύθισε, αλλά και το Κυπριακό… καταχώνιασε! Σε καμμιά περίπτωση δεν πήγε κόντρα στους συμπατριώτες της οικογένειάς του. Είχε τον τρόπο να χορταίνει τον κόσμο με ό,τι ήθελε ν’ ακούσει, μα στην πράξη έκανε τα αντίθετα. Εκείνα τα φολκλορικά ανοίγματά του με τα διεθνοσοσιαλιστικά κινήματα – τύπου Καντάφι και Μουμπάρακ – και τους «τρίτους δρόμους» – δεν τα έπαιρνε σοβαρά ούτε ο ίδιος. Την ίδια πολιτική, χωρίς όμως το ανδρεϊκό ραφινάρισμα, εφάρμοσε και ο διάδοχός του Κινέζος, ο οποίος μάλιστα δεν παρέλειψε να εκβάλλει και ένα βαθύτατο «ευχαριστώ» προς τους «πάτρονές» μας για την “βοήθειά” τους κατά την αποφράδα νύχτα των Ιμίων, αλλά και ο πανέξυπνος κανακάρης του, ο διαδικτυοπρόβλητος Γκαπ, που διακήρυσσε πως θα τα «άλλαζε όλα». Πέρα από την «Παναγία» που μας αλλάξε και το «Χριστό» που μας βγάζει, με αντεροβγαλτική συνέπεια κάθε μέρα, στη διεθνή σκηνή τρέχει σαν την άδικη κατάρα προσπαθώντας να χτίσει το προφίλ του μεγάλου ηγέτη με ζεϊμπέκικα, καρσιλαμάδες και πράσινα άλογα! By the way, που λένε και οι “σύμμαχοί” μας, ή παρεπιπτόντως, που λέμε εμείς οι ιθαγενείς, οι δεξιάτζες Καραμανλήδες (και αυτοί της ίδιας σχολής θιασώτες), «Εθνάρχης» και Μπουχέσας, τουλάχιστον, τόλμησαν σε δύο περιπτώσεις να υπερβούν τα… εσκαμμένα: με την έξοδο από το πολιτικό σκέλος του ΝΑΤΟ ο πρώτος (έστω και για λίγο) και με την υπογραφή του ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου (Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη)  ο δεύτερος! Αντίθετα, το «πατριωτικό» σοσιαλιστικό κίνημα και τον Οτσαλάν «κάρφωσε» στους Τούρκους, και στον πόλεμο κατά της Σερβίας συμφώνησε, και τη συμφωνία με τους Ρώσους ακύρωσε. Για να μην μπούμε στα… βαθιά και μιλήσουμε για υφαλοκρηπίδες, ΑΟΖ και τα τοιαύτα. Σε όλες τις… πλειοδοσίες υπέρ τρίτων ο Γκαπ ήταν παρών υπογράφοντας και με… τα τέσσερα. Ένα γραπτό δείγμα πατριωτικού… ενδοτισμού του Γκαπ υπάρχει σε συνέντευξη τύπου στο Τορόντο (πηγή: Περιοδικό «Νέμεσις», τεύχος Ιαν.-Φεβ. 2004). Απολαύστε το με… συγκρατημένη αγανάκτηση:

«Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ότι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας». Γιώργος Παπανδρέου (Συνέντευξη τύπου, Τορόντο Καναδά, 1999)

Πάρτονε στο γάμο σου να σου πει «και του χρόνου!» ή στείλε τον για διαπραγματεύσεις, να σου πάρουν και τα σώβρακα! Λες και μίλαγε το ζωντανό για «στρέμματα» του αμπελιού του ή την αυλή του παπαντρέϊκου στο Τορόντο! Με τέτοια αγάπη για την μακαριότητα του ύπνου, δεν είναι τυχαίο που κοιμάται ολόρθος και που κουβάλησε στο Υπουργείο Εξωτερικών για «συμβούλους» τα μισά αποβράσματα[10] της CIA και του State Department:  Alex Rontos, Gregory Maniatis, Eerik-Niiles Kross και άλλα μπουμπούκια εύοσμα της ίδιας συνομοταξίας. Μπορεί να ακούγεται σαν… ποντιακό ανέκδοτο, αλλά πρέπει να είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που προσλαμβάνει και χρυσοπληρώνει τους… υπονομευτές της!

Ακολουθώντας λοιπόν το σκεπτικό των πιστών… πρασινοσκωλήκων[11] που ορκίζονται στη μεγαλοσύνη του πατρός και την… αγαθοσύνη του υιού, δεν θα υποστηρίξω πως ο υιός πληρώνει “ανεξόφλητα γραμμάτια”, όπως δηλαδή ισχυρίζονται όσοι παίρνουν σαν δεδομένη την αμερικανική «χορηγία» για την ίδρυση του κινήματος, αλλά θα εικάσω ότι ο Γκαπ, ως ιθαγενής Αμερικανός πολίτης πιστός στα καθήκοντα που απορρέουν από αυτή την ιδιότητα, κάνει ότι μπορεί προκειμένου να υπηρετήσει την φυσική του πατρίδα, την Αμερική, μιας και την επίκτητη, την Ελλάδα, την έβλεπε – και την έβλεπαν οικογενειακώς[12] – σαν αγελάδα[13] για… άρμεγμα! Έτσι υπό την ιδιότητά του ως… manager του βαλκανικού προτεκτοράτου Greece εργάζεται για την υλοποίηση των στόχων της αμερικανικής πολιτικής η οποία, σε ό,τι αφορά τα καθ’ ημάς, στοχεύει στον απόλυτο έλεγχο των Βαλκανίων (μέσω της ομογενοποίησής τους) και την ενίσχυση του ηγετικού ρόλου της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή. Επειδή ήταν σίγουρο ότι οι Έλληνες, ως ο παλιότερος, ιστορικότερος και πλέον… περίεργος λαός των Βαλκανίων, δεν θα έβλεπαν με καλό μάτι την αχταρμοποίησή τους, θα έπρεπε για την καθυπόταξή τους να εφαρμοστούν με «συνεπή» τρόπο τα σχέδια της Λέσχης Bilderberg, όπως αυτά χαράχτηκαν από τον ισόβιο πρόεδρό της, τον βρομύλο Henry Kissinger, πρώην Υπ.Εξωτερικών των Η.Π.Α., ο οποίος σε ομιλία του στην Ουάσιγκτον (1974) έλεγε:

“Οι Έλληνες είναι αναρχικοί και δύσκολα κουμαντάρονται. Γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να χτυπήσουμε βαθιά μέσα στις πολιτισμικές τους ρίζες: έτσι ίσως καταφέρουμε να τους αναγκάσουμε να συμβιβαστούν. Εννοώ βέβαια να χτυπήσουμε την γλώσσα τους, την θρησκεία τους, τα πολιτισμικά και ιστορικά αποθέματα, έτσι ώστε να ουδετεροποιήσουμε την δυνατότητα τους να αναπτύσσονται, να διακρίνουν τους εαυτούς τους, ή να αποδεικνύουν ότι μπορούν να νικούν, έτσι ώστε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια στα στρατηγικώς απαραίτητα σχέδια μας στα Βαλκάνια, την Μεσόγειο, και την Μέση Ανατολή.”

Αμ’ έπος, αμ’ έργον! Δεν πρέπει να υπάρχει νοήμων Έλληνας που να μην έχει αντιληφθεί τη ραγδαία αποδόμηση που συντελέστηκε τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια σε όλα τα στοιχεία που αποτελούν τους αρμούς της εθνικής μας ταυτότητας. Να ισοπεδωθούμε ώστε να γίνουμε ένα κομμάτι στο παζλ της παγκοσμιοποίησης της οποίας ο Γκαπ είναι οπαδός και απροκάλυπτο φερέφωνο[14]. Έτσι λοιπόν γίναμε μάρτυρες της χειροτέρευσης και του αφελληνισμού της παιδείας[15] της «στρογγύλευσης» της Ιστορίας[16], της υποβάθμισης του πολιτισμού και της συρρίκνωσης της γλώσσας[17]. Παράλληλα, με το ξεχαρβάλωμα της παραγωγικής βάσης της χώρας και την διόγκωση του εξωτερικού χρέους, ως αποτελέσματος της πολιτικής αβελτηρίας, διαφθοράς και ανικανότητας, φτάσαμε στην εκχώρηση της ανεξαρτησίας μας σε ξένα κέντρα (Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ.-ΗΠΑ) και πλέον οδεύουμε σταθερά προς το ξεπούλημα των πάντων, στη διάλυση του κοινωνικού ιστού και στην υποθήκευση του μέλλοντος των παιδιών μας. Και το χειρότερο απ’ όλα, γίναμε ρεντίκολο σε όλη την Ευρώπη εκλιπαρώντας τη βοήθεια ανύπαρκτων μέχρι χθες κρατών. Από τα «λεφτά υπάρχουν» και το «μαζί τα φάγαμε» φτάσαμε στα απανωτά χαράτσια και στην απίθανη… Eυαγγελική ρήση: «δεν πρόκειται περί φόρου αλλά περί… τέλους!». Με τόσο… αποτελεσματικούς ολετήρες, οι εχθροί μας φαντάζουν για… φιλέλληνες!

C.      ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΕΣ ΜΕ… ISO

Μιλώντας για φιλελληνισμό και αναλογιζόμενος την ανιδιοτέλεια της πλειονότητας των φιλελλήνων, τα «παίρνω στο κρανίο» όταν ακούω τους σημερινούς πολιτικούς να κομπορρημονούν περί της «προσφοράς» τους και να θεωρούν την ανάμιξή τους στα κοινά περίπου σαν… αυτοθυσία. Βέβαια, δεν μας λένε, ποιός από δαύτους – πλην ελαχίστων – εάν εργαζόταν στον ιδιωτικό τομέα θα έπαιρνε  περισσότερα από το 20 % της βουλευτικής τους αποζημίωσης, χωρίς να υπολογίσουμε τα… παραφερνάλια; Ο πατέρας του Γκαπ, ο μεγάλος σοσιαλιστής και πατριώτης, κατέβηκε στην Ελλάδα σχεδόν με το ζόρι, αφού – όπως έγραφε το 1957 στον κουμπάρο του Αδαμάντιο Πεπελάση (μετέπειτα διοικητή της ΑΤΕ) μας έβλεπε σαν… καγκουρώ (να υποθέσω πως μας μπέρδευε με την… Αστραλία;): «… Τι να κάνω εγώ σε μία χώρα που κατοικείται από οκτώ εκατομμύρια καγκουρώ;». Τελικά, υποχωρώντας στο κάλεσμα του πεπρωμένου του και στα… φιλοζωικά του αισθήματα, ο Ελληνοαμερικανός εβραιοπολωνικής καταγωγής καθηγητής μας έκανε τη χάρη και παλινόστησε, για να στήσει – δέκα πέντε χρόνια αργότερα – το δικό του μαγαζί που εκτός από … καγκουρώ περιελάμβανε και ύαινες, και καρχαρίες, και φίδια, και γύπες, και ιέρακες, και σκώληκες και ακρίδες. Φυσικά, περιελάμβανε ένα κλασσικό… μπούφο (ονόματα… δεν λέμε) και σμήνος κηφήνων. Τα ελάχιστα περιστέρια που παρεισέφρησαν, φαγώθηκαν στην πορεία.

Με την άνοδό του στην εξουσία ο κύριος καθηγητής, πάνω απ’ όλα, εμπέδωσε «πνεύμα και ηθική», δίδαξε δε… «αξιοκρατία»! Η οικογενειοκρατία[18] μπήκε κι αυτή, μαζί με τη δεξιά, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας! Το ότι έκανε τη γυναίκα του Πρόεδρο των Ελληνίδων Γυναικών, ενώ ήταν… Αμερικανίδα υπήκοος, τον πρωτότοκο γυιό του βουλευτή και αργότερα υφυπουργό, τον άλλο γυιό του, Αντρίκο, “ειδικό σύμβουλο” στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, τον γαμπρό του διοικητή στον ΟΑΕΔ και αργότερα στο ΙΚΑ, την κόρη του, Θοδώραινα, μέλος σε «Επιτροπές Εργασίας» της Α.Τ.Ε. και τον κουμπάρο του Αδαμάντιο διοικητή της Α.Τ.Ε., δεν αποτελεί τυπικό δείγμα… νεποτισμού (< nepos = ανηψιός) αφού στη λίστα δεν φαίνεται ούτε ένα… ανηψίδι! Την ίδια… αδιάφθορη και «λεβέντικη» τακτική ακολούθησε ολόκληρο το Κίνημα, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του ιδρυτή του. Δεν θα θίξουμε τον τακτικώς.. άτακτο οικογενειακό βίο του ανδρός, γιατί αφ’ ενός μεν αποτελούσε… κληρονομικό κεκτημένο από τον πατέρα του, αφ’ ετέρου δε ενδυνάμωνε το μετα-αμερικανικό προφίλ του ως Έλληνος ανδρός «πολλά βαρέως»!

Για να αλλάξουμε λίγο διάθεση και για να εκτονωθεί ενδεχόμενη δυσφορία σας από την υπενθύμιση… οικείων κακών, παραθέτω το παρακάτω ιστορικό ανέκδοτο[19]::

Το 1951, όταν πρωθυπουργός ήταν ο Νικόλαος Πλαστήρας[20], η ζυθοποιία ΦΙΞ έβαλε αγγελία στις εφημερίδες και ζητούσε έναν οδηγό αυτοκινήτου. Με την ανεργία που υπήρχε τότε, παρουσιάστηκαν δεκάδες υποψήφιοι. Ανάμεσά τους και ένας μεσόκοπος άνθρωπος του μόχθου που δήλωσε στον υπάλληλο τον επιφορτισμένο με την πρόσληψη ότι ονομάζεται Πλαστήρας. Ο υπάλληλος του ΦΙΞ κύτταξε τον υποψήφιο πάνω από τα γυαλιά του και σκέφθηκε ότι μπορούσε να κάνει και λίγο χιούμορ. “Τον πρωθυπουργό τι τον έχετε;”, ρώτησε γελώντας. Ο άνθρωπος που ζητούσε δουλειά δίστασε για λίγο και μετά είπε χαμηλόφωνα, σχεδόν σαν να ντρεπόταν γι’ αυτό: “Είναι αδελφός μου. Αλλά τόσο εκείνος, όσο κι εγώ, επιθυμούμε αυτό να μη σας επηρεάσει, αν υπάρχει κάποιος κατάλληλος γι’ αυτή τη θέση”…

Μάλλον μελαγχολήσατε. Το ίδιο συνέβη και σε μένα όταν το διάβασα. Σημειωτέον ότι ο Πλαστήρας έζησε ασκητικά και πέθανε πάμφτωχος. Όπως ακριβώς οι πολιτικοί του σήμερα! Άκηδες και «-άκηδες» όλου του χρωματικού πολιτικού φάσματος.

D.     ΤΩΝ “ΕΧΘΡΩΝ” ΤΑ ΦΟΥΣΑΤΑ ΠΕΡΑΣΑΝ”

Ας αφήσουμε όμως τη «φτώχεια» του 1951 κι ας πάμε στη γκλαμουριά και στους ανοιχτοχέρηδες του 1981. Για να βολευτούν όλοι οι συγγενείς και «κολλητοί» της «αλλαγής», οι κυβερνώντες άρχισαν να ιδρύουν αχρείαστους Οργανισμούς και «Γραμματείες» με αστρονομικούς μισθούς και απίθανα λειτουργικά έξοδα. Οι παχυλώς αμειβόμενοι «σύμβουλοι» (αεριτζήδες «αγωνιστές», πρασινοφρουροί με την ορολογία της εποχής) φύτρωναν σαν τα μανιτάρια μέσα στα υπουργεία και ασκούσαν παραδιοίκηση, πίσω και πάνω από μια ισοπεδωμένη διοίκηση. Οι διορισμοί στο Δημόσιο, στενό και ευρύτερο, γίνονταν από πόρτες και παράθυρα ώστε να ικανοποιηθούν όλοι οι…  αφισοκολλητές και παρατρεχάμενοι, από τη μια μεριά, και να προσελκυσθούν νέοι ψηφοφόροι, από την άλλη. Η τακτική αυτή του «όλοι, κουτσοί στραβοί στον ‘Αγιο Παντελεήμονα», που υιοθετήθηκε και απ΄ όλες τις μετέπειτα κυβερνήσεις, οδήγησε σε ένα υπερτροφικό κράτος[21] με 760.000 υπαλλήλους στο Δημόσιο[22] και ±230.000 στις ΔΕΚΟ (ΝΠΙΔ κ.α.).

.

Κατά την ίδια περίοδο η αδυναμία προγραμματισμού, η κατασπατάληση των κοινοτικών πόρων και η στρεβλή νοοτροπία ενός «χαϊδεμένου» συνδικαλιστικού κινήματος αφάνισαν τον παραγωγικό ιστό της χώρας με το κλείσιμο της μιας βιομηχανίας μετά την άλλη (ΤΕΟΚΑΡ, ΕΛΙΝΤΑ, Βαμβακουργία ΒΙΟΑΛ, Κλωστήρια Φιλιατών, ΡΟΚΑΣ, Σκαλιστήρης, ΠΕΙΡΑΪΚΗ-ΠΑΤΡΑΪΚΗ, OPEL, IDEAL STANDARD, Μεταλλεία Φωκίδας, ΕΛΒΟ, Φωσφορικά Λιπάσματα, Πλαστικά Καβάλας, Μεταλλεία Χαλκιδικής, ΒΙΑΜΥΛ κ.α.). Μέσα σ’ αυτό τον ορυμαγδό ιδρύθηκε σαν κερασάκι στην τούρτα και ο περιβόητος Οργανισμός Ανασυγκρότησης Προβληματικών (ΟΑΠ) που με κάποιους περίεργους «μανατζαραίους» ανέλαβε την «εξυγείανση» των προβληματικών επειχειρήσεων για να τις καταβουλιάξει μέσα σε λίγα χρόνια, καταχρεώνοντας το Δημόσιο με δισεκατομμύρια και οφελώντας μόνο κάποιους κομματικούς χρυσοδάκτυλους. Το Δημόσιο, ο ασφαλής και «χαλαρός» εργοδότης ικανών και ανικάνων, τιμίων και επιτηδείων, διογκώθηκε εκτονώνοντας ως ένα βαθμό την ανεργία (της οποίας τα ποσοστά είχαν πάρει την ανηφόρα) και διευκολύνοντας ταυτόχρονα το πελατειακό πολιτικό σύστημα.

.

Στον αγροτικό τομέα το «ό,τι σπείρεις θα θερίσεις» έδωσε τη θέση του στο… «σπείρε αέρα και θέρισε επιδοτήσεις». Οι επιδοτήσεις, οι αποζημιώσεις, οι αποσύρσεις, οι αγραναπαύσεις και οι…αναπαύσεις, γενικώς, καλλιέργησαν τη ραστώνη και το εύκολο κέρδος που έγινε ιδανικό σε όλη την επικράτεια και σε όλους τους τομείς. Οι αγροί εγκαταλείφθηκαν και  η αγροτική οικονομία αποσαθρώθηκε. Εκεί που δεν φτιάχναμε ούτε καρφίτσα, αρχίσαμε να μην παράγουμε ούτε… ντομάτα! Το ισοζύγιο της αγροτικής παραγωγής έκανε μακροβούτι στον Καιάδα. Τα χωριά της Θεσσαλίας γέμισαν με κάτι διαστημικά τρακτέρ αραγμένα στις αυλές και με πολυτελή «κάρα» 4Χ4 αραγμένα έξω από τα ουκρανοβριθή μπαράκια. Οι κάμποι πλημμύρισαν με σκυλάδικα και το ουίσκυ, που βαφτίστηκε «αγροτικό», έρρεε σαν τον υπό εκτροπή Αχελώο. Οι αγροτοπατέρες πλούτισαν σε βάρος των πραγματικών ξωμάχων και οι συνεταιρισμοί,  αφού πρώτα έγιναν κομματικά παραμάγαζα, συρρικνώθηκαν και αδρανοποιήθηκαν προς τέρψη των περιβόητων μεσαζόντων που ουδέποτε ενοχλήθηκαν. Όμως ο λογαριασμός της αβελτηρίας καταφθάνει όσον ούπω. Το 2013 τα κεφάλια μέσα, αφού τερματίζονται πλέον και οι επιδοτήσεις. Το χειρότερο είναι ότι δεν θα υπάρχει ούτε… πετρέλαιο για να βγουν τα τρακτέρ στις εθνικές.


E.      Ο ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ

Τα σκάνδαλα, οι λοβιτούρες (“δωράκια εις εαυτούς”), η αυθαιρεσία, η φοροκλοπή, ο χρηματισμός, οι προμήθειες και τα φακελάκια έγιναν καθεστώς σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας. Καθεστώς όχι για όνειδος, αλλά για… κομπασμό! Ο τίμιος έγινε συνώνυμο του μαλάκας! Μέσα από αυτά ξεπήδησε μια τάξη χλιδάτων, τζιπάτων, πισινάτων, αεράτων και… μουτζάτων νεόπλουτων. Ο παρασιτισμός και το εύκολο κέρδος έγιναν τρόπος ζωής (life style ) και προήχθησαν σε  «παλικαριά». Στο εύλογο ερώτημα «πώς ένα κόμμα με τόσα λίγα χρόνια στην εξουσία κατάφερε να διαφθαρεί τόσο γρήγορα και τόσο πολύ» την απάντηση έδωσε ο Δήμος Μ.Μπότσαρης (μέλος του ΠΑΚ) που στο βιβλίο του «Η Εύα Γ. Παπανδρέου Αποκαλύπτει» (Εκδόσεις Ισοκράτης, 1988) γράφει:

«… τόσο οι “Αμερικανοσπουδαγμένοι”, όσο και οι φοιτητές της Ευρώπης που πλαισίωναν τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΚ, απέβλεπαν έκτοτε στον ίδιο κοινό στόχο: Στο προσωπικό τους “βόλεμα” μετά την πτώση της δικτατορίας…| .. Τι έγιναν αλήθεια, εκείνα τα τεράστια ποσά των δολαρίων, των μάρκων και των κορωνών που περιήλθαν στο ΠΑΚ; |… αλλά: το ΠΑΚ εξωτερικού επί έξι ολόκληρα χρόνια δεν έκανε καμιά σημαντική πράξη αντίστασης στην Ελλάδα. Δεν ξόδεψε ούτε μια δραχμή. Αγοράστηκαν, όμως, την ίδια εποχή … η βίλλα στο Τορόντο και τα μαγαζιά στο Μόντρεαλ. |… “Ρεμούλες” όμως στα χρήματα του ΠΑΚ γίνονταν και από την ηγετική “κλίκα” του ΠΑΚ στη Δυτική Ευρώπη, όπου δέσποζε η ομάδα Τσοχατζόπουλου.|…Ένας εξάδελφος του αξέχαστου Νικηφόρου Μανδηλαρά, μέλος του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ αργότερα, δεν άντεξε! Βγήκε κάποια στιγμή ανοιχτά από τις εφημερίδες και κατάγγειλε ότι οι ιθύνοντες του ΠΑΚ Γερμανίας είχαν κατασπαταλήσει και σφετεριστεί χρήματα του ΠΑΚ.|.κ.λπ.[23]»

Όλα, λοιπόν, αυτά τα “ανιδιοτελή μπουμπούκια” πέρασαν στην ηγετική ομάδα του «κινήματος» και μετ’ ου πολύ… κίνημα και εξουσία εγένοντο δύο εις σάρκαν μίαν. Μετά ήρθε ο… έρωτας! Μέσα σε οκτώ χρόνια ο μεγάλος εραστής κατάφερε να ανεβάσει το εξωτερικό χρέος της χώρας από το 31,4% επί του ΑΕΠ (1981) στο 80% και πάνω (1989), σκάβοντας έτσι τα πρώτα μέτρα του σημερινού μας λάκκου. Οι σοβαροί, νουνεχείς και μη αυλοκόλακες πολιτικοί που αντιδρούσαν σ’ αυτό το σκορποχώρι παραιτούνταν ή απομακρύνονταν. Αργότερα, το 1990, όταν η “Δεξιά” βγήκε από το χρονοντούλαπο, ο Δρακουμέλ μη δυνάμενος εκ φύσεως να αποστεί της… κουτάλας, μέσα σε τρία χρόνια εκτίναξε το χρέος στο 110,0% (1993 ενώ κάπου εκεί παρέμεινε στη μετα-Χέρφιλντ εποχή, για να φτάσει, ύστερα από κάποια ενδιάμεσα σκαμπανεβάσματα, στα χάλια του σήμερα[24], όπου καλπάζει πάνω από το 148% (≈356,28 δισ. €).

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ % ΑΕΠ

Ο καθηγητής Μανόλης Δρεττάκης[25] σε άρθρο του στην «Ελευθεροτυπία» (21/05/2009) με τίτλο «Σφίγγει η “θηλιά” του δημοσίου χρέους» παρατηρεί:

«…Η διαχρονική αύξηση του δημοσίου χρέους οφείλεται στην οικονομική πολιτική όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων, μια πολιτική που διακρίνεται από:

  • Την έλλειψη πολιτικής βούλησης για τον δραστικό περιορισμό εκτεταμένης παραοικονομίας και της οργιάζουσας φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής, η οποία στερεί τον κρατικό προϋπολογισμό από έσοδα 20-25 δισ. ευρώ τον χρόνο, και
  • Τη σπατάλη στις δημόσιες δαπάνες και τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος εξαιτίας της εκτεταμένης διαφθοράς και των πολυποίκιλων σκανδάλων.»

Όσο μεγάλες και αν είναι οι παρωπίδες του κομματικού φανατισμού και από όσους βαθμούς… εθελοτύφλωσης και αν πάσχει κάποιος, οι αριθμοί είναι αμείλικτοι, τα αποτελέσματα μετρήσιμα και οι ευθύνες δεν μπορούν να εκτονώνονται στην αέναη διελκυστίνδα της γαλαζοπράσινης αντιπαράθεσης  περί του…. ποταπότερου! Αμφότεροι μας… πρόκοψαν! Κατά το αρχαιοπρεπέστερο, και τα δύο κόμματα εξουσίας τα έκαναν… σκατά![26] Οι ευθύνες όμως των πράσινων, αφότου μπήκαν στο γαϊτανάκι της εξουσίας, είναι ποσοτικά και ποιοτικά ασυγκρίτως μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες των βένετων:

  • Ποσοτικά γιατί το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο κυβέρνησε περισσότερα χρόνια, αλλά και γιατί η άνοδός του στην εξουσία συνέπεσε με την πλήρη ένταξη της χώρας μας στην ΕΟΚ που είχε ως συνεπακόλουθο την άνευ προηγουμένου εισροή ενός πακτωλού πόρων. Υπήρχαν όλα τα εχέγγυα για την ριζική αναγέννηση της χώρας, τον εκσυγχρονισμό της και την απογείωσή της.
  • Ποιοτικά γιατί το κόμμα αυτό ενσάρκωσε μετά τη μεταπολίτευση τις ελπίδες μεγάλης μερίδας του λαού για ένα καλύτερο, δικαιότερο και αξιοπρεπέστερο αύριο. Ένα αύριο χωρίς διακρίσεις και μισαλλοδοξίες. Με τη δυνατότητα να μπορεί κανείς να ζει, να ονειρεύεται και να πεθαίνει με αξιοπρέπεια. Ο κόσμος είχε φάει τη «δεξιά» στη μούρη και την είχε ζήσει στο πετσί του. Δεν έτρεφε αυταπάτες και ούτε περίμενε καλύτερη συμπεριφορά από δαύτη. Οι «φάκελοι», οι διακρίσεις, τα ξερονήσια και το άβατο της κρατικής μηχανής για τους ετερόδοξους ήταν ακόμη νωπά στη μνήμη του. Στο ΠΑΣΟΚ όμως ο λαός είχε επενδύσει τις ελπίδες του για μια άλλη πορεία της χώρας. Αυτές τις ελπίδες καλλιέργησε ο Αντρέας και αυτούς τους πόθους εκμεταλλεύτηκε για να ανέβει στην εξουσία, που ήταν ο μεγαλύτερος νταλκάς της ζωής του. Την πήρε και η «αλλαγή» έγινε πολύ γρήγορα… μεταλλαγή, για να καταλήξει σε… δεξιά παραλλαγή! Χρωματική και όχι μόνο. Οι περίφημες πρώτες «εκατό μέρες» έγιναν … νύχτες εφιαλτικές και ατελείωτες!

Τώρα, μετά από τρεις δεκαετίες και με τον πανάξιο διάδοχό του – Γεώργιο Β’ τον Ολετήρα – στα ηνία της χώρας, χάσαμε αυγά και καλάθια και… εξεμώντας[27] το «ψωμί που… δεν «φάγαμε» γυρνάμε ολοταχώς προς τον Μεσαίωνα.

ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

F.       ΦΥΚΙΑ ΓΙΑ ΜΕΤΑΞΩΤΕΣ ΚΟΡΔΕΛΕΣ

Σε πολιτικό επίπεδο, για να αποδίδονται τα τω Καίσαρος τω Καίσαρι, θα πρέπει να επισημανθεί ότι το στοιχείο που αναμφισβήτητα πιστώνεται στην «αλλαγή, είναι το άνοιγμα του Κράτους προς την αριστερά η οποία ως τότε ήταν  αποκλεισμένη από το Κράτος, αφού οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις είχαν δομήσει ένα απροσπέλαστο δεξιοκρατούμενο φέουδο. Όμως, θα αντιτείνουν οι «ανδρεοσκεπτικιστές, αυτή ακριβώς η κίνηση του Ανδρέα ανέκοψε την άνοδο της παραδοσιακής Αριστεράς η οποία έκτοτε σπάνια ξεπέρασε το 10%, στο σύνολό της, ενώ προδικτατορικά συγκέντρωνε μεγαλύτερα ποσοστά και είχε ανοδική τάση. Ένα μέρος των αριστερών ψηφοφόρων ενσωματώθηκε μόνιμα στο ΠΑΣΟΚ και μαζί με τους λιγότερο συντηρητικούς εκ των “κεντρώων” αποτέλεσαν τον βασικό πυρήνα του για τα επόμενα χρόνια. Δηλαδή, ο Ανδρέας στην πράξη αποτέλεσε τον κυματοθραύστη της ανοδικής πορείας της Αριστεράς, γεγονός που έτσι κι αλλιώς ήταν επιθυμητό από τους «συμμάχους» μας. Εάν αυτό έγινε βάσει σχεδίου που είχαν εκπονήσει οι Αμερικανοί σε συνεργασία με το ΠΑΚ, όπως λένε όσοι δέχονται σαν γνήσιο το έγγραφο που μνημονεύτηκε πιο πάνω (κεφ. Α΄), ή απλώς ο Αντρέας “γοήτευσε” ως προσωπικότητα τους αριστερούς που είχαν βαρεθεί το περιθώριο και ήθελαν πρόσβαση στην εξουσία, δύσκολα μπορεί να απαντηθεί. Πάντως, κατά την άποψή μου, το κοινωνικό και πολιτικό προφίλ του μακαρίτη δεν αποτελούσαν γνήσια έκφραση αριστερού ιδεολόγου. Κινήθηκε μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα με τη νοοτροπία αριστερού της νομενκλατούρας, γι’ αυτό και θέριεψαν δίπλα του τα ζιζάνια της αυθαιρεσίας, της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας.

Ξαναγυρνώντας πίσω στην πρώιμη εποχή της «αλλαγής», με μόνη αιτία νοσταλγικής αναπόλησης τα χρόνια που έφυγαν, ας θυμηθούμε τη λήψη κάποιων θεσμικών μέτρων τα οποία κολάκευαν μεν τα αριστερά αντανακλαστικά μιας μεγάλης μερίδας του κόσμου, ίσως της μεγαλύτερης, όπως: η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, το πανεπιστημιακό άσυλο, η καθιέρωση του πολιτικού γάμου  κ.λπ., στην πράξη όμως δεν ανταποκρίνονταν στην προσδοκώμενη αλλαγή. Ας τα δούμε για λίγο, ένα – ένα:

  • Η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης μπορεί να ικανοποίησε, ως ένα βαθμό, το αίσθημα της δικαιοσύνης  στους κατοχικούς αντιστασιακούς, όμως τα προνόμια που προέβλεπε ο Νόμος 1285/82 πολύ γρήγορα μετουσιώθηκαν από τον κομματικό μηχανισμό σε βιομηχανία παροχής «τιμητικών συντάξεων»  (από το πολύπαθο ΝΑΤ) σε μαϊμούδες αντιστασιακούς[28] και σε αθέμιτες προσλήψεις των παιδιών τους, λόγω μοριοδότησης, στο Δημόσιο, φάμπρικα που συνεχίστηκε και στο… μετα-ανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ.
  • Η θεσμοθέτηση του ασύλου, μια παγκόσμια ακαδημαϊκή «πρωτοτυπία» για την καθιέρωση του αυτονόητου, ικανοποίησε τους τζουμακοπαπουτσήδες και τις δαμανακοσουλιώτισσες (που έκαναν το «Πολυτεχνείο»[29] επάγγελμα), για να μετεξελιχθεί κι αυτό (μαζί μ’ αυτούς) σε πληγή χαίνουσα.
  • Η καθιέρωση του πολιτικού γάμου (Ν. 1252/82) ήταν μια σημαντική εκσυγχρονιστική μεταρρύθμιση, αλλά και μια πράξη συμβιβασμού με την Εκκλησία αφού ο νομοθέτης δεν προχώρησε στο υποχρεωτικό του πολιτικού γάμου, όπως ζητούσε η προοδευτική διανόηση και όπως ήταν το καθεστώς στην Ευρώπη. Το αστείο είναι ότι τα πασοκικά γεροντοπίτσουνα που έφεραν τον πολιτικό γάμο, Αντρέας και Άκης, παντρεύτηκαν τις «εκλεκτές» τους με… παπά και με κουμπάρο! Άντε μετά να πάει καλά η τοπική αυτοδιοίκηση!
  • Οι αυξήσεις των αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα και των μισθών των χαμηλόμισθων (κυρίως) υπαλλήλων στο Δημόσιο – μέτρα που αποκρυσταλλώθηκαν στο περίφημο στερεότυπο   θήλαστρο: «με τον Αντρέα φάγαμε ψωμί» – έδωσαν μεν έναν αέρα «σοσιαλιστικής» ευφορίας (περί δήθεν αναδιανομής του πλούτου), στην πράξη όμως έδρασαν προς την αντίθετη κατεύθυνση για το σύνολο της οικονομίας και κυρίως για εκείνους που στη συνέχεια καθηλώθηκαν στο κατώφλι της ανέχειας με την ψευδαίσθηση ότι οφελήθηκαν. Ας αναλύσουμε το… μάννα:

Στον ιδιωτικό τομέα η σημαντική αύξηση μισθών και ημερομησθίων, χωρίς την λήψη αντισταθμιστικών μέτρων για τις επιχειρήσεις, οδήγησε σε αύξηση του κόστους εργασίας και μείωση του ανταγωνισμού με αποτέλεσμα τη συρρίκνωση του τομέα και την αύξηση της ανεργίας. Οι εργαζόμενοι βαυκαλίζονταν ότι πληρώνονταν καλύτερα, αλλά από δουλειά… τζίφος!

Στο  στενό δημόσιο τομέα οι κλητήρες  (σχεδόν) εξισώθηκαν (!) μισθολογικά με τους… διευθυντές, σε μιας απίθανης έμπνευσης «ενιαίο μισθολόγιο» το οποίο παρέμεινε «ενιαίο» μόνο για τα υπουργεία-παρίες», ενώ για κάποια άλλα (Βουλή, Οικονομικών κ.λπ.) οι αποδοχές ήταν υπερδιπλάσιες. Για παράδειγμα, μία καθαρίστρια του Υπουργείου Οικονομικών έπαιρνε περισσότερα από ένα διευθυντή του Υπουργείου Γεωργίας. Αυτού του είδους οι στρεβλώσεις κορυφώθηκαν κατά την περίοδο του «Τσοβόλα δώστα όλα» και συνεχίστηκαν ως σήμερα, αφού και η Δεξιά, όταν ήρθε αργότερα στην εξουσία, διατήρησε όσα στραβά βρήκε και την βόλευαν.

Στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (ΔΕΚΟ) οι αυξήσεις πήραν τη μορφή πανηγυριού και μάλιστα με εντελώς αχαλίνωτη διάθεση. Και τούτο όχι γιατί το κόμμα είχε κανένα νταλκά με τις επιχειρήσεις αυτές ή γιατί ήθελαν να επιβραβεύσουν την «υψηλή» αποδοτικότητα των εργαζομένων. Απλά γιατί μέσω αυτών διασφαλιζόταν ο έλεγχος της ΓΕ.Σ.Ε.Ε., και συνεπώς του μεγαλύτερου μέρους του ιδιωτικού τομέα, εργαλείο απαραίτητο για τη διασφάλιση της επανεκλογής.

Έτσι δημιουργήθηκαν τα λεγόμενα «ρετιρέ» σε ΔΕΚΟ και ορισμένους τομείς του στενού δημόσιου τομέα, με προκλητικά υψηλές αμοιβές που δεν συνδέονταν με κανένα δείκτη, ποσοτικό ή ποιοτικό. Στον ίδιο χορό συμμετείχαν και οι τραπεζικοί, κυρίως των τραπεζών που ελέγχονταν από το Δημόσιο.

Με τη διατήρηση του ίδιου και μόνιμα άδικου φορολογικού συστήματος αλλά και εξ αιτίας του υψηλού πληθωρισμού, ο μεν «κοσμάκης» (χαμηλόμισθοι του ιδιωτικού/δημόσιου τομέα, συνταξιούχοι) πολύ γρήγορα έχασε ότι νόμισε πως «έφαγε», οι δε… ρετιρατζήδες, πότε κατεβάζοντας διακόπτες και πότε παίζοντας με τα βύσματά τους, κατάφερναν να διατηρούν τα προνόμιά τους, ενίοτε προκλητικά για το κοινό αίσθημα. Αυτού του είδους οι θέσεις που συνδύαζαν τα… 3Α  (άνεση – ασφάλεια – αραλίκι) έγιναν περιζήτητες, με το πολιτικό σύστημα να φροντίζει για τη επαύξησή τους ώστε να μπορεί να ικανοποιεί την κομματική πελατεία του. Εδώ εντάσσεται και το «μαζί τα φάγαμε» του ενός εκ των δύο… αεροσάκκων του κυβερνητικού οχήματος. Αυτό είχε σαν συνέπεια τη γιγάντωση του Δημοσίου και την συνεχή διόγκωση του χρέους, μια και όλα αυτά τα «κουβαρνταλίκια» δεν προέρχονταν από πλεονάσματα της οικονομίας, αλλά από εξωτερικό δανεισμό.

G.    ΛΥΚΟΙ ΦΥΛΑΞΑΝ ΤΟ ΜΑΝΤΡΙ

Στο μεγάλο μισθολογικό φαγοπότι της τελευταίας τριαντακονταετίας που οδήγησε στσν σημερινό δημοσιονομικό εκτροχιασμό, θα ήταν αδύνατο να μην… περιδρομιάσουν πρώτιστα οι… σεφ, δηλ. οι δύο εξουσίες, νομοθετική (βουλευτές) και δικαστική που βάσει του Εθνικού Τσελεμεντέ (σύνταγμα) είναι ίσες. Διαθέτοντας το πεπόνι και το μαχαίρι δεν άφησαν ούτε τα… σπόρια αφάγωτα! Τσιγκλίζοντας η μία την άλλη, πότε με νομοθετικούς γαργαλισμούς και πότε με νάζια… μισθοδικείου (θεσμός κι αυτός!) έφθαναν σε μισθολογικούς… οργασμούς κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, επιδιώκοντας την τέλεια συνεύρεση και την απόλυτη ικανοποίηση. Μια ικανοποίηση που θα τις απέτρεπε από τη διολισθήσή τους στην στην… “έκδοση”! Δεν ξέρω ποια είναι η τιμή της “τιμής” του νομοθετείν και του δικάζειν, ούτε ποιο είναι το κατώφλι της αντίστασης στη διαφθορά. Αν αυτά δεν υπάρχουν στο ηθικό υπόβαθρο των λειτουργών, δεν υπάρχουν και όρια. Προφανώς και οι «300» δεν είναι κακοπληρωμένοι, όπως κλαψουρίζουν οι περισσότεροι. Οι απολαβές[30] τους βρίσκονται στα πλαίσια του κοινοτικού μέσου όρου. Είναι όμως άλλο πράγμα το να πληρώνεσαι καλά από το περίσσευμα της οικονομίας της χώρας σου, όπως π.χ. ο Γερμανός βουλευτής, και άλλο να θέλεις τα ίδια ή και περισσότερα λεφτά εκδίδοντας τη… μάνα σου και κλέβοντας τ’ αδέρφια σου! Δεν είναι δυνατόν όταν το καράβι έχει βουλιάξει και οι επιβάτες προσπαθούν να επιπλεύσουν πιασμένοι σε σανίδες, το πλήρωμα και οι καπεταναίοι να κάνουν πάρτι στις σωστικές βάρκες με τρόφιμα που τους πετάει το ελικόπτερο.

.

Με δεδομένη:

  • τη συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας κατά τουλάχιστον 8%  (2010-2011),
  • την υποχώρηση του εθνικού εισοδήματος στο επίπεδο του 2004 και
  • την ανεργία να μαστίζει τουλάχιστον 900.000 άτομα,

είναι τουλάχιστον ανήθικη έως εθνικά εγκληματική η απροθυμία των «εθνοπατέρων» να μην χάσουν έστω και μια κεραία από τα κεκτημένα τα οποία οι ίδιοι επιδαψίλευσαν στους εαυτούς τους, παρέα με τα συναιτεράκια τους τους δικαστές, ανοίγοντας συνεχώς την ψαλίδα που τους χωρίζει από εκείνους που τους εκλέγουν και σε τελική ανάλυση τους πληρώνουν. Με δανεικά και με αίμα. Δείτε το διαχρονικό άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ του βασικού μισθού ενός εργαζόμενου υπαλλήλου και της βουλευτικής αποζημίωσης[31] από το 1984 ως το 2007, του πρώτου εκφραζόμενου ως ποσοστού της δεύτερης:

  • 1984 – 1992  βασικός μηνιαίος μισθός υπαλλήλου ≈18%  βουλευτικής αποζημίωσης
  • 1993 – 1997  βασικός μηνιαίος μισθός υπαλλήλου ≈15% βουλευτικής αποζημίωσης
  • 1997 – 2007  βασικός μηνιαίος μισθός υπαλλήλου <10% βουλευτικής αποζημίωσης

.

Αν αυτός ο πίνακας, που αντικατοπτρίζει εναργώς τη «δικαιοσύνη» που προβλέπει το Σύνταγμα, δεν σας «ανέβασε» αρκούντως το ηθικό, τότε απολαύστε τον επόμενο πίνακα (πηγή στοιχείων: ΤΟ ΒΗΜΑ) που δείχνει τη διαχρονική εξέλιξη του προϋπολογισμού της Βουλής (στήλη 2) και την αντίστοιχη εξέλιξη του συνόλου των πάσης φύσεως απολαβών των “300” (στήλη 3), για να απογειωθείτε!

Διαχρονικη Εξέλιξη Προϋπ/σμού Βουλής & Απολαβών Βουλευτών

(Ποσά σε εκατομμ. ΕΥΡΩ)

Ετος

Μεταβολής

Προϋπ/σμός

Βουλής

Συνολικές

Αποδοχές «300»

Αύξηση 5ετίας

(%)

Εξωτ. Δημ. Χρέος

(% ΑΕΠ)

(1)

(2)

(3)

(4)

(5)

1975

1,090

0,670

19,0

1980

2,580

1,160

73,1

31,2

1985

7,330

2,780

139,7

50,0

1990

19,640

6,740

142,4

80,7

1995

42,520

16,400

143,3

111,6

2000

97,060

32,840

100,2

103,2

2005

158,270

40,500

23,3

108,5

Σημ.: Ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύγκριση της στήλης 5 (Δημόσιο Χρέος) με τη στήλη 4, απ’ όπου βλέπουμε ότι ενώ η οικονομία της χώρας πάει από το κακό στο χειρότερο, εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για την κακοδιαχείριση «επιβραβεύουν τους εαυτούς τους αυξάνοντας αδιαντρόπως τις απολαβές τους!

.

Δώσε από δω και κλέψε από κει, το κόστος λειτουργίας του Δημοσίου[32] έγινε δυσβάσταχτο και ο δανεισμός που το εξυπηρετούσε σκαρφάλωσε στις… Άλπεις! Και μετά σου τσαμπουνάνε για την… παγκόσμια κρίση και τις αδηφάγες αγορές, οι οποίες απλώς, βρίσκοντάς μας ευάλωτους, επιτείνουν το πρόβλημα. Καλές οι εν αμαρτίαις προφάσεις, αλλά οι… πόρνες δεν υπάρχουν επειδή είναι διαθέσιμοι οι προαγωγοί, αποτελούν όμως προυπόθεση για την επιβίωση των δευτέρων.

H.     ΑΠ’ ΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΣΤΟΝ… ΚΑΙΑΔΑ

Ο «Κινέζος» δεν αποδείχτηκε τόσο καλός «λογιστής», όσο τουλάχιστον τον κατηγορούσαν οι φανατικοί «Αντρεϊκοί» που δεν μπορούσαν να χωνέψουν την εις Κύριον αναχώρηση του ινδάλματός τους και την διαδοχή του από τον… ελαιόσπαρτο καθηγητή. Το χρέος σκαρφαλωμένο σε… αλπικά επίπεδα (>100 % ΑΕΠ) δεν έλεγε να κατέβει, αφού οι υπέρογκες δαπάνες (≈23 δις €) για τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, η κεκτημένη διαφθορά και η αβελτηρία/ανικανότητα των υπευθύνων δεν επέτρεπαν κάτι τέτοιο. Μακάρι να είχε υπάρξει σε αυτή τη «καταραμένη» χώρα ένας ευλογημένος ηγέτης που να μην είχε ακαδημαϊκές περγαμηνές και τηβέννους, που να την αγαπούσε, να είχε ένα όραμα, να διέθετε απλή λογική και, προ πάντων, στοιχειώδη τσίπα. Η απλή αριθμητική και η έμφυτη έγνοια του παραδοσιακού συνετού νοικοκύρη θα ήταν αρκετή για την αποτροπή του ξεπουλήματος της χώρας και τη διατήρηση της αξιοπρέπειάς μας. Ο σαρδαμοπαραγωγός καθηγητής «κατάφερε» να βάλει τη χώρα στη ζώνη του ΕΥΡΩ, αλλά η προετοιμασία γι’ αυτό ήταν τόσο πρόχειρη και αμελέτητη που χάσαμε τα πασχάλια μας. Η συνεχιζόμενη διαφθορά, το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου και το βούλιαγμα των ασφαλιστικών ταμείων άνοιξαν το… χρονοντούλαπο της Ιστορίας (για δεύτερη φορά) και ξανάφεραν στην εξουσία, μετά από πολλά  χρόνια τους νεοδημοκράτες που λαχταρούσαν να «σώσουν» και… αποσώσουν (και… πάλι) – για… λογαριασμό τους – την καταποντιζόμενη Ελλάδα.

Το κακό είναι ότι πάσχουμε από πολιτικό… αλτσχάιμερ και ξεχνάμε πολύ εύκολα. Όταν απαυδούμε με τους έν ενεργεία εθνοπατέρες μας, ξαναγυρνάμε με την πρώτη εκλογική ευκαιρία σούμπιτοι στούς παλιούς και μάλιστα με την ίδια ζέση με την οποία τους είχαμε ξαποστείλει την προηγούμενη φορά. Από το… Τσερνομπίλ, στη… Φουκοσίμα! Παίρνουν δρόμο οι Τσερνομπιλιώτες και ξαναπλακώνουν νταβραντισμένοι οι Φουκοσιμιώτες. Έτσι μετά από δέκα χρόνια εγκλεισμού και κουταλοπενίας, το 2004, η Δεξιά ξανάρθε πανηγυρικά – αλλά αμετανόητη – στην εξουσία. Η μακροχρόνια αποχή από την μαρμίτα τής είχε δημιουργήσει έντονο στερητικό σύνδρομο… λοβιτούρας. Ο Μανωλιός φόρεσε τα ρούχα του αλλιώς και από το πράσινο το γύρισε στο μπλε. Τα Δημόσιο άνοιξε και πάλι τις αγκάλες του για να βολέψει κατά χιλιάδες τα «δικά μας» παιδιά, τα οποία τώρα ήταν γαλάζια, με την ίδια στοργή, ευκολία και γαλαντομία που πριν δεχόταν τα πράσινα. Στάζ, βγάζ’, μπάζ’… τίποτα δεν αλλάζ’! Τί έχεις Γιάννη; Τι’χα πάντα! Το προεκλογικό «σεμνά και ταπεινά» έγινε τάχιστα «άσεμνα κι ασύστολα». Ο βερμπαλιστής Τάμπι ή Μπουχέσας καρφωμένος στο νιτέντο του, κυβερνούσε με τηλεκοντρόλ, ενώ τα στελέχη του – περισπούδαστοι καθηγητές – το έπαιζαν εραστές με τις γραμματείς τους. Ο Προκόπης «επανίδρυσε» το κράτος, για να το κάνει ακόμα χειρότερο, ενώ δίκην κατοχικού ρουφιάνου κάρφωνε στην Ε.Ε. την προηγούμενη κυβέρνηση για μαγείρεμα των εθνικών λογαρισμών. Κουμπάροι, παρακούμπαροι, υπουργοί και νταβατζήδες έτρωγαν με χρυσά κουτάλια και αναδρομική όρεξη. Το «έλλειμμα» αυξανόταν ευθέως ανάλογα με τα ελλείμματα τσίπας/ανικανότητας και το πλεόνασμα διαφθοράς. Η αξιέραστη Ν.Δ. παρέλαβε από το “πατριωτικό” ΠΑΣΟΚ ένα κράτος καθ’ οδόν προς το γκρεμό καί έκανε ότι μπορούσε για να επιταχύνει το γκρεμοτσάκισμά του. Απλώς, την ύστατη στιγμή – οικεία (ή ξένη) βουλήσει –την «έκανε» με ελαφρά πηδηματάκια και άφησε τον Φόρεστ Γκαπ να ρίξει το χαριστικό λάκτισμα προς το χάος.

Μια πολιτική ιστορία υποσχέσεων, ελπίδων, σκανδάλων, βυζαντινισμών, μειοδοσιών, παθών, ατασθαλιών και απογοητεύσεων που ξεκίνησε το 1981, έμελλε να κλείσει μετά από τριάντα χρόνια, το 2009, με την ίδια οικογένεια στο προσκήνιο. Την «αγία οικογένεια» που ξεκίνησε τα θαύματά της πολύ πρώιμα με τον παππού, πρωθυπουργό του εμφυλίου πολέμου, και τα έκλεισε με τον εγγονό, πρωθυπουργό του ολετηρίου μνημονίου.

I.        ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΓΟΝΕΩΝ ΠΑΙΔΕΥΟΥΣΙ ΤΕΚΝΑ ΑΛΛΟΤΡΙΩΝ

Όταν η μαμά Μάρτζι βύζαινε εκείνο το εξωγήινο μωρό που το κεφάλι του έμοιαζε σαν πλυσταριό με δύο δορυφορικά πιάτα κοτσαρισμένα εκατέρωθεν, δεν πίστευε ποτέ ότι μια μέρα θα το καμάρωνε πρωθυπουργό. Όχι γιατί δεν είχε εμπιστοσύνη στα επιστημονικά δεδομένα της πολιτικής κληρονομικότητας που ίσχυαν στη γραφική χώρα του άντρα της, αλλά επειδή, όπως λέει το σχετικό ανέκδοτο[33], δεν το βύζαξε τόσο όσο της είχε υποδείξει ο παιδίατρος, ως απαραίτητο όρο για την επαρκή ανάπτυξη του… ρετιρέ του. Δυστυχώς, παρά τις βιταμίνες που έπαιρνε και παρά το ικανοποιητικό «κατέβασμα» γάλακτος που είχε, αναγκάστηκε να το αποκόψει πρόωρα γιατί την… γαργαλούσαν τα μουστάκια του! Ο άντρας της την είχε ψέξει πολλάκις για το θέμα αυτό, εν όσω διήγαν “εξόριστοι” στη Σουηδία, τονίζοντάς της ότι θηλάζει ένα εν δυνάμει πρωθυπουργό και πως ενδεχόμενος πρώϊμος απογαλακτισμός του θα κυοφορούσε απρόβλεπτες συνέπειες για τον ίδιο και για το μέλλον του τόπου.

Έκτοτε ο μικρός Γιωργάκης, παρά τους ορόφους που έριξε στη σωματοδομή του, ουδέποτε ανεπτύχθη επαρκώς στο… ρετιρέ του και όντας ακατάλληλος ακόμα και για πιτσαδόρος – δεν μπορούσε να σταθεί στο ποδήλατο – του βρήκαν μια «θηλή» στον μαστό της οικογενειοκρατικής αγελάδας που λέγεται Ελλάδα, βαφτίζοντάς τον «πολιτικό» – δουλειά σίγουρη, αδροπληρωμένη και χωρίς ευθύνες – ώστε να συνεχίσει εκ του ασφαλούς το «βύζαγμα». Προσφιλής και δοκιμασμένη πρακτική της πλειοψηφίας των πολιτικών γόνων, γνησίων και νόθων. Διαδοχικά έπαιξε τον βουλευτή στο νομό Αχαϊας, τον υφυπουργό στο Παιδείας και τον υπουργού στο Εξωτερικών, για να καταλήξει εδώ και δύο χρόνια, από το 2009, στο να παίζει τον πρωθυπουργό, παίζοντας καθημερινά με τα νεύρα μας και με το μέλλον της χώρας μας. Προηγουμένως είχε «μετεξελιχθεί», χάρις στην ομόθυμη βοήθεια των ΜΜΕ, από  Γιωργάκης σε Γιώργο και από… σερσέμης[34] σε διάνοια! Με τη βοήθεια της φθοράς,  λόγω ανικανότητας και διαφθοράς, της κυβέρνησης του του Μπουχέσα, ο υιός του πατρός υποσκέλισε τον ανηψιό του θείου και έγινε πρωθυπουργός. Τι σπάνια εξέλιξη για την Ελλάδα! Σε e-mail διάβασα ότι έχει ξανασυμβεί άλλες… επτά φορές (Τρικούπηδες, Βενιζέλοι, Θεοτόκηδες, Ράλληδες κ.λπ.) και πως το σωστό θα ήταν να μετονομάσουμε το πολίτευμα σε… κληρονομική δημοκρατία.

Επειδή, βέβαια, ούτε οι βάτραχοι γίνονται πρίγκηπες, ούτε οι πάπιες γίνονται κύκνοι – όπως στα παραμύθια – με το χτύπημα ενός ραβδιού, έτσι και η λαϊκή εντολή δεν είναι αρκετή για να μετατρέψει ένα ντουβάρι σε… Παρθενώνα. Όσοι ξεγελάστηκαν από τον αντικατοπτρισμό του «ηγέτη» στο πρόσωπο του πολιτικού γόνου, πολύ σύντομα μπήκαν στο καβούκι τους, εκτός και αν επρόκειτο περί γυμνοσαλιάγκων, οπότε ήταν πρακτικά ανέφικτο.

Το «λεφτά υπάρχουν!» πολύ σύντομα έγινε «πού πήγαν τα λεφτά;», ενώ ταυτόχρονα ο Γκαπ προσβλήθηκε από άνοια ρίχνοντας αποκλειστικά τις ευθύνες για την κατάντια της οικονομίας στην προηγούμενη κυβέρνηση, λες και το κόμμα του δεν κυβερνούσε όλα τα προηγούμενα χρόνια με εξίσου… «θαυμαστή» ανικανότητα και διαφθορά! Λες και δεν ήταν υπουργός σε όλες τις «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις, εκτός κι αν ψήφιζε τους προϋπολογισμούς χωρίς να τους διαβάζει! Λες και δεν είχε ενημερωθεί πριν τις εκλογές, όπως και ο αντίπαλός του, από τον διοικητή της Τράπεζας Ελλάδος για το έλλειμμα και το χρέος της χώρας. Αντί να βάλει την ουρά στα σκέλια και να ζητήσει ένα κυκλώπειο συγγνώμη για την παραπλάνηση του εκλογικού σώματος, άρχισε τα… παλιά της σ’χωρεμένης, ήτοι:

  • Εφτιαξε μία κυβέρνηση διαλέγοντας για μέλη της παλιά γνωστά κνώδαλα από το σοσιαληστρικό τσίρκο, όπου και ο ίδιος έκανε τον σαλτιμπάγκο (με… μέσον), και τη γαρνίρισε με μερικούς μπλαζέ φλωροτσαλαπετεινούς και κάνα δυο φραγκόκοτες της αυλής του. Επί δύο χρόνια κακαρίζουν μα… αυγά δεν κάνουν, παρά μόνο κουτσουλιές και κακαράτζες. Ο ένας νόμος διαδέχεται τον άλλο πριν ακόμα εφαρμοστεί ο προηγούμενος. Είναι αποτελεσματικοί μόνο στην κατασπάραξη των μισθωτών και των συνταξιούχων.
  • Απόλυσε τους συμβασιούχους που είχε προσλάβει η ΝΔ λίγο καιρό πριν… τζάσει, κι από την άλλη έβαλε από τις μπαλκονόπορτες τους ημέτερους. Παλιά μου τέχνη, κόσκινο! Είκοσι πέντε χιλιάδες… τζεφρεϊκούς ξετρύπωσε μόλις πρόσφατα η διαβόητη κολλητή του, η… Τρόϊκα. Εν οις, βεβαίως, και η καραμπινάτη περίπτωση της συζύγου υπουργού[35]. Φαντάζομαι πως δεν θα είναι η μόνη[36]. Λαϊκισμός; Όχι, όταν ο ίδιος υπουργός οδύρεται για την υπερπληθώρα των δημοσίων υπαλλήλων και την αδήριτη ανάγκη απολύσεων! Υποκρισία, θα πείτε. Όχι! Απλώς, κράμα καλπάζουσας αναισχυντίας, ανηθικότητας και αλαζονείας. Είδος ευδοκιμούν στον λεγόμενο πολιτικό μας πολιτισμό όπου  η λαφυραγώγηση του κράτους από το κόμμα που έρχεται στην εξουσία θεωρείται κεκτημένο δικαίωμα.
  • Πήρε σβάρνα Ευρώπη και Αμερική διαλαλώντας με καμάρι πως είμαστε… Τιτανικός! Ίσως να του είπαν ή να νόμισε πως ήταν ο … Ντι Κάπριο και να στόχευε στην προσέλκυση τουριστών! Το σίγουρο όμως είναι πως από τότε δεν μπορέσαμε να σταυρώσουμε ούτε ένα σεντς σε δάνειο χωρίς τοκογλυφικό επιτόκιο. Στην ίδια «διαφημιστική» καμπάνια τελάλιζε ότι κυβερνά μια διεφθαρμένη χώρα, παραλείποντας, φυσικά, να τονίσει ότι το ψάρι βρομάει απ’ το κεφάλι. Και τι κεφάλι! Ελπίζω να μην κράτησε ο Θεός το καλούπι του… Παρεπιπτόντως, οι διάφοροι γνωστοί και μη εξαιρετέοι μιζαδορο-Τρεπεκλήδες[37] φρούτα του οικογενειακού του περιβολιού είναι και όχι των γειτόνων του.
  • Αντί να εξαντλήσει τα περιθώρια ενός αξιοπρεπούς και υγιούς δανεισμού από χώρες (δεν μιλάμε για τα ευρωπαϊκά λυκόρνια-εταίρους) που φαίνονταν τότε διατεθειμένες να βοηθήσουν, με λογικό αντίτιμο, άφηνε τους μήνες να περνούν ανεκμετάλλευτοι και τη χώρα να διασύρεται, για να μας ρίξει τελικά – μετά από ένα στημένο εξ αρχής παιγνίδι – στο στόμα του λύκου, το παγκοσμίως απεχθές ΔΝΤ. Και από πάνω, σαν κορωνίδα των κατορθωμάτων του, να μας εμπαίζει, λέγοντάς μας, με το αφοπλιστικά χαζοβιόλικο ύφος του, πως… «δεν θέλει χειροκροτήματα»! Εκεί που μας πήραν και τα σώβρακα, μας ζητάνε και τα ρέστα! Μετριοφροσύνη στα όρια της αυτοθυσίας ή αβελτηρία στα όρια του εγκλεισμού; Ίσως χοντροπετσιά στα όρια των… παχυδέρμων εξ ων βρίθει ο χώρος, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
  • Ταξίδεψε στη Ρωσία, υποτίθεται για να συζητήσει το φλέγον πρόβλημα της χώρας, και λίγο έλλειψε ο εθνικός μας γκα-γκά να κάνει τον Πούτιν… Γκαγκάριν! Ενώ ο Ρώσος περίμενε να κουβεντιάσουν για το ενδεχόμενο παροχής δανείου, ο «δικός» μας του μίλαγε για… την αντικαπνιστική εκστρατεία στην Ελλάδα και το οικολογικό πτόβλημα του πλανήτη! Πράσινα μπιρμπιλωτά άλογα! Είναι σαν να καίγεται το σπίτι σου και συ να οδύρεσαι για τις επιπτώσεις της πυρκαγιάς στην… τρύπα του Όζοντος. Μεγαλοδύναμε, αν υπάρχεις, μήπως μας τιμωρείς για την… καταστροφή της Περσέπολης από τον Μέγα Αλέξαντρο; Δεν ξέρω αν τον πήρε με τις κλωτσιές ο Βλαδίμηρος, που είναι και κομμάτι αψίκορος, αλλά ο απροσάρμοστος, λίγο αργότερα, επικαλούμενος τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, ακύρωσε τη συμφωνία για τον ρωσικό αγωγό φυσικού αερίου (που είχε υπογράψει ο Τάμπι), όπως θα έκανε κάθε καλός Αμερικανός που εξυπηρετεί τη στρατηγική της χώρας του στο ενεργειακό ζήτημα,! Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου…
  • Αναποδογύρισε μισθωτούς, συνταξιούχους και μικρομεσαίους – κρατώντας τους απ’ τα πόδια – για να τους πάρει ακόμα και τα κέρματα από την τσέπη τους και να ξεράσουν όσα τυχόν ψίχουλα έπεσαν στο μερτικό τους απ’ το «μεγάλο φαγοπότι». Επανερχόμενοι στο «με το ΠΑΣΟΚ φάγαμε ψωμί», πέρα του γεγονότος ότι οι φτωχοί είχαν χωνέψει το ξεροκόματο προ 25ετίας, τώρα καλούνται να παραδώσουν και το… στομάχι τους! Όσοι έφαγαν παντεσπάνι θα επιστρέψουν ψίχουλα και όσοι ιδιοποιήθηκαν τις… τούρτες θα κάνουν, για μια ακόμα φορά, τους αδιάφορους αφού τις έστειλαν για συντήρηση σε ελβετικά ψυγεία.

Ό,τι και να πει ή να γράψει κανείς, θα είναι λίγο μπροστά σ’ αυτά που ζούμε και διαφαίνεται πως θα ζήσουμε, όσοι επιζήσουμε. Τα γεγονότα είναι τόσο πολλά και οι πληροφορίες που μας κατακλύζουν καθημερινά τόσο πολλές και καταθλιπτικές που μας οδηγούν σταδιακά στην απελπισία. Ξεκινάμε το μήνα μην ξέροντας πως θα τον κλείσουμε και αν θα είμαστε σε θέση να ανταποκριθούμε στις ανειλημμένες και στις σταθερές υποχρεώσεις της καθημερινότητας. Και όλα αυτά να εξαρτώνται από κάποια ζόμπι του εξωτερικού που κουβεντιάζουν σε πολυτελή γραφεία υπηρεσιών με κάποια άλλα ζόμπι τα οποία μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. Ανερυθρίαστοι υπουργοί να μας κοροϊδεύουν ασύστολα και έναν ονονπήγασο απόντα, πότε στα διεθνή φόρα (όπου θα ήθελα να ξέρω τι σκατά κουβεντιάζει) και πότε στη χώρα κάνοντας καγιακ και ποδήλατο. Του έχει κολλήσει κι αυτό το «νους υγιής εν σώματι υγιή», αλλά κανείς δεν του ψιθύρισε ότι προϋπόθεση ισχύος του γνωμικού είναι η ύπαρξη… νοός!

Δεν ξέρω για πόσο καιρό ακόμα ο αυτόματος πιλότος θα μας κάνει τη χάρη να μας κρατάει εν πτήσει. Τουλάχιστον αν είναι να συντριβούμε, αυτό ας γίνει πάνω στη Βουλή μπας και γλυτώσουν οι επόμενοι! Γιατί αν περιμένουμε σωτηρία από το άλλο το χαϊβάνι, το καλαματιανό, τη βάψαμε για μια ακόμη φορά…

J.        Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΝΟΣ ΟΡΦΑΝΟΥ[38]

Πατέρα,

Εχω να σου πω κάτι. Ακουσες τα νέα; Τρείς μέρες τώρα, εδώ στην Αθήνα, στην κοιτίδα του πολιτισμού, κάτω από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, ο  λαός έρχεται από παντού, από την Θράκη και την Μακεδονία, από την άκρη του Αιγαίου μέχρι τα Επτάνησα, από τις βουνοκορφές της Ηπείρου μέχρι τις πανέμορφες ακρογιαλιές της Πελοποννήσου και της ηρωϊκής Κρήτης για να… αποθέσει επάνω μας ένα κεσεδάκι γιαούρτι απ’ το υστέρημά του και να μας ευχαριστήσει για το συσίτιό του, αυτό που εμείς οι σοσιαλιστές, κληρονόμοι των δικών σου πολιτικών παρακαταθηκών, φροντίσαμε να του εξασφαλίσουμε, με αγάπη, αίμα, δάκρυα και πόνο, χωρίς να του ζητήσουμε, πατέρα, χειροκροτήματα για τη χειρονομία μας αυτή, όπως θα έκανες και συ. Τα γιαουρτάκια, πατέρα – τι συγκινητικό – τα αποθέτουν στο γελαστό πρόσωπό μου, για μάσκα ομορφιάς – λένε, πατέρα – για να μην αφαιρέσει ο αδυσώπητος χρόνος τη λάμψη μου και να διατηρήσω ανέπαφη αυτή την ειλικρίνεια που εκπέμπω, κι ακόμα, για να μην σκάσει το ευαίσθητο δέρμα μου από τον υπέροχο ελληνικό ήλιο που στοργικά με χαϊδεύει σαν κάνω καγιάκ στα θαυμάσια ποτάμια μας.

Έρχονται με πλοία, όσα επιτρέπει το ΠΑΜΕ να κινούνται, με αεροπλάνα της AEGEAN, με όσα αυτοκίνητα έχουν ακόμα βενζίνη, πεζοί που ολημερίς ψαχουλεύουν στους κάδους των σκουπιδιών, ακόμα και ανάπηροι στα καροτσάκια τους κραδαίνοντας ορούς και μπαστούνια στα σηκωμένα χέρια τους. Ηλικιωμένοι, σαν τις αιωνόβιες ελιές και τις ανθισμένες αμυγδαλιές, τα υπερήφανα γηρατειά, όπως τους έλεγες, που αφού είδαν κι απόειδαν να πάρουν την πενιχρή σύνταξή τους, την είδαν έπειτα να πετσοκόβεται. Και νέοι σαν την αυγή που είναι άνεργοι και απελπισμένοι και τριγυρίζουν σαν την άδικη κατάρα. Τους συμπονώ, πατέρα, και δεσμεύτηκα για ένα τουλάχιστο εργαζόμενο ανά οικογένεια, ένα πιάτο ανά τραπέζι και πέντε καλαμάκια ανά φραπέ. Στη δική μας οικογένεια δουλεύουν όλοι, πατέρα, μερικοί μάλιστα σε δύο και τρεις δουλειές και άλλοι ως αργόμισθοι για να μην προκαλούν. Αλλά εμείς, πατέρα, υπάρχουμε για να σώζουμε τους άλλους, έτσι όπως το όρισε η οικογενειακή μας μοίρα, γι’ αυτό και η ευημερία – η δική μας και των φίλων μας –  δεν είναι πρόκληση αλλλά υποχρέωση προς το λαό που μας βλέπει, χαίρεται και ελπίζει. Ολοι αυτοί έρχονται, πατέρα, για να τιμήσουν ένα σπουδαίο άνθρωπο, όπως λένε, τον γυιό σου, εμένα πατέρα, που ήρθα να τους σώσω, με ανιδιοτέλεια και αμισθί, ακολουθώντας την οικογενειακή μας παράδοση, το παράδειγμα του παππού μου και το δικό σου, πατέρα.

Γι’ αυτά τα νέα θέλω να σου μιλήσω, πατέρα, και ελπίζω να μην πετσοκόψει την προσευχή μου ο Άγιος Πέτρος. Ευτυχώς, εμείς εδώ, πατέρα, έχουμε τα ΜΜΕ να κάνουν αυτή τη δουλειά που δεν αφήνουν τις άσχημες ειδήσεις να φτάσουν στον κόσμο για να μην στενοχωριέται.

Εδώ στους δρόμους της Αθήνας, και κατά πως λέγουν σε όλη τη γη, ο κόσμο μιλάει για έναν άνδρα. Αψηλό, αθλητικό και λεβέντη. Όπως χαριτωμένα και ωραία τα λέει ο λαός, πήρα τη κορμοστασιά του παππού μου, τη χροιά της φωνής του πατέρα μου και το μ@¥$# της μάνας μου! Είναι δυνατόν ένας άνδρας να έχει διανύσει τόσα μίλια; Και όμως πατέρα, είναι! Από τότε που ο λαός μας με διαλέξε να τον κυβερνήσω, γιατί ξαναέβαλα τη δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, δεν έχω στρώσει κώλο στο γραφείο μου, πατέρα. Μπορεί να μην έχω πλάνο, πατέρα, έχω όμως αεροπλάνο, και δεν έχω αφήσει σπιθαμή γης που να μη την έχω πατήσει με την κουστωδία μου. Μπορεί να κοστίζει κάτι παραπάνω στους ιθαγενείς μας, αλλά όπως σοφά λένε αυτοί «με τα πολλά στη φυλακή και με τα λίγα μέσα!». Και συ γούσταρες τη λαϊκή σοφία, ε μπαμπά;

Παντού σε θυμούνται, πατέρα, κι έχουν να λένε ότι μιλούσες για γνωστά πλην ξεχασμένα πράγματα, όπως τη Δημοκρατία, αυτή που κάποιοι – αδίκως – λένε πως τη μετατρέψαμε σε κληρονομική ολιγαρχία, την Κοινωνική Δικαιοσύνη, αυτή που έκτοτε τρέχει από τα μπατζάκια μας, την Ειρήνη – αυτή που εμπέδωσα συμμετέχοντας στον πόλεμο κατά της Σερβίας –  και προ πάντων την Ισότητα. Για την τελευταία, μπαμπά, δύο πράγματα θα σου πω μόνο: σ’ αυτό τον κόσμο που πατούμε όλοι μέσα θε να μπούμε και ότι ο πρώην ξεβράκωτος σύντροφος Άκης έγινε… Μποδοσάκης και απόκτησε σπίτι στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου! Τουλάχιστον αυτός μυρίζει μόνο κάτουρα, ενώ εμείς των βορείων προαστίων παίζουμε καθημερινά τη ζωή μας κορώνα – γράμματα με τους Αλβανούς και τα καλάσνικοφ. Επίσης, λένε μπαμπά, ότι τρόμαξες τους δυνατούς και τους κραταιούς και πως μόνο όταν έφυγες σήκωσε κεφάλι η Αμερική. Χαλάρωσε ο Κλίντον, βρήκε δουλειά η Λεβίνσκι και αναθάρρησε η Ρωσία. Λένε ότι ξεσήκωσες τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους. Στη Γκάνα έχουν να λένε «Andrew and dry bread». Φάγαν ψωμί οι Σομαλοί και φύτρωσ’ η Σαχάρα. Φάγαν γκλομπιές κι οι γέροντες σαν πέρασαν τη μπάρα. Τα ίδια έκανα κι εγώ, πατέρα! Όλοι έχουν ξεσηκωθεί και με έχουν πάρει στο κατόπι σε δρόμους και σε πλατείες. Μερικοί τους λένε «αγανακτισμένους», εγώ όμως νοιώθω ότι θέλουν να μου ζητήσουν αυτόγραφο, πατέρα, γιατί όταν θα αναλάβω Γενικός Γραμματέας στον ΟΗΕ δεν θα μπορούν. Επίσης θυμούνται πως μάγεψες το λαό, που ανέκαθεν είχε μια τάση να χορταίνει με τα λόγια, με φράσεις όπως: «Η Ελλάδα στους Ελληνες”,  «Ο Στρατός ανήκει στο λαό», «Ο κυρίαρχος λαός» και η «Εθνική Ανεξαρτησία». Ρε μπαμπά, τι ωραία που τα έλεγες! Φτυστός η «γιαγιά» Κυβέλη και η «θεία» Σεράνο![39] Μερικοί αδαείς λένε, πατέρα, πως η Ελλάδα θα ανήκε στους Έλληνες, εάν οι ηγέτες της ανήκαν στην Ελλάδα και πως εθνική ανεξαρτησία χωρίς οικονομική ανεξαρτησία είναι φούμαρα. Εγώ ένα ξέρω, μπαμπά, η Ελλάδα τώρα ανήκει στο ΔΝΤ και γλυτώσαμε πια από τέτοια ψευτοδιλήμματα. Στο κάτω κάτω έχουν και την τεχνογνωσία. Όσο για το στρατό, πατέρα, κάποιοι λένε ότι αυτός πάντα ανήκε στο λαό αφού ανέκαθεν μόνο τα παιδιά του λαουτζίκου στρατεύονταν, ενώ τα δικά μας λόγω ευγενέστερης αποστολής την έκαναν κοπάνα. Κακεντρέχειες, πατέρα!

Κάπου διάβασα, πατέρα, τα λόγια ενός ποιητή «Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει». Πατέρα, εδώ κι ενάμισυ χρόνο το ίδιο συμβαίνει και με μένα! Μπορεί να φταίει και η Μπιρμπίλω που είπε στον κόσμο ότι τα πλαστικά κεσεδάκια γιαούρτης δεν είναι οικολογικά. Από τότε άρχισαν να μας πέρνουν με τα πήλινα. Θα πω στην Τρόικα να πει στο Βαγγέλη πως τα γιαουρτάκια δεν κάνουν καλό στα περήφανα γηρατειά.

Πατέρα, μου έλεγες ότι όπου κι αν πας κουβαλάς την Ελλάδα μαζί σου. Σαν έφυγες, πατέρα, ήθελα να τη βάλω δίπλα σου, όπως έβαζαν στους Κινέζους αυτοκράτορες το στρατό τους, αλλά δεν είχα τη δύναμη. Από τότε που ο λαός μου έδωσε την εξουσία, πατέρα, άρχισα  να σκάβω το λάκκο του, για να τον αισθάνεσαι δίπλα σου, όπως ήθελες πάντα.

Να σου πω και το τελευταίο νέο, πατέρα, και κλείνω γιατί πρέπει να λουστώ. Αύριο, όπως μου τηλεφώνησε η Άγκελα, έρχεται η Τρόικα για να μας κάνει hair cut και δε θέλω νά’μαι άλουστος!  . Δεν ξέρω, μπαμπά, αν έχει πρόθεση ν’ ανοίξει fast track κομμωτήριο, αλλά θα της πω ότι εδώ κλείνει το ένα μετά το άλλο. Όμως είναι μια καλή ευκαιρία γιατί όλος ο κόσμος μας λέει να πάμε να κουρευτούμε όλοι![40]

Πατέρα, κλείνω γιατί αύριο πετάω για πατρίδα… America, you know.

Good night, dady.

[Σημ.: η προσευχή δεν έγινε από στήθους και φημολογείται πως συντάχθηκε από τον συγγραφέα της οικογένειας. Το “good night” είναι μάλλον αυθεντικό και αυθόρμητο, όπως προκύπτει από τα αρχεία του Αγίου Πέτρου (πηγή: wikileaks)]

.

Αγόρευση του βουλευτή Π.Καμμένου: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=bkazaxzhgJE#

Το κείμενο σε pdf: ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΟΚΛΑΣΙΑ

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ


[2]  John Turner:…όμως ο Turner γεννήθηκε το 1929 όταν όλοι οι πολίτες του Καναδά ήταν Βρετανοί και δεν υπήρχε ακόμα η έννοια της καναδικής ιθαγένειας.

[3]  αποποίηση αμερικανικής ιθαγένειας: ομοίως καταγράφονται οι εξής δύο περιπτώσεις: O Valdas Adamkus, πρόεδρος της Λιθουανίας το διάστημα 1998-2003 και 2004-2009, είχε πολιτογραφηθεί αμερικανός πολίτης την δεκαετία του 1950, αλλά αποποιήθηκε την αμερικανική ιθαγένεια με δήλωση του στο αμερικανικό προξενείο πριν αναλάβει τα καθήκοντα του ως προέδρου της Λιθουανίας. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου είχε την αμερικανική ιθαγένεια, αλλά επίσης την αποποιήθηκε με δήλωση του στο αμερικανικό προξενείο το 1982.

[4] διορισμένος δερβέναγας: Από την Επανάσταση ακόμα, αλλά και μετά από αυτή, είναι γνωστό πως η πολιτική ζωή της Ελλάδας επηρεαζόταν από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Μεταπολεμικά ο ρόλος αυτός ανήκει αποκλειστικά στην Αμερική. Στην επίπλαστη «κοινοβουλευτική δημοκρατια» – μέσω της ποδηγέτησης της κοινής γνώμης από τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ και από πληθώρα αργυρώνυτων δημοσιογράφων, και με τη συνέργεια της υπόγειας δράσης αδήλων δυνάμεων που διαμορφώνουν το εσωτερικό και εξωτερικό κλίμα – ο λαός (όσο «σοφός» κι αν φαίνεται) εκλέγει πάντα τον «εκλεκτό» των Αμερικανών!

[5]  Η Ελλάδα Ξανασταυρώνεται: Εκδότης: Νέα Θέσις, Συγγραφέας: Μπαρμπής, Κωνσταντίνος Ν., Έτος Έκδοσης: 1994, Σελ.: 414

[6]  Π.Α.Κ.: Το Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα (Π.Α.Κ.) ιδρύθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στην Στοκχόλμη της Σουηδίας στα χρόνια της δικτατορίας. Σκοπός της ίδρυσης του Π.Α.Κ. ήταν η ανατροπή της δικτατορίας με δυναμικά μέσα. Ταυτόχρονα διακήρυττε «την αποδέσμευση της χώρας από την ξένη εξάρτηση» και «την πραγματοποίηση ριζικών αλλαγών, με τελικό στόχο το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας». Η ίδρυση του Π.Α.Κ. πραγματοποιήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1968 στην αίθουσα του Συλλόγου Ελλήνων Μεταναστών [πηγή: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ]

[7]  Έγγραφο: φωτοτυπία επισήμου εγγράφου του “Αμερικανικού Γραφείου Στρατιωτικής Συνεργασίας”, και με στοιχεία αναγνωρίσεως “Απόρρητο 7271/NSA/1158-AR/29″ (το έγγραφο σε pdf:απορρητο )

[8]  Κατασκευασμένο: Εάν το «Απόρρητο 7271/NSA/1158-AR/29» ήταν κατασκευασμένο, ισχυρίζονται εκείνοι που το θεωρούν γνήσιο, οι θιγόμενοι – οικογένεια και κόμμα – θα είχαν κινηθεί δικαστικώς εναντίον του συγγραφέα Κων. Μπαρμπή και του εκδοτικού οίκου. Εν τούτοις κάτι τέτοιο δεν έγινε στα δέκα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν από τότε.

[9]  Περιεχόμενο του εγγράφου «Απόρρητο 7271/NSA/1158-AR/29» σε μετάφραση:

1. Απομάκρυνση από τις επιλεγμένες θέσεις θα αποφασίζονται μόνο από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Από την πλευρά του Ανδρέα Παπανδρέου επιτρέπονται μόνο φραστικές παρεκκλίσεις. Προς ικανοποίηση των Ριζοσπαστών (αριστερών) ψηφοφόρων θα επιτραπεί η αναθεώρηση της αμυντικής συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος και ΗΠΑ.

3. Ελαχιστοποίηση της δύναμης του κομμουνιστικού κόμματος Ελλάδος. Η μείωση αυτή δεν θα πρέπει να υπερβεί το όριο που συμφωνήθηκε με τους συναδέλφους της KGB.

5. Επιτρέπονται φραστικές “συγκρούσεις” με το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, όχι όμως ανοικτός “πόλεμος”. Ο σύνδεσμος μεταξύ ΗΠΑ και Ελληνικής κυβέρνησης θα αναλάβει να καθησυχάζει τους αξιωματούχους του ΝΑΤΟ. (σημ.μ.:Έχει διαγραφεί με μαρκαδόρο)

7. Αν και όταν το επιθυμεί η ομάδα(?) τα πυρηνικά όπλα που βρίσκονται εναποθηκευμένα  στην Ελλάδα θα αντικατασταθούν ή ανταλλαχθούν με νέα.

9. Όταν η CIA και DIA χρειάζονται όπλα για συγκαλυμμένες επιχειρήσεις τους στο εξωτερικό, η κυβέρνηση του Παπανδρέου θα προβαίνει σε πωλήσεις και μεταφορές όπλων με τις τιμές που θα ισχύουν τότε. Θα ειδοποιείται σχετικά από την υπηρεσία Διοικητικής Μέριμνας (των ενόπλων δυνάμεων) των ΗΠΑ.

10. Η Κυβέρνηση Παπανδρέου δεν θα ανακινήσει το θέμα Κύπρου με αντίδωρο την μη ύπαρξη προβλημάτων με την Τουρκία.

14. Η ανοχή απέναντι στην τρομοκρατία (το υπόλοιπο σβησμένο με μαρκαδόρο)

15. Το οικονομικό θέμα θα ρυθμιστεί από τον Brian Crosier. Οι εταιρείες που υποστηρίζουν το κίνημα Παπανδρέου στην Ελλάδα, θα καταθέσουν 100.000.000 δολλάρια για την δημιουργία του νέου κόμματος. (έχουν διαγράψει 3 λέξεις) ARAMKO (επίσης διαγραφή 2 λέξεων με μαρκαδόρο) της Wall Street είναι (διαγραφή 1 λέξης). Οι τράπεζες: Chase Manhattan Bank (διαγραφή 4 λέξεων)

Υπογραφή

Ανδρέας Γ. Παπανδρέου

[Παρατηρήσεις «fanourgimata»: Μου κάνει εντύπωση ο τρόπος αρίθμησης των όρων της «σύμβασης» ο οποίος δεν έχει μια λογική συνέπεια. Εκτός και αν υπήρχαν και άλλοι όροι που παραλείφθηκαν στο εν λόγω έγγραφο ή (…στην καλύτερη περίπτωση) την γραμματειακή εξυπηρέτηση είχε αναλάβει ο μικρός τότε Γιωργάκης (μόλις 22 ετών) που λογικά δεν είχε ακόμα μάθει να μετρά μέχρι το …20!]

[10] αποβράσματα: λεπτομέρειες για τους μυστικοσυμβούλους του Γκαπ μπορείτε να βρείτ στο κείμενο «Αποκαλύψεις  Από Ένα Υποστράτηγος ε.α.» (πηγή: http://amynias.blogspot.com/2010/10/blog-post_27.html). Το κείνενο σε pdf:Αποκαλυψεις Από Ενα Υποστράτηγο ε.α.

[11] πρασινοσκώληκες: ο όρος αποδίδεται στον γνωστό επιστήμονα Θανάση Μπίκο ως εναλλακτικός του «πρασινοφρουροί». Κατά την ίδια πηγή ένα μέρος αυτών μπορεί να μετεξελιχθεί σε πράσινους κηφήνες και ένα άλλο σε πράσινες… ακρίδες. Τα πράσινα άλογα δεν εμπίπτουν στο γνωστικό πεδίο του επιστήμονος.

[12] Οικογενειακώς: Η αγάπη των Paps για την Ελλάδα είναι διάχυτη και στην επιστολή του δευτερότοκου υιού και… «Χεμινγουέι»» της οικογένειας, Νικ, που έγραφε το 1993 σε Αμερικανή φίλη του: «Είμαι 37 ετών στην καρδιά της ελληνικής πολιτικής. Δεν ξέρω αν ο Γουόλτερ σου είπε για το υπόβαθρό μου. Είμαι μισός Αμερικανός και μισός Έλληνας… Γεννημένος στο Σαν Φρανσίσκο, είμαι μετανάστης στην Ελλάδα… Ο παππούς μου και ο πατέρας μου είναι ίσως οι πιο διάσημοι και κακόφημοι πολιτικοί στην Ελλάδα από το 1900. Αυτή τη στιγμή ο πατέρας μου είναι επικεφαλής αυτής της καταραμένης χώρας σαν πρωθυπουργός, για ακόμη μια φορά. Ο αδελφός μου είναι βουλευτής με το πνεύμα της δεκαετίας του ‘60. Η μητέρα μου προήδρευε και προεδρεύει σε διάφορες γυναικείες οργανώσεις. Ο γαμπρός μου 100% είναι πολιτικός για τα πανηγύρια. Περιστασιακά και εγώ ο ίδιος στήνω μια παράσταση ως υιός του. Είμαι ένας μεταμφιεσμένος Έλληνας με αμερικανική καρδιά…».
Νίκος Παπανδρέου  (Επιστολή προς την Αμερικανίδα φίλη του Χριστίνα Βαρντ – Περιοδικό «Νέμεσις», τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2004)

[Παρατηρήσεις «fanourgimata»:όποια πέτρα κι αν σηκώσεις απλο κάτω θα βρεις τον μετανάστη με την αμερικανική καρδιά και την ελληνική τσέπη.]( http://www.newstrap.gr/apopseis/4694-o-nikos-papandreoy-o-tzortz-xalagk-o-ebenizelos-kai-o-e-basilakos-paixnidia-eksoysias-_.html)

[13] Αγελάδα: ο Αντρέας όσο ήταν στην Αμερική έβλεπε τους Έλληνες σαν… καγκουρώ! Τουλάχιστον έτσι έγραφε σε επιστολή του προς τον κουμπάρο του Αδαμάντιο Πεπελάση το 1957: «Μου γράφεις να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα. Τι να κάνω εγώ σε μία χώρα που κατοικείται από οκτώ εκατομμύρια καγκουρώ;” [από το βιβλίο “Η Εύα Γεωργίου Παπανδρέου αποκαλύπτει” του Δήμου Μάρκου Μπότσαρη / Εκδόσεις Ισοκράτης / 1988 ]. Ατυχής παρομοίωση, τουλάχιστον από ζωογεωγραφικής απόψεως, αν και είχε δίπλα του εκείνο τον καιρό τρία απτά δείγματα της ελληνικής πανίδας: μία αίγα και δύο κουτάβια. Προφανώς, όταν δύο χρόνια αργότερα ήρθε στην «χώρα των καγκουρώ», θα κατανόησε ότι τα σάλτα και τα πηδήματα υπάρχουν μόνο στο μυαλό του – ενίοτε δε και στα σκέλια του – και πως η Ελλάδα μοιάζει μάλλον με… αγελάδα. Από τότε που το κατάλαβε έσπρωξε προς την… γαλακτοκομία όλο του το σόϊ, συν γυναιξί και τέκνοις, που ακόμα βυζαίνει στο πτώμα της σκοτωμένης αγελάδας. Με την ίδια περιφρόνηση μίλησε και ο πρωτότοκο κουτάβι του, αποκαλώντας τους Έλληνες «τεμπέληδες και διεφθαρμένους», ξεχνώντας, προφανώς, ότι μεγάλωσε μέσα σε… «Pampers» και ότι δεν δούλεψε ποτέ του, όπως άλλωστε και όλος ο συρφετός που τον περιβάλλει.

[14] φερέφωνο της παγκοσμιοποίησης: Απόσπασμα από συνέντευξη Γ.Α.Π. στο «Christian Science Monitor» και στον δημοσιογράφο Michael Skafidas (11 Αυγούστου 2010) «Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι κάτι το ουδέτερο ούτε καθοδηγείται από κάποια ανώτερη δύναμη. Είναι μια διαδικασία που πρέπει να την καθοδηγήσουμε ή να της επιβάλλουμε ρυθμίσεις και να την εντάξουμε σε ένα πλαίσιο αξιών. |… Υπάρχουν αυτοί που μπορούν και ευημερούν στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο και άλλοι που περιθωριοποιούνται ακόμα περισσότερο. Πιστεύω ότι τα οφέλη της παγκοσμιοποίησης είναι σαφώς περισσότερα από τους κινδύνους…” | Ο Γ.Α.Π. στα τέλη Απριλίου 2010, στο συνέδριο του Economist, ομολογεί τον ενδόμυχο πόθο του «Χρειαζόμαστε γρήγορα παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση» http://www.youtube.com/watch?v=lBln-RklD8k

[15] αφελληνισμός της παιδείας: η Παιδεία μας, τοις ξένων ρήμασι διαμορφούμενη, έχει πάψει να είναι εθνική, αλλά τείνει προς την … πολυεθνοτική. Ο φιλόλογος Σαράντος Καργάκος στο άρθρο του “Τα μάρμαρα δεν σκουριάζουν” (11-03-201)1 παρατηρεί: «Τι το καλό προσέφερε το υπουργείο Παιδείας; Μήπως εξ αυτού δεν «ερρύη τα φαύλα»; Από αυτό δεν άρχισε ο γλωσσικός μας αφανισμός και η εθνική και η ηθική μας υπομείωση; Μήπως από αυτό και από τα παρασαρκώματά του δεν ξεκινούν κάθε χρόνο σκανδαλώδεις ή συνδικαλιστικές καταστάσεις που μας οδηγούν στον αφελληνισμό και στον ανθελληνισμό; Κι αν ακόμη παράγεται κάποιο έργο στα σχολειά μας, τούτο οφείλεται στην ευψυχία κάποιων εκπαιδευτικών που συχνότατα τίθενται υπό διωγμόν.

[16] «στρογγύλευση» της Ιστορίας: «Δεξαμενές σκέψης» (με παγκοσμιοποιμένο πάτο και καπάκι) στην Ε.Ε. και στις ΗΠΑ (Σόρος κ.α.) πιστεύουν στον «εκσυγχρονισμό» της Ιστορίας, με την αντίληψη πως η απάλειψη ή η άμβλυνση γεγονότων που προκάλεσαν μίσος μεταξύ λαών, συντελούν στην προσέγγισή τους και στην ειρηνική τους συμβίωση. Στην Ελλάδα τη δουλειά αυτή την έχει αναλάβει εργολαβικά το “περίφημο” ΕΛ.Ι.Α.Μ.Ε.Π. (Βερέμης και Σια), ενώ και το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού (Ρεπούση) γράφτηκε με αυτή την αντίληψη. Επίσης, η διεθνής μαφία του ΝΑΤΟ, αφού διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία και επινόησε, μεταξύ των άλλων κρατικών μορφωμάτων, το πολυεθνοτικό κράτος της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, μετά σκέφτηκε να αλλάξει τον τρόπο διδασκαλίας της Ιστορίας! Με το σκεπτικό ότι «η Παιδεία είναι ο κατ’ εξοχήν παράγων συμφιλίωσης και κατά συνέπεια η νέα γενιά της πολυεθνοτικής περιοχής πρέπει να διδαχθεί ότι το μέλλον βασίζεται στην υπέρβαση των διαφορών, στην προώθηση της αμοιβαίας κατανόησης…» Άρες, μάρες, κουκουνάρες. Δεν τους γέμιζε το μάτι η πολυεθνοτική Γιουγκσλαβία και την διέλυσαν και τώρα κόπτονται για την πολυεθνοτική Βοσνία!

[17] συρρίκνωσης της γλώσσας: (απόσπασμα από συνέντευξη του Σαράντου Καργάκου/2-6-2010) […Από το 1976 ξεθεμελιώνονται ή μάλλον υπονομεύονται τα βάθρα της ελληνικής παιδείας. Ουσιαστικά καταστρέφεται η κλασσική μας παιδεία που μας έδινε ένα αίσθημα υπεροχής έναντι των άλλων λαών της γης. Είναι θλιβερό αυτή τη στιγμή να μην έχουμε φιλολόγους και ιστορικούς ικανούς να σταθούν στο ύψος των ξένων ιστορικών. Είναι αδιανόητο στην Ελλάδα, που υποτίθεται έχει γεμίσει Πανεπιστήμια, Σχολές και δε συμμαζεύεται να έχουμε παιδιά τα οποία σου λένε ότι δεν μπορώ πια να καταλάβω Βιζυηνό, Ροΐδη, Παπαδιαμάντη ή ακόμα και το δημοτικό τραγούδι..|… φτάσαμε στο σημείο πριν από δυο χρόνια να μπει ένα απλό, απλούστατο θεματάκι ως έκθεση στους μαθητές στις λεγόμενες Πανελλήνιες, Γενικές, Πανελλαδικές, Ακαδημαϊκές- επτά ονομασίες έχουν αλλάξει- εξετάσεις, και ήταν το κείμενο αυτό ένα απλό, απλούστατο κείμενο του Γιώργου Σεφέρη για την παράδοση. Και για ένα κείμενο εικοσιπέντε γραμμών οι κύριοι εξεταστές έδωσαν επτά ερμηνευτικές σημειώσεις, ενώ την εποχή που έδινα εγώ εξετάσεις και ακολούθως όταν έδιναν οι δικοί μου μαθητές εξετάσεις το θέμα της εκθέσεως δεν γραφόταν ούτε καν στον πίνακα, γινόταν με απαγγελία χωρίς καμία μεταφραστική οδηγία. Αρκεί να σας πω μονάχα ότι το 1967 στη σχολή των Ευελπίδων είχε μπει ως θέμα μία φράση του Δημοσθένη που έλεγε: «Λυθέντων των νόμων και εκάστω δοθείσης εξουσίας ό,τι βούλεται ποιείν, ου μόνον πολιτεία οίχεται αλλ’ ουδέ ο πας των ανθρώπων βίος του των θηρίων ουδέν αν διενέγκοι». Το μόνο που δώσανε ως μετάφραση ήταν το τελευταίο το «αν διενέγκοι» δηλαδή δε θα διέφερε Και τα παιδιά αυτά μπόρεσαν να αποδώσουν γιατί εκείνη την εποχή ήταν ντροπή να μην ξέρεις ως ένα βαθμό αρχαία ελληνικά..]

[18] οικογενειοκρατία: [από το βιβλίο “Η Εύα Γεωργίου Παπανδρέου αποκαλύπτει” του Δήμου Μάρκου Μπότσαρη / Εκδόσεις Ισοκράτης / 1988] «…Θα χρειάζονταν εκατοντάδες σελίδες για να καλφυθεί το θέμα των “οικογενειακών” διορισμών. Ας δούμε, όμως ορισμένα “αντιπροσωπευτικά” δείγματα. Τον καιρό της παντοδυναμίας του “τσάρου” Γεράσιμου Αρσένη, ο αδελφός του Βικέντιος Αρσένης ήταν Πρόεδρος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων (ΕΒΟ), η γυναίκα του Γεράσιμου Λούκα Κατσέλη, Διευθύντρια του ΚΕΠΕ, η αδελφή της Νόρα Κατσέλη βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ, η πεθερά του Γεράσιμου, Αλέκα Κατσέλη, μέλος του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου και η γυναίκα του Βικέντιου, Λώρα, διευθύντρια του Γραφείου Παροχής Πληροφοριών για επενδύσεις! Ο Αντώνης Τρίτσης είχε διορίσει την… αλλοδαπή γυναίκα του Σούζαν Μυλχάουζερ “ειδική σύμβουλο” στην ΕΡΤ! Ο Άκης Τσοχατζόπουλος διόρισε τον αδελφό του Στέφανο διευθυντή του ΕΟΤ στη Βόννη! Αυτό δεν ήταν ίσως και τόσο απαράδεκτο, αν ο κ. Διευθυντής δεν ήταν, πριν διοριστεί σ’ αυτή τη θέση, σερβιτόρος σε κοσμική ταβέρνα της Θεσσαλονίκης! Αυτό είναι πραγματικά “αλλαγή”! Από σερβιτόρος, διευθυντής του ΕΟΤ! Ο Σήφης Βαλυράκης διόρισε τον θείο του Σταύρο (πρώην μπακάλη) σύμβουλο στο υπουργείο Συγκοινωνιών! Δεν άφησε όμως απ’ έξω και τα αδέλφια του! Ο Γιάννης Βαλυράκης πήγε σε ανώτερη θέση τον Οργανισμό Διεξαγωγής Ιπποδρομιών και ο Ανδρέας Βαλυράκης διευθυντής σε ασφαλιστική Εταιρεία θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας.|…κ.λπ.»

[19] ανέκδοτο: από το βιβλίο του Δ.Μ.Μπότσαρη που αναφέρθηκε στις υποσημειώσεις 10, 11.

[20] Νικόλαος Πλαστήρας: στρατιωτικός και πολιτικός (πρωθυπουργός, 4 Νοεμβρίου 1883 – 26 Ιουλίου 1953).Έγινε γνωστός για την στρατιωτική του δράση κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την Μικρασιατική εκστρατεία. Πολλές φορές ενεπλάκη με την πολιτική συμμετέχοντας ή οργανώνοντας κινήματα. Ο Νικόλαος Πλαστήρας κυβέρνησε την Ελλάδα τρεις φορές, μία το 1945 και άλλες δύο στα 1951-1952. Επί κυβερνήσεως του απαλλοτριώθηκαν τα περισσότερα τσιφλίκια και αποδόθηκε η γη στους καλλιεργητές. Ο Πλαστήρας θεωρείται ότι ήταν ικανότατος στρατιωτικός, τίμιος πολιτικός και υπόδειγμα ανθρώπου. Αγαπήθηκε πολύ από τον λαό. Γεγονότα που τον χαρακτήρισαν ήταν η διακριτική προσφορά του μισθού του σε φτωχούς, η άρνησή του να «βολέψει» από την θέση του τον άνεργο αδερφό του και το ότι πέθανε και ο ίδιος χωρίς ποτέ να αποκτήσει περιουσιακά στοιχεία. [ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ]

[21] υπερτροφικό κράτος: υπάρχει η άλλη άποψη που λέει ότι και άλλες χώρες της Ε.Ε. έχουν αναλογικά διογκωμένο δημόσιο τομέα (π.χ. Δανία). Η διαφορά έγκειται στην αποτελεσματικότητα κάθε κρατικής μηχανής και εμείς δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι από την απόδοση της δικής μας.

[22] αριθμός δημοσίων υπαλλήλων: 760.000, σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Μαζί με τους ±230.000 του ευρύτερου δημ. τομέα το κράτος απασχολεί ένα αριθμό υπαλλήλων ≤1.000.000 που αποτελούν το 22.4% των εργαζομένων της χώρας (αντίστοιχα 14% στη Γερμανία.). Το συνολικό μισθολογικό κόστος (μαζί με επιδόματα κτλ) για το 2010 ήταν στα 19 δις € (8,3% του ΑΕΠ). Ως ποσοστό επί του συνολικού κόστους των υπηρεσιών του δημοσίου αντιστοιχεί στο 59.1%. Στη μέση ανεπτυγμένη χώρα, το 47.8%. Η μεγάλη διαφορά  δεν βρίσκεται στην απόσταση μεταξύ των δύο αριθμών, που δεν είναι αμελητέα, αλλά στην ποιότητα των προσφερομένων υπηρεσιών.

[23] κ.λπ.: […Δεν αναφέρομαι βέβαια στο σύνολο των μελών του ΠΑΚ. Μέλος του ΠΑΚ άλλωστε υπήρξα κι εγώ ο ίδιος. Και μπορώ να βεβαιώσω ότι υπήρχαν αγνοί δημοκράτες μέσα στις τάξεις του, έτοιμοι και πρόθυμοι να αγωνιστούν για την ανατροπή της δικτατορίας και για μια καλύτερη Ελλάδα. Υπήρχαν όμως στο ΠΑΚ και πολλοί καιροσκόποι. Σκέτοι καιροσκόποι και τυχοδιώτες. Άνθρωποι που από την πρώτη κιόλας μέρα της ένταξής τους στο ΠΑΚ έβλεπαν εαυτούς τους να νέμονται την εξουσία με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου και σε τελική ανάλυση να πλουτίζουν με το χρήμα του λαού. Αυτοί οι τυχοδιώκτες και οι καιροσκόποι επέπλευσαν μέσα στο ΠΑΚ. Ήταν τέτοιες οι προτιμήσεις, οι επιλογές, η συμπεριφορά και η τακτική του Ανδρέα, ώστε αν δεν ήσουν καιροσκόπος, τσανακογλείφτης και κόλακας δεν υπήρχει καμιά περίπτωση να διακριθείς εκεί μέσα και να ανέβεις στην “ηγετική ομάδα” που είχε δημιουργήσει. Από τη στιγμή λοιπόν που η οργάνωση περιήλθε στον απόλυτο έλεγο του Ανδρέα και της κλίκας του, άρχισαν αμέσως και τα σκάνδαλα. Τι έγιναν αλήθεια, εκείνα τα τεράστια ποσά των δολαρίων, των μάρκων και των κορωνών που περιήλθαν στο ΠΑΚ; Το ΠΑΚ δεν εισέπραττε μόνο τις εισφορές των μελών του. Οι πηγές χρηματοδότησής του ήσαν πολλές και άδηλες. Δεν ήταν μόνοι οι “έρανοι” ανάμεσα στο ελληνικό στοιχείο, από την Αυστραλία μέχρι τον Καναδά και από την Καλιφόρνια μέχρι τη Γερμανία. Ήταν και οι γενναίες επιδοτήσεις από δημοκρατικά κόμματα της βόρειας Ευρώπης και φυσικά τα πλούσια αραβικά εμβάσματα των “αδελφών” Σαντάμ Χουσεϊν, Μουαμμάρ Ελ Καντάφι και Γιάρερ Αραφάτ.]

[24] Το χρέος σήμερα (2011): Το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης για το 2010 ήταν 340,28 δισ. ευρώ ή 142,5% του ΑΕΠ. Στις 29-09-2011: Εθνικό Δημόσιο Χρέος = 356,85 €,  ήτοι 148,0% ΑΕΠ | Χρέος ανά πολίτη 31.627 €.

[25] Μανόλης Γ. Δρεττάκης: οικονομολόγος, πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ. Στις εκλογές της 20.11.77 εκλέχτηκε Βουλευτής Νομού Ηρακλείου και στη συνέχεια Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ. Στις εκλογές της 18.10.81 επανεκλέχτηκε Βουλευτής Ηρακλείου του ΠΑΣΟΚ. Παραιτήθηκε από το αξίωμα του Υπουργού Οικονομικών στις 23.6.82 ύστερα από διαφωνία του με ταν Πρωθυπουργό για την απόφαση του τελευταίου να καταργήσει ουσιαστικά το νόμο για τη Φορολογία της Ακίνητης Περιουσίας. Στο διάστημα 1982-1984 ήταν μέλος των Κοινοβουλευτικών Επιτροπών Παιδείας,  Πολιτισμού και Επιστημών και Έρευνας και Τεχνολογίας. Διαφωνώντας ριζικά με τη συνολική πολιτική της Κυβέρνησης, παραιτήθηκε στις 15.5.84 τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από το Βουλευτικό του αξίωμα. Πήρε μέρος στις εκλογές της 2.6.85 ως ανεξάρτητος συνεργαζόμενος  στο Ενωτικό Ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ και αναδείχτηκε Βουλευτής Α΄ Αθήνας. Στη Βουλή ήταν Ανεξάρτητος στο χώρο της Αριστεράς. Στις εκλογές της 18.6.89, της 5.11.89 και της 8.4.89  εκλέχτηκε Βουλευτής του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου στην Α΄ Αθήνας. Το 1993 παραιτήθηκε από το Συνασπισμό. Από το 1993 μέχρι σήμερα  ασχολείται αποκλειστικά με την αρθρογραφία και η συγγραφή βιβλίων.

[26] σκατά, τα: (αρχ.) εν. σκώρ, σκατός (ή σκάτους), σκατί κ.λπ. = σκωρία, σκουριά, περίττωμα

[27] εξεμώ (αρχ): ξερνώ

[28] μαϊμούδες αντιστσιακοί: (άρθρο Β.Χιώτη στο «ΒΗΜΑ», 30/11/2003 , Σελ.: A31
Κωδικός άρθρου: B14029A311) […Μια βιομηχανία παραγωγής τίτλων για αντιστασιακή δράση κατά τη γερμανική κατοχή που στη συνέχεια χρησιμοποιούνται για πρόσβαση στο Δημόσιο εξακολουθεί να λειτουργεί, έξι δεκαετίες μετά τη λήξη της Εθνικής Αντίστασης. Από τα επίσημα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του «Το Βήμα», προκύπτει ότι την περίοδο 1996-2002 αναγνωρίστηκαν ως αντιστασιακοί 79.910 άτομα, τα οποία στην πλειονότητά τους έχουν γεννηθεί μετά το 1930! |… Ως το πρώτο εξάμηνο του 1989 είχαν ήδη αναγνωριστεί 171.371 αντιστασιακοί και διατυπώθηκαν οι πρώτες υποψίες ότι στη διαδικασία είχε παρεισφρήσει η κομματική συναλλαγή, εκθέτοντας τα πολιτικά κόμματα που υποστήριξαν θερμά τον θεσμό, αλλά και την ίδια την προσφορά των αληθινών αντιστασιακών. |… Και αν στον πρώτο κύκλο εφαρμογής του υπήρχαν απλώς υποψίες ότι τα ευεργετήματα της νομοθεσίας απολαμβάνουν και άτομα που δεν έχουν καμία σχέση με την Εθνική Αντίσταση, στον κύκλο που άνοιξε το 1996 και συνεχίζεται, οι υποψίες έγιναν ενδείξεις και αποδείξεις ότι η πλειονότητα των ατόμων που αναγνωρίστηκαν ως αντιστασιακοί δεν είχαν καμιά σχέση με τον αγώνα κατά των κατακτητών, αφού ήταν νήπια ή παιδιά οκτώ ή δέκα ετών! H μαζική αναγνώριση αυτού του προνομίου εξάλλου δεν σημαίνει μόνο μια άσκοπη αιμορραγία για το Δημόσιο, με την απονομή συντάξεων σε άτομα που δεν το δικαιούνται, αλλά και την παράκαμψη του ΑΣΕΠ στις προσλήψεις στον δημόσιο τομέα, καθώς οι αντιστασιακοί δικαιούνται να διορίζουν τα παιδιά τους στα ΝΠΔΔ κατ’ εξαίρεσιν σε ποσοστό 5% του συνόλου των προσλήψεων, αλλά και την προνομιακή μοριοδότησή τους στις προσλήψεις στο Δημόσιο.|… Με τη διαδικασία αυτή έχουν αναγνωριστεί ως σήμερα (σύμφωνα με τα ονόματα που έχουν δημοσιευθεί στα ΦΕΚ) 261.001 αντιστασιακοί, εκ των οποίων 173.581 την περίοδο 1984-1989 και 87.419 την περίοδο 1996-2002. Ενώ στον πρώτο κύκλο, της περιόδου 1984-1989, οι δικαιούχοι είχαν γεννηθεί πριν από το 1920 και ήταν τουλάχιστον έφηβοι την περίοδο της Κατοχής, στον δεύτερο κύκλο η πλειονότητα των ατόμων που χαρακτηρίζονται αντιστασιακοί έχουν γεννηθεί μετά το 1920 και αρκετοί μετά το 1930, γεγονός που σημαίνει ότι είχαν αναπτύξει αντιστασιακή δράση σχεδόν από την… κούνια τους!] {–link: http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=14029&m=A31&aa=1)

[29] Πολυτεχνείο: η περίφημη «γενιά του Πολυτεχνείου» κατέληξε σήμερα να θεωρείται περιβόητη. Όπως λέει ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος «Η γενιά του Πολυτεχνείου κατέστρεψε την Ελλάδα»! Και δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει μαζί του αν ρίξει μια ματιά στα πρόσωπα που κυριάρχησαν στην πολιτική σκηνή από τη μεταπολίτευση ως σήμερα. Οι τρείς νύχτες του Πολυτεχνείου εξαργυρώθηκαν για τους «επώνυμους» εκ των πρωταγωνιστών της με…χίλιες και μια νύχτες, φέρνοντας σε όλους μας μια ατέλειωτη πολική νύχτα.

[30] Απολαβές βουλευτών:(πηγή:http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=6Τκόστος)

  • έως 6.100 € ο μηνιαίος μισθός
  • 150 € επίδομα συμμετοχής σε κοινο­βουλευτικές επιτροπές ανά συνεδρίαση
  • 1.500 € ετήσιο επίδομα οργάνωσης γραφείου
  • 1.000 € μηνιαίο επίδομα ενοικίου για τους βουλευτές επαρχίας
  • 65 εισιτήρια τον χρόνο για τις αεροπορικές μετακινήσεις των βουλευτών της περιφέρειας
  • 180 € μηνιαία ατέλεια για το κινητό τους τηλέφωνο [τα νούμερα ενδέχεται να αυξάνονται  ανάλογα με τον πολιτικό (ή και φυσικό) όγκο του κοινοβουλευτικού… αγά. Για τον Α’ αερόσακο της κυβέρνησης Θόδωρα οι δαπάνες κινητής τηλεφωνίας του πολιτικού του γραφείου για το 2011 ανήλθαν στις 46.319 €!!! Λιτότητα, ε; Λέτε να μιλούσε με την Άγκελα ή την … Τζούλια; (το σχετικό έγγραφο σε pdf: κοστος κινητής τηλεφωνιας πολιτικου γραφειου Θόδωρα]

[31] βουλευτικές αποζημιώσεις: Πηγή: «ΤΟ ΒΗΜΑ» http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=177022

[32] κόστος λειτουργίας του Δημοσίου: Σήμερα βρεθήκαμε να έχουμε πολλαπλάσιους Δημοσίους Υπαλλήλους απ’ ότι χρειαζόμαστε και να πρέπει να δανειζόμαστε δις Ευρώ, και μάλιστα με υπέρογκους τόκους, για να πληρώσουμε τους μισθούς τους. Επειδή οι εκάστοτε κυβερνήσεις διόριζαν ανθρώπους με τη σέσουλα και με κομματικά κριτήρια, το Δημόσιο γέμισε με πληθώρα ανικάνων υπαλλήλων με αποτέλεσμα να χειροτερέψει ακόμα περισσότερο η εξυπηρέτηση των πολιτών.

[33] μουστάκια:η παράγραφος αυτή προήλθε από σχετικό ανέκδοτο που κυκλοφορεί: Δημοσιογράφος απευθυνόμενος προς τον παιδίατρο του Γκαπ: «Γιατρέ, στέκει επιστημονικά η άποψη ότι η διανοητική ανάπτυξη των παιδιών, ως ένα βαθμό, συνδέεται με τη διάρκεια του μητρικού θηλασμού;». Γιατρός: «Βεβαίως!». Δημοσιογράφος: «…αληθεύει ότι ο μικρός Γιωργάκης δεν θήλασε τόσο όσο έπρεπε;». Η απάντηση του γιατρού ήταν, ομοίως, καταφατική. Αν και ο γιατρός δεσμευόταν από το ιατρικό απόρρητο, απάντησε και στην τελευταία ερώτηση: «Γιατρέ, γιατί τον απόκοψε τόσο νωρίς η μάνα του;». Γιατρός: «…γιατί την γαργαλούσαν τα μουστάκια του!».

[34] σερσέμης, ο: ανόητος (<τουρκ. sersem)

[35] σύζυγος υπουργού: Η κ. Πηνελόπη Παπαιωάννου, σύζυγος Λοβέρδου, στις 12 Νοεμβρίου 2010 με την απόφαση των υπουργών Ντόλιου, Σαχινίδη και Ρέππα, «διορίστηκε» στο δημόσιο και συγκεκριμένα στο Υπουργείο Εσωτερικών σε συνιστώμενη προσωποπαγή θέση. [ΦΕΚ 1782 τ.Β’/12-11-2010] Πηγή: Εφημ. «Δημοκρατία»

[36] δεν είναι η μόνη: Και βεβαίως δεν είναι η μόνη! Απλώς κάποιες περιπτώσεις βγαίνουν στην επιφάνεια, ενώ τις περισσότερες δεν θα τις πάρουμε χαμπάρι ποτέ. Ενώ έγραφα το παρόν κείμενο έλαβα e-mail για τα οικογενειακά βολέματα στο «αποδιοπομπαίο» Δημόσιο του «σοσιαλιστή» Ηλία Κικίλια, συμβούλου και φίλου του Γκαπ. Εκνευριστείτε και μουτζώστε με την άνεσή σας:

(κείμενο από e-mail που έλαβα)

[…O κύριος Ηλίας Κικίλιας, είναι Διοικητής του Ο.Α.Ε.Δ. του Οργανισμού που συστάθηκε για να βοηθάει τους Έλληνες ανέργους να βρουν απασχόληση. Σύμφωνα με το βιογραφικό του κατέχει διάφορες διοικητικές θέσεις σε θυγατρικές του Ο.Α.Ε.Δ. από το 1999 και εντεύθεν.
Είναι προσωπικός φίλος και σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου αποτελώντας μαζί με τον πρόεδρο του ΙΣΤΑΜΕ και βουλευτή Επικρατείας Η. Μόσιαλο τη νέα φουρνιά «των συνομιλητών του Γιώργου». Ο κ.Κικίλιας έχει μια σύζυγο: την Αναστασία Χάραρη του Ιωάννη. Η σύζυγός του έχει μια αδερφή: την Βασιλική Χάραρη του Ιωάννη. Με το ΦΕΚ Γ’ 460/7-6-2010, διορίζεται η κουνιάδα του, ως Γραμματέας του: Η κουνιάδα λοιπόν τακτοποιήθηκε, ως Γραμματέας του γαμπρού της Διοικητή του ΟΑΕΔ.
Πάμε στη σύζυγο Αναστασία τώρα. Η κυρία Αναστασία Χάραρη, υπηρετούσε με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, στη θυγατρική του ΟΑΕΔ  «Παρατηρητήριο Απασχόλησης Ερευνητική Α.Ε. (ΠΑΕΠΑ.Ε.). Με το ΦΕΚ Γ’ 1303/31-12-2010 (την τελευταία ημέρα του χρόνου, ανάμεσα στις γιορτές), η σύζυγος του Διοικητή, μετατάχθηκε στον ΟΑΕΔ, σε θέση «μόνιμου προσωπικού κλάδου ΠΕ Διοικητικού-Οικονομικού» . Γιατί όμως έγινε η μετάταξη στον ΟΑΕΔ, από το «Παρατητηρήριο Α.Ε.»; Μα, γιατί απλούστατα το «παρατηρητήριο» είναι ανάμεσα στους 151 φορείς, οι οποίοι θα βγάλουν το προσωπικό τους σε εργασιακή εφεδρεία ! Και προηγούνται οι εργαζόμενοι με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου στην απόλυση ! Ιδού η εγκύκλιος της εργασιακής εφεδρείας (http://www.tovima.gr/files/1/2011/09/12/efedreia12.pdf):

Η σύζυγος λοιπόν του Διοικητή του ΟΑΕΔ, μετατάχθηκε από τον φορέα που θα θέσει σε εφεδρεία, υπαλλήλους του, ώστε να μην έχει …το άγχος. Όμως η υπόθεση δεν σταματάει εκεί! Με το ΦΕΚ Γ´297/2-5-2011, η κ.Χάραρη μετατάσσεται στο Ελεγκτικό Συνέδριο, όπου οι αμοιβές είναι σημαντικά μεγαλύτερες από κάθε άλλη υπηρεσία του δημοσίου.  Νομίζετε ότι οι «αλλαγές σαν τα πουκάμισα», που με χαρακτηριστικά ευκολία πετυχαίνουν φίλοι της οικογένειας Παπανδρέου, τελείωσαν, γελιέστε ! Με νεώτερη απόφαση του Γ.Κουτρουμάνη κι αφού οι αλλαγές εκνεύρισαν την Υπουργό Λούκα Κατσέλη, βγαίνει το ΦΕΚ Γ’ 571/17-8-2011, που ακυρώνει τη μετάταξη, της μετάταξης, ω μετάταξη! Όμορφος κόσμος ηθικός, Πασοκικά πλασμένος! Τσιφλίκι ολίγων το δημόσιο, οι οποίοι ολίγοι κατηγορούν μέρα-νύχτα τους δημοσίους υπαλλήλους, ως άχρηστους, πλεονάζοντες, αντιπαραγωγικούς, αιτία του υπέρογκου χρέους, αλλά όλοι, τις γυνάικες, κουνιάδες, κουμπάρες και κόρες, στην αγκαλιά του δημοσίου τις βολεύουν. Γιατί άραγε οι υπέρμαχοι του «μικρού και όχι σπάταλου κράτους» βολεύουν τους συγγενείς τους στο δημόσιο; …]

[37] Γ. Τρεπεκλής: Ο αντιπρόσωπος της αμερικανικής εταιρείας SAIC στην Ελλάδα κ. Γ. Τρεπεκλής, ο οποίος συνδέεται φιλικά με την οικογένεια Παπανδρέου, κλήθηκε δύο φορές μέσα σε μία εβδομάδα από τον εισαγγελέα κ. Π. Αθανασίου σχετικά με την αμοιβή του από τη SAIC, ύψους 6,5 εκατομμυρίων ευρώ. Η SAIC είναι η αμερικανική εταιρεία η οποία, σε κοινοπραξία με τη Siemens, ανέλαβε το έργο της ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων (το γνωστό C4I).|… Ο πατέρας του κ. Τρεπεκλή, γνωστός αρχιτέκτονας, διατηρούσε οικογενειακή φιλία με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο κ. Τρεπεκλής «μεγάλωσε στο Καστρί» και διατηρεί ως σήμερα άριστη σχέση με ολόκληρη την οικογένεια Παπανδρέου. Σπούδασε οικονομικά στις Ηνωμένες Πολιτείες και ανήκε στον «κύκλο του Γιώργου» ήδη από τη δεκαετία του ’80, με αποτέλεσμα ο Ανδρέας Παπανδρέου να τον τοποθετήσει στον ΕΟΤ. Λέγεται ότι ήταν ο Γιάννης Αλευράς εκείνος που είπε στον Ανδρέα ότι «ο Γιώργος δεν έχει πάει στρατό». Ετσι τον… κέρδισε ο στρατός μέσα από τα χέρια του τουρισμού. [ΤΟ ΒΗΜΑ, 29/06/2008]

[38] προσευχή: αποτελεί ως ένα βαθμό παραφθορά γνωστου «επιταφίου» λόγου.

[39] Σεράνο: Η Ροζίτα Σεράνο γεννήθηκε στη Βίλια ντερ Μαρ της Χιλής το 1914. Δημοφιλής τραγουδίστρια της όπερας, μετακινείται στην Ευρώπη –αρχές δεκαετίας 1930 για να βρεθεί το 1936 στο Βερολίνο όπου η Η καριέρα της απογειώθηκε. Ερμηνεύει, στη γερμανική γλώσσα, δημοφιλέστατα τραγούδια και συμμετέχει σε γερμανικές ταινίες (1938-1941). Με μεσολάβηση του ναζιστή Joseph Goebbels, δίνει συναυλίες σε ραδιοφωνικές εκπομπές για τη Βέρμαχτ και το 1940 το τραγούδι της «La Paloma» γίνεται το δημοφιλέστερο άκουσμα στη Γερμανία. Οι Έλληνες την γνωρίζουν από την «πάστα Σεράνο» (που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της απότον Φλόκα) και οι παλαιότεροι από το βουκολικό τραγούδι «Του Γιάννου η φλογέρα» [http://www.youtube.com/watch?v=cPhZVcT9Oow] σε στίχους Κ. Κοφινιώτη και μουσική Μ. Σογιούλ (1938). Στην Ελλάδα ήταν γνωστή πριν ακόμη την επισκεφτεί. Τα τραγούδια της μεταδίδονταν κατά τη διάρκεια της Κατοχής από το γερμανοκρατούμενο ραδιόφωνο. Ήρθε όμως για πρώτη φορά το 1946. Τον Ιούλιο 1951, έρχεται για δεύτερη φορά στην Αθήνα και η «παρεπιδημούσα ενταύθα Χιλιανή καλλιτέχνις» συνδέεται «κοινωνικά» με τον Γ.Παπανδρέου. Πολλά χρόνια αργότερα, η ποιήτρια Βαλεντίνη Ποταμιάνου, κόρη της Κυβέλης Θεοχάρη, θα αποκαλύψει πως η… «κοινωνική σχέση» του Γ. Παπανδρέου με την εξωτική Σεράνο υπήρξε η αφορμή για να αποφασίσει η Κυβέλη τον χωρισμό τους. Η Σεράνο πέρασε τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής της στην πατρίδα της περιφρονημένη λόγω της καριέρας της στη ναζιστική Γερμανία. Έφυγε από τη ζωή πάμπτωχη, στο Σαντιάγο της Χιλής, στις 6 Απριλίου 1997. (πηγή: Μικρός Ρωμηός) [Παρατήρηση: Εάν ο παππούς του σημερινού Γ.Α.Π. δεν είχε «γλυκαθεί» με τη Σεράνο, δεν θα τον είχε χωρίσει η Κυβέλη και ίσως η μετέπειτα πολιτική ιστορία μας να ήταν διαφορετική…. Μπορεί κάποιος να πει πως καταστραφήκαμε για… γέρου πήδημα ]

[40] άντε κουρέψου: Η φράση μας έρχεται απ’ το Βυζάντιο και σχετίζεται με τη διαπόμπευση των τιμωρημένων (μέθυσοι, αντάρτες, μοιχοί, λαμόγια της εποχής, κλπ) στο γάιδαρο καβάλα, όπου τους διαπόμπευαν χτυπώντας τους.(slang.gr)

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΔΑΦΝΗ

ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΦΥΓΕ ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΔΟΥΛΕΙΑ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΝΩΔΑΛΩΝ 

.

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΜΑΚΗΣ ΠΑΣΣΙΣΗΣ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΠΑΡΟΜΟΙΩΣΕΙΣ

Posted by MAKIS στο 10/09/2011

Η πουλημένη σακαράκα


ΠΑΡΟΜΟΙΩΣΕΙΣ

Στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα, ο ευφάνταστος και δεξιοτέχνης αγορητής Ανδρέας ο Α΄ (τακτικό αριθμητικό), παρομοίαζε την κύβέρνησή του με τρένο. Δεν θα σχολιάσω την ταχύτητα του τραίνου, τη συχνότητα των εκτροχιασμών του, τους λαθεμένους προορισμούς του, ούτε τη χρήση των βαγονιών της πρώτης θέσης από τους …σταθμάρχες. Μόλις δύο χρόνια πριν, αμέσως μετά τις εκλογές, ο Γεώργιος ο Δεύτερος, καβαλάρης και τροπαιοφόρος και με το δόρυ του ακόμα καρφωμένο πάνω στο σώμα του κατηραμένου …μοσχαροόφεως, καταληφθείς από κινδυνολογικό οίστρο άρχισε να παρομοιάζει την Ελλάδα με τον Τιτανικό που πήγαινε για φούντο. Δύο χρόνια μετά και με τον Τιτανικό …πουλημένο για σκραπ και τα τρένα εκτροχιασμένα, δικαιούμαστε και εμείς – όσο σκράπες και αν θεωρούμαστε από τους ολετήρες πολιτικούς «μας» – να επιχειρήσουμε μια παρομοίωση, λέγοντας πως η σημερινή κυβέρνηση του «σοσιαλισμού» και του Μνημονίου μοιάζει με …αυτοκίνητο που έχει τα παρακάτω τεχνικά χαρακτηριστικά:

  • Είναι κατασκευασμένο από ανακύκλωση παλιών και ξεγάνωτων κομματικών τενεκέδων.
  • Η μηχανή του είναι αμερικανικής τεχνολογίας, προορισμένη για βαλκανικές συνθήκες.
  • Είναι βραδείας ανάφλεξης (βραδύτερη δεν γίνεται) και παίρνει μπρος μόνο με μανιβέλα (μετά την …τέταρτη προσπάθεια).
  • Καίει μαζούτ αναμειγμένο με ένα «πράσινο» καύσιμο  – οικολο-σοσιαλιστικής τεχνολογίας – την πεθανόλη που προέρχεται από ανακύκλωση εργαζομένων και συνταξιούχων.
  • Χρησιμοποιεί γερμανικά λιπαντικά …SIEMENS, αλλά στην ανάγκη βολεύεται και με το παραδοσιακό …λάδωμα.
  • Κινείται πάνω σε ρόδες ποδηλάτου, αλλά χωρίς αλυσσίδες, για την αποφυγή ατυχημάτων.
  • Προτιμά την κατηφόρα, ενώ διαθέται και αυτόματο πιλότο σε απευθείας σύνδεση με τον «καλό Θεό της Ελλάδος».
  • Δεν έχει σώα τα φρένα και γι’ αυτό σταματά μόνο με μετωπικές συγκρούσεις!
  • Διαθέται δύο …αερόσακους εκ των οποίων ο ένας είναι από γουρουνόδερμα και ο άλλος από μοσχαροτόμαρο.
  • Δεν διαθέτει ζώνες ασφαλείας, αλλά …δυνάμεις ασφαλείας που το περιβάλλουν και το συνοδεύουν παντού.
  • Είναι εφοδιασμένο με γιαουρτοκαθαριστήρες τελευταίας τρχνολογίας, ενώ διαθέτει και διαχωριστή πέτσας. Μετά από τόση κατανάλωση μπορεί κάποτε να εκτιμηθεί και η σημασία της …πέτσας!
  • Κινείται σαν χελώνα και κοστίζει σαν διαστημόπλοιο.
  • Δεν είναι 2Χ4, αλλά … 2Χ5 επί 10.000.000 Έλληνες και βάλε!

Σημείωση: Το «αυτοκίνητο» συντηρείται με δανεικά, κυκλοφορεί με ξένο αριθμό, είναι ασφαλισμένο με CDS, διατηρεί θέση πάρκινγκ στη Λέσχη Μπίλνερμπεργκ και ανήκει σε παράκτιες εταιρείες. Ο σχεδιαστής του έχει πεθάνει προ πολλού, αλλά δυστυχώς δεν πήρε μαζί του ούτε τα σχέδια, ούτε τα μυστικά του. Μας τα άφησε πίσω του αμανάτι, μαζί με τα συντρίμμια, τα δάνεια και τον μεταλλαγμένο σπόρο του.

Η λέσχη των παγκοσμιοποιημένων τομαριών

.

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ, Uncategorized | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΥΚΟΝΟ

Posted by MAKIS στο 06/09/2011

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΥΚΟΝΟ

Τέρμα το καλοκαίρι! Όσο «καλό» μπορούσε να είναι ένα καλοκαίρι μέσα στη γενική καταχνιά και μιζέρια που μας κατατρώει τα τελευταία δύο χρόνια. Και δεν είναι «υπεύθυνος» ο Αύγουστος, που ημερολογιακά τελεύτησε μόλις πριν λίγες μέρες και έδωσε τη σκυτάλη των εποχών στον κατά παράδοση ατυχή  Σεπτέμβη. Ένας μήνας που είχε ήδη …διασυρθεί για την «κακότητά» –  πριν καν μπει το καλοκαίρι – από τα δελτία ειδήσεων τα οποία μας προϊδέαζαν για ένα σκληρό Σεπτέμβρη και για έναν ακόμα σκληρότερο χειμώνα. Δεν ήταν κάποια αλλαγή της θερμοκρασίας ο προάγγελος της επερχόμενης μετακαλοκαιρινής βαρυθυμίας, γιατί αυτή – δόξα τω υψίστω ελληνικώ ηλίω – καλά κρατεί. Ούτε τα τζιτζίκια των μουριών της οδού Τοσίτσα, παρά την αρχαϊκή δυσφήμηση  της τάξης τους από τον Αίσωπο, σταμάτησαν το τερέτισμά τους˙ δουλειά εποχιακή, ανασφάλιστη και μάλλον υπαγόμενη στα «βαρέα», εάν αναλογιστεί κανείς την ηχητική όχληση που υφίστανται όλο  το καλοκαίρι πότε από τους καβγάδες των παρά τω Πολυτεχνείω μαστουρωνόντων πρεζονιών, πότε από τον θόρυβο των άνευ εξατμίσεων διερχομένων δικύκλων, πότε από τα αφγανοπακιστανικά πλακώματα – που ξεκινώντας από την Πατησίων εκτονώνονται στα πολύπαθα Εξάρχεια – και πότε από τα ντεσιμπέλ των μεγαλοφώνων χαμουροσυζητήσεων και της μουσικής ρύπανσης του παρακείμενου μπαρ! Βεβαίως πάντα ταύτα υπό την θαλπωρή και την …θεσμοθετημένη εθελοτύφλωση της εμφυτευμένης επί της οδού Μπουμπουλίνας διμοιρίας τζούφιων ενστόλων του υπουργείου «προστασίας του πολίτη»! (ονομασία απιθάνως ιλαρή, «σοσιαλιστικής» έμπνευσης, φυσικά!). Ένα υπουργείο που υπάρχει για να προστατεύει τα παχύδερμα από το γιαούρτωμα  και να αφήνει τους πολίτες έρμαιους στις διαθέσεις του κάθε παραβατικού κυκλώματος και της κάθε τσογλαναρίας.

Ξημερώνοντας τρεις του Σεπτέμβρη, η επαναφορά μου στην …ευσταθή ανισορροπία της καθημερινότητας και η είσοδός μου στην μελαγχολία του φθινοπώρου έγινε από την επιστροφή των παραθεριστών της …Μυκόνου! Μαυρισμένοι, νταβραντισμένοι και προφανώς εν πλήρει στύσει για «επαναστατική» δράση, οι τσογλαναράδες των βορείων (ή όποιων άλλων προαστίων), οι αυτοαποκαλούμενοι «αναρχικοί» (ή «νεαροί» και «παιδιά» από τους συμπαθούντες και «γνωστοί – άγνωστοι» από τα Μ.Μ.Ε.) «κατέβηκαν» στα Εξάρχεια, το γνωστό άντρο της …μπουρζουαζίας και του καπιταλισμού, για τα φρέντο τους, τις φραπεδιές τους, τα σκονάκια τους και, φυσικά, για το μεταμεσονύχτιο ξεχαρμάνιασμά τους  (επαναστατικός αυνανισμός) με το «κλασσικό» πλέον παιγνίδι «κλέφτες και αστυνόμοι», στα πλαίσια του μεγαλύτερου παιγνιδιού, τις γνωστές … «κουμπάρες», που παίζεται εδώ και τριάντα χρόνια από το πολιτικό σύστημα της χώρας, ήτοι την ολιγαρχική δημοκρατία των ρεμπεσκέδων της εικονικά εύφορης κοιλάδας.

Μετά την ανταλλαγή μολότοφ, καπνογόνων, δακρυγόνων και εκατέρωθεν ιαχών και αφού κατάφεραν ένα ακόμα …καίριο πλήγμα στον ντόπιο και ξένο καπιταλισμό, οι γλυκοφραπεδάκηδες ξαναγύρισαν περιχαρείς και τροπαιοφόροι στα μπαράκια της «πλατείας» για να ρουφήξουν τα επινίκεια κοκτέϊλ τους, αφήνοντας πίσω τους μερικούς καμένους κάδους απορριμμάτων, ένα μισοκαμένο αυτοκίνητο και τους αναστατωμένους περίοικους, μέσα σε μια αποπνιχτική ατμόσφαιρα, να κατεβάζουν, μαζί με τα ρολά, καντήλια και εξαπτέρυγα προς κάθε κατεύθυνση.

Δεν πρέπει να ήταν τυχαία η επιλογή της ημερομηνίας, τρεις του Σεπτέμβρη, για την έναρξη των επεισοδίων της μπαχαλικής περιόδου 2011-12. Δεν νομίζω πως θυμήθηκαν τον στρατηγό Μακρυγιάννη και το Σύνταγμα του 1943, ίσως γιατί ο μεν πρώτος, εκτός από την ομώνυμη περιοχή και τη στάση του μετρό, μάλλον δεν τους λέει τίποτα, ενώ το δεύτερο το ταυτίζουν μόνον με την ομώνυμη πλατεία επί της οποίας έχουν …κατοχυρώσει εργολαβικό δικαίωμα βανδαλισμών. Εύλογα οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως η επιλογή της συγκεκριμένης ημέρας εκ μέρους των …πυγαίων «επαναστατών» ενδέχεται να σχετίζεται με την γενέθλια ημερομηνία του λεγόμενου σοσιαλιστικού κινήματος, σαν μια κίνηση αβροφροσύνης προς το κόμμα και τις κυβερνήσεις που υπέθαλψαν, κατά προτεραιότητα, την ανάπτυξη του μπάχαλου σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου,  υπό την ανοχή, και ενίοτε τις ευλογίες, απαξάπαντος του πολιτικού φάσματος. Ο Μακρυγιάννης, αποσπώντας το σύνταγμα από τους Βαυαρούς, κατοχύρωνε τη δημοκρατία, ενώ οι μακρυχέρηδες του δημόσιου κορβανά, θεσμοθετώντας την ασυλία τους, κατοχύρωναν την ασυδοσία της οποίας τα επίχειρα πληρώνουμε σήμερα, εκόντες – άκοντες, πταίοντες και μη.

Υπομονή,  κουράγιο και γερά νεύρα. Εχουμε πολλά να δούμε και να υποστούμε ακόμα.

Υ.Γ.: Την επόμενη ημέρα, τα μεσάνυχτα 3ης προς 4η , στη δεύτερη πράξη της πρεμιέρας των «αναρχικών», επιστρέφοντας στο σπίτι εν μέσω δακρυγόνων και μολότοφ, διαπίστωσα ότι οι «γνωστοί-άγνωστοι» δεν φορούσαν καν τις περίφημες κουκούλες τους και ούτε είχαν μπει στον κόπο να κρύψουν, έστω στοιχειωδώς, τα χαρακτηριστικά τους. Εάν υποθέσω πως δεν το έκαναν από μία φιλάρεσκη διάθεση …επίδειξης του καλοκαιρινού τους μαυρίσματος, δύο πρόχειρες αιτιολογίες έρχονται στο νου μου: είτε δεν φοβούνται πλέο κανένα, είτε γιατί ξέρουν ότι συμμετέχουν σε ένα στημένο παιγνίδι όπου οι «αντίπαλοι» είναι μεταξύ τους γνωστοί και και αλληλοσυμπληρώνονται σαν γρανάζια της ίδιας μηχανής. Καμμία από τις δύο εκδοχές δεν με έκανε ευτυχέστερο, γιατί γνωρίζοντας το εύρος και την αναμενόμενη διάρκεια της κρίσης που περνάμε, οι λεγόμενοι «αναρχικοί» είναι τόσο χρήσιμοι για τους εκάστοτε κυβερνώντες, όσο είναι τα πρεζόνια, οι έμποροι ναρκωτικών, η βία και οι λαθρμετανάστες! Τα κεφάλια μέσα…

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ, ΦΑΝΟΣ FANOS | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

ΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ

Posted by MAKIS στο 08/06/2011

.

ΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ

Απόσπασμα από ομιλία του οικονομολόγου Δ.Καζάκη «Το χρονικό των χρεοκοπιών του ελληνικού κράτους και η κρίση σήμερα» (Απρίλιος 2011)

.

«…Η δανειακή σύμβαση λοιπόν προβλέπει, το πρώτο πράγμα που προβλέπει
είναι ότι η Ελλάδα αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται της ασυλίας
λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Στις 6 Μαΐου του 2010 ψηφίζεται ο
νόμος του μνημονίου από την Ελληνική Βουλή και δυο μέρες μετά, στις 8
Μαΐου, με τροπολογία σε ψηφισμένο νομοσχέδιο της Βουλής, δίνεται το
δικαίωμα μόνο με την υπογραφή του υπουργού να ισχύει η δανειακή
σύμβαση. Βεβαίως όσο γνωρίζω εγώ που ασχολούμαι περίπου μια 10ετία με
τα ζητήματα αυτά σας πληροφορώ ότι δεν υπάρχει παρόμοιο συμβάν ή
τέτοια δανειακή σύμβαση όχι μόνο στα ελληνικά χρονικά αλλά και στα
διεθνή χρονικά από τις αρχές του 19ου αιώνα, δεν υπάρχει κράτος ακόμα
και αποικία που να έχει υπογράψει τέτοιο πράγμα.

Ο Τσολάκογλου στις δίκες του 46, στις δίκες δοσιλόγων του 46,
χρησιμοποίησε ως επιχείρημα ότι «εγώ όταν μου ζητήθηκε από τους
χιτλερικούς, από τους ναζί, να υπογράψω τη κατάλυση του ενιαίου και
αδιαίρετου της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, παραιτήθηκα». Αυτό είναι
γεγονός. Δεν τον κάνει φυσικά λιγότερο δοσίλογο Αλλά τουλάχιστον ακόμα
και αυτός είχε τσίπα. Και ‘δω μιλάμε, σε ομαλές συνθήκες, υπό καθεστώς
υποτίθεται κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, έχουμε κυβέρνηση εκλεγμένη
από την χώρα που παρέδωσε το σύνολο της χώρας στους ξένους δανειστές.
Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό στη πράξη;

Πρώτον.: Παραιτήθηκε η χώρα από όλα τα φυσικά δικαιώματα που έχει ένας
οφειλέτης απέναντι στο δανειστή του. Ακόμα και αυτά που έχει ένα
φυσικό πρόσωπο.
Δεύτερον: Με βάση τη δανειακή σύμβαση στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται να
πάει σε τρίτες πηγές να αναζητήσει τα χρήματα και να ξεχρεώσει τους
δανειστές. Δηλαδή αν είχαμε μια κυβέρνηση που διεκδικούσε το κατοχικό
δάνειο από τους Γερμανούς, που είναι άμεσα απαιτητό, και συμφωνούσε η
γερμανική κυβέρνηση να μας δώσει το κατοχικό δάνειο, τα 160 περίπου
δισεκατομμύρια που υπολογίζουμε ότι είναι η σημερινή αξία του
κατοχικού δανείου, δεν θα μπορούσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να
ξεχρεώσουμε τους κυρίους αυτούς.
Τρίτον: Οι δανειστές έχουν όμως το δικαίωμα, μερικά ή ολικά, να
εκχωρήσουν τις δικές τους χρεωστικές απαιτήσεις σε τρίτους απέναντι
στην Ελλάδα. Και σας λέω ένα σενάριο το οποίο αναφέρουν πάρα πολλοί
ειδικοί. Ακραίο σενάριο, όντως, αλλά δεν είναι απίθανο, γιατί το έχουν
υπογράψει αυτό το πράγμα. Και λέει ότι. το έχει πει ο κύριος
Κασιμάτης, το έχω ακούσει και από τον κύριο Χρυσόγονο συγκεκριμένα,
συνταγματολόγοι και οι δυο. Λοιπόν είπαν το εξής. Μπορούν να δώσουν
τις χρεωστικές απαιτήσεις, πχ να δώσει η Ολλανδία τις χρεωστικές της
απαιτήσεις απέναντι στην Ελλάδα στην Τουρκία, να έρθει η Τουρκία, να
δεσμεύσει την Ακρόπολη και να τοποθετήσει την τούρκικη σημαία στην
Ακρόπολη. Διότι παραίτηση από την ασυλία λόγω άσκησης εθνικής
κυριαρχίας σημαίνει ότι παραιτείσαι από την δημόσια περιουσία του
κράτους από το σύνολο της εθνικής επικράτειας, από το εθνικό έδαφος.
Παραιτείσαι από την ιδιωτική περιουσία των πολιτών σου. Και
παραιτείσαι ακόμη και από τη δυνατότητα να μην υπάρξει δέσμευση ή
υποθήκευση ακόμα και στον οπλισμό της χώρας. Αυτό το πράγμα είναι
πρωτοφανές. Γι’ αυτό βγήκαν πάρα πολλοί αναλυτές στον κόσμο και
νομικοί και λέγανε, συγκεκριμένα εγώ θυμάμαι έναν Αμερικανό
χρηματιστή, ο οποίος είχε γράψει τότε στους New York Times ένα άρθρο
λέγοντας «υπογράφει την εθνική της αυτοκτονία η χώρα»….»

Ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας: Το χρονικό των χρεοκοπιών του ελληνικού κράτους

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Posted by MAKIS στο 11/05/2011

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΠΟΣΟΥΣ ΛΑΚΚΟΥΣ ΕΧΕΙ Η ΦΑΒΑ;

Posted by MAKIS στο 23/02/2011

 

ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ

Αναδημοσίευση άρθρου από το Blog «ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ»

(18 Ιουλίου 2010)

ΕΤΣΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟ Δ.Ν.Τ.

Το επιτελείο του Γ. Παπανδρέου μαζί με την ΤτΕ και σε στενή συνεργασία με την Goldman Sachs έκαναν μεθοδευμένα και συνειδητά όλες τις αναγκαίες κινήσεις, ώστε να ενταθεί η έως πνιγμού πίεση προς την οικονομία της χώρας από το χρηματιστικό κεφάλαιο και να ακυρωθούν οι όποιες εναλλακτικές δυνατότητες.

Τα όσα έρχονται στο προσκήνιο, σχετικά με τη διαχείριση των ελληνικών ομολόγων από την Τράπεζα της Ελλάδας, καθώς και ορισμένες άλλες κινήσεις του στενού επιτελείου του Γ. Παπανδρέου, ένα πράγμα αποδεικνύουν. Μπορεί η οικονομική κατάσταση της χώρας να ήταν ιδιαίτερα κακή, αλλά η  χρεοκοπία και η παράδοση στα νύχια του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν καθόλου μονόδρομος.

Οσο αναδεικνύει , αλλά και η αναταραχή -και πάλι- προκάλεσε στο οικονομικό επιτελείο η εκ νέου κατάθεση ερώτησης από 15 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τη Βάσω Παπανδρέου, σχετικά με τους χειρισμούς της ΤτΕ, είναι άκρως ενδεικτικά του παρασκηνίου και των μεθοδεύσεων, που ακολουθήθηκαν για να παραδοθεί η χώρα στο ΔΝΤ.

Ακόμη και μετά το φθινόπωρο του 2009 υπήρχαν άμεσα βραχυπρόθεσμες εναλλακτικές λύσεις, που θα μπορούσαν, μάλιστα, (αν υπήρχαν άλλοι πολιτικοί συσχετισμοί υπέρ του λαού) να ενταχθούν σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση, προς όφελος των εργαζομένων. Αλλά το επιτελείο του Γ. Παπανδρέου με την Τράπεζα της Ελλάδας, σε στενή συνεργασία  με την Goldman Sachs έκαναν μεθοδευμένα και συνειδητά τις αναγκαίες κινήσεις, ώστε να ενταθεί η έως πνιγμού πίεση προς την οικονομία της χώρας από το χρηματιστικό κεφάλαιο και να ακυρωθούν εναλλακτικές δυνατότητες. Οι ευθύνες είναι τεράστιες, απέναντι στο λαό.

Ιδού, πώς προώθησαν την εκχώρηση της χώρας στο Δ.Ν.Τ. και την Ε.Ε.:
1. Στις 5 Οκτωβρίου, την επομένη ακριβώς του εκλογικού θριάμβου του ΠΑΣΟΚ, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γ. προβόπουλος, ο οποίος από πριν απ’ τις εκλογές βρισκόταν σε συνεννόηση  με τον Γ. Παπανδρέου και τον Γ. Παπακωνσταντίνου, προβαίνει σε μια αδιανόητη κίνηση. Επιτρέπει τις «ανοιχτές πωλήσεις» των ελληνικών ομολόγων, διευρύνοντας το χρόνο εκκαθάρισης (δηλαδή πληρωμής) των πωλήσεων, που ήταν τρεις ημέρες κατά 10 επιπλέον ημέρες. Στη συνέχεια δε, περιορίζει τις όποιες ποινές, σε περίπτωση που η συναλλαγή δεν εκκαθαρισθεί ούτε καν μετά την παρέλευση των 10 ημερών. Οι κινήσεις αυτές ανοίγουν το δρόμο στην υποτιμητική κερδοσκοπία πάνω στα ελληνικά ομόλογα.

Η αξία τους μπορεί να χειραγωγείται από τους διαχειριστές των μεγάλων κεφαλαίων και να πέφτει διαρκώς, ενώ την ίδια στιγμή εκτοξεύονται τα επιτόκια δανεισμού της χώρας (spreads) καθώς και τα ασφάλιστρα του χρέους (CDS), αποφέροντας τεράστια κέρδη στο χρηματιστικό κεφάλαιο Ενώ, την ίδια στιγμή, η χώρα «πνίγεται» από τα επιτόκια δανεισμού, όπως ζήσαμε την προηγούμενη περίοδο.

Χωρίς αυτή τη διευκόλυνση των 10 ημερών και την επί της ουσίας ακύρωση των ποινών, σε περίπτωση μη εκκαθάρισης, όλο αυτό το παιχνίδι δεν θα μπορούσε να παιχτεί. Άξιος ο (ευμεγέθης) μισθός του κ. Προβόπουλου -που τυγχάνει και καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.

2. Στις 3 Νοεμβρίου 2009 έγινε ένα, ιδιαίτερης σημασίας, γεύμα εργασίας μεταξύ του πρωθυπουργικού επιτελείου, παρόντος του Γ. Παπανδρέου, με την κεντρική διοίκηση της Goldman Sachs.
Goldman Sachs  συντονίζει τις διαδικασίες διαχείρισης του ελληνικού δημόσιου χρέους στις διεθνείς αγορές, επικεφαλής ενός κονσόρτσιουμ 21 τραπεζών. Την ίδια στιγμή, η Goldman Sachs  ποντάρει τεράστια κεφάλαια στη χρεοκοπία της Ελλάδας. Το τι διαμείφθηκε στη συγκεκριμένη σύσκεψη δεν έγινε γνωστό, αλλά η κατεύθυνση είναι προφανής και επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα: προς τη χρεοκοπία ή την ελεγχόμενη χρεοκοπία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Γ. Παπανδρέου, παρακάμπτοντας στην περίπτωση αυτή τις διαδικασίες της ανοιχτής διακυβέρνησης και τα βιογραφικά, έχει τοποθετήσει επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, τον Π. Χριστοδούλου, πρώην στέλεχος της ίδιας της Goldman Sachs.

3. Η Goldman Sachs  αναλαμβάνει, υποτίθεται, να βρει εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης του ελληνικού δημόσιου χρέους. Στην πραγματικότητα, σταθερά προσανατολισμένη στη γραμμή της χρεοκοπίας, πετυχαίνει να «κάψει» κάθε τέτοια δυνατότητα. Αυτό έγινε με το ενδεχόμενο αγοράς ομολόγων από την Κίνα.
Το ίδιο έγινε στα μέσα Φλεβάρη, με την περίπτωση αγοράς ελληνικών ομολόγων ύψους 20 δισ. ευρώ από αυστραλιανό fund  με επιτόκιο 4,4%- πολύ καλύτερο από το 6-7% που έδιναν τότε οι λεγόμενες αγορές.

Έχοντας κλείσει όλες αυτές τις «οδούς διαφυγής» η προσφυγή στο «μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ» μπορούσε να παρουσιαστεί ως μονόδρομος.
Στις 3 Μάρτη ανακοινώθηκε το πρώτο πακέτο σκληρών αντιλαϊκών μέτρων από την κυβέρνηση (μείωση μισθών, αύξηση ΦΠΑ στο 21%, άνοιγμα ασφαλιστικού) και στις 25 Μάρτη πάρθηκε η απόφαση για τη δημιουργία του «μηχανισμού στηριξης» από ΔΝΤ και Ε.Ε.

4 .Όμως, ακόμη και όλη αυτή η μεθόδευση δεν ήταν αρκετή. Χρειαζόταν να γίνει και η κατάλληλη μεθόδευση για την ενεργοποίηση του «μηχανισμού στήριξης». Έτσι, λίγες μέρες μετά τις 6 Απριλίου, υπάρχει εκείνη η διαβόητη δήλωση κυβερνητικού αξιωματούχου που αμέσως έκανε το γύρο του κόσμου, ότ,ι η Ελλάδα θα ζητήσει  την αναθεώρηση του μηχανισμού, καθώς δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα κριτήριά του. Γίνεται χαμός! Τα spread εκτινάσσονται και το χρηματιστήριο καταρρέει.

Σε λίγες μέρες, στις 23 Απριλίου, ο Γ. Παπανδρέου ανακοινώνει την προσφυγή στο «σίγουρο λιμάνι» του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Στις 6 Μαΐου ψηφίζεται το επαίσχυντο Μνημόνιο, από τη Βουλή. Η κρίσιμη δήλωση της 6ης Απριλίου, αυτή που πυροδότησε τον τελικό γύρο για την προσφυγή σε ΔΝΤ και Ε.Ε., δεν έγινε επίσημα γνωστό από ποιο κυβερνητικό στέλεχος προήλθε. Όλες, όμως, οι πληροφορίες συγκλίνουν στον Π. Χριστοδούλου, όπως προαναφέρθηκε, στενό συνεργάτη του Γ. Παπανδρέου.

Να φύγουν, να εκδιωχθούν!

Τα στοιχεία που παραθέτουμε είναι συγκεκριμένα και αδιάψευστα. Η έλευση του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν αναπόφευκτη. Η τρόικα εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, με βάση την προδοτική μεθόδευση του στενού πρωθυπουργικού κέντρου και τη συνεργασία της Τράπεζας της Ελλάδας.

«Αρχιτέκτονες» της μεθόδευσης δύο κεντρικοί κόμβοι του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού: Το χρηματιστικό κέντρο με πυρήνα την Goldman Sachs και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που παράρτημα της αποτελεί η Τράπεζα της Ελλάδας. Ο αμερικανικός και ο ευρωπαϊκός παράγοντας (με προεξάρχον το γερμανικό χρηματιστικό κεφάλαιο που, ουσιαστικά, διοικεί την ΕΚΤ) σχεδίασαν και οι Παπανδρέου, Προβόπουλος και λοιποί εκτέλεσαν. Είναι αυτονόητο το αίτημα: να παραιτηθούν, να φύγουν, να εκδιωχθούν. Δεν έχουν καμιά θέση στην ελληνική πολιτεία.

Η ΤτΕ δεν άκουγε τη Νομική της Υπηρεσία!
Είναι χαρακτηριστικό αυτό που ανάφέρεται σε ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή 15 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τη Βάσω Παπανδρέου, Ανάλογη ερώτηση είχαν καταθέσει και πριν από δύο μήνες, ενώ ερώτηση έχει καταθέσει και ο Π. Λαφαζάνης. Οι απαντήσεις του υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, καθώς και τα στοιχεία που επικαλείται ως απάντηση η ΤτΕ, είναι «άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε».

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ανταπαντώντας σε αυτήν την παρελκυστική τακτική, επικαλούνται τέσσερις γνωμοδοτήσεις της Νομικής Υπηρεσίας της ΤτΕ (30/12/2009, 01/02/2010, 04702/.2010 και 11/02/2010), που επισημαίνει «τον κίνδυνο υποτιμητικής κερδοσκοπίας και χειραγώγησης που δημιουργεί η κατάργηση του υποχρεωτικού πλειστηριασμού και η παράλληλη κατάργηση του διακανονισμού των συναλλαγών τρεις (3) ημέρες μετά την συναλλαγή (Τ+3) με την εισαγωγή τεχνικών διακανονισμού που ισχύουν σε μη οργανωμένες αγορές (OTC), όπως η ανακύκλωση των συναλλαγών για δέκα (10) εργάσιμες ημέρες, μετά το Τ+3 και την κατάργηση των κυρώσεων για μη διακανονισμό των συναλλαγών και πέραν αυτής της περιόδου».

Η νομική υπηρεσία της ΤτΕ, αντίθετα, είχε προτείνει «την αυστηριοποίηση των κυρώσεων που προβλέπει ο Κανονισμός του Συστήματος Αυλών Τίτλων, για να μπορούν να λειτουργούν, αποτρεπτικά, για πράξεις κερδοσκοπίας».

[http://tsak-giorgis.blogspot.com/2010/07/blog-post_6056.html]

Προαγωγός ΤτΕ

Σημ. fanou.: Βέβαια, ο κ. Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και τα τρισέγγονά του , με ετήσιο εισόδημα που διαθέτει, δεν πρόκειται να σκοτιστεί ιδιαίτερα με το ΔΝΤ και τα πλοκάμια του. Αυτός και οι προκάτοχοί του μαζί με τους πολιτικούς που κυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία τριάντα χρόνια, αποτελούν τους σύγχρονους δοσίλογους και τους τρομοκράτες με τις χρυσές κουκούλες.

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

ΚΟΠΡΟΛΟΓΙΕΣ

Posted by MAKIS στο 06/01/2011

[Απόσπασμα από συνέντευξη κοπρίτη υπουργού)

«…δανειστήκαμε για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις σε υπαλλήλους που προσλαμβάναμε απλώς και μόνο για να πάρουμε την ψήφο τους. Όταν στο Δημόσιο βάζεις τον κοπρίτη επειδή σε ψηφίζει η οικογένειά του και παίρνεις πολλούς σταυρούς, ε, τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή, δεν πρόκειται να βελτιωθεί. Ξέρει ότι δεν πρόκειται ποτέ να απολυθεί» (Βήμα της Κυριακής)

Κοπρίτης πολιτικός διορίζει κοπρίτη πολίτη στο κοπροδημόσιο προκειμένου να υφαρπάξει την κοπροψήφο του διά της οποίας θα διασφαλίσει το κοπροκαθοίκι του στην κοπροβουλή, ήγουν την κοπροθέση του στο μεγάλο απόπατο της εθνικής χαβούζας, ένθα ενδιαιτώνται πολυδαπάνως εκτρεφόμενες οι μεγαλύτερες κουραδομηχανές του όζοντος κοπροσυστήματος. Βεβαίως, από στόματα ή επί το ορθότερον, από «σφιγκτήρες» (και μάλιστα  χαλαρούς) κοπροπολιτικών που κατά κοινοβολευτική παράδοση χαρακτηρίζονταν σαν «οχετοϊ», δεν περιμένει κανείς να ακούσει παρά μόνο …κοπρολογίες! Τώρα, αφού πια τα έκαναν όλα «σκατά και απόσκατα» και που ο κόσμος …μεταποιεί και το έσχατο …»σκατό του σε παξιμάδι», τους έπιασε (δήθεν) η «σφίξη» για το πολιτικώς ορθόν! Οι κοπρότατοι εκπρόσωποι του λαού, σημαντική μερίδα του οποίου και κοπρολάγνος είναι και «χέσιμο θέλει», αφού κατά συρροή και εξακολούθηση «εκεί που τον χέζουνε, εκεί πάει και τρώει», καλά θα έκαναν να μεταναστεύσουν ομαδικώς στην Ψιττάλεια και να κάνουν μακροβούτι στη λυματολάσπη! Υπάρχει ενδεχόμενο να καθαριστούν! Εκτός και αν, ως γνήσια συστατικά στοιχεία του εθνικού μας κοπρώνος, τεθούν στη διάθεση της Μπιρμπίλως, ως λίπασμα στην …πράσινη ανάπτυξη της χώρας…

Posted in ΔΗΓΜΑΤΑ, ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ, Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »