fanourgimata

το όμμα του σκώμματος

ΤΟ ΑΠΕΡΙΤΤΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΤΤΩΜΑΤΑ

Posted by MAKIS στο 25/10/2011

ΤΟ ΑΠΕΡΙΤΤΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΤΤΩΜΑΤΑ

Στον αντίποδα των ανεπαρκών και φθαρμένων προσώπων που κυριαρχούν σήμερα στην πολιτική ζωή του τόπου βρίσκονται κάποιες προσωπικότητες με ήθος, εντιμότητα και αξιοπρέπεια. Έλληνες που ανάλωσαν τη ζωή τους για ιδανικά και όχι για ιδιοτέλειες. Που αγωνίστηκαν για τη δημοκρατία, τίμησαν τις δημόσιες θέσεις που κατέλαβαν και τους όρκους που έδωσαν. Τέτοιες προσωπικότητες υπήρξαν, δυστυχώς, ελάχιστες μέσα στο βορβορώδες πολιτικό περιβάλλον που κυριάρχησε κατά τη μεταπολίτευση. Εμβληματική προσωπικότητα υπήρξε και ο αείμνηστος καθηγητής Γεώργιος – Αλέξανδρος Μαγκάκης που έφυγε από τη ζωή στις αρχές του Σεπτεμβρίου. Στο τελευταίο ιδιόχειρο σημείωμά του με  τίτλο «Η ζωή πάνω στο νήμα», λίγες ημέρες πριν φύγει, έγραφε:

«Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια».

Ακριβώς, αυτός ο τόπος σήμερα δεν είναι ο τόπος που γεννηθήκαμε. Δεν είναι ο τόπος που ξέραμε. Δεν είναι η Ελλάδα. Είναι ένας άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Υποθέτω πως εννοεί τη φυλή των πολιτικών που διαφεντεύουν τις τύχες μας και όλους εμάς που τους εμπιστευτήκαμε γι’ αυτή τη δουλειά και που τους ανεχόμαστε ακόμη. Για πόσο;

.

Κάποτε, πολύ πριν  παραδοθούμε, ψυχή τε και σώματι, στους Βησιγότθους – Τροϊκανούς, τα μέλη του σώματος αποφάσισαν να εκλέξουν αρχηγό. Πρώτος πήρε το λόγο ο εγκέφαλος που υποστηρίζοντας την υποψηφιότητά του δήλωσε: «Εγώ πρέπει να γίνω αρχηγός, γιατί οργανώνω τη λειτουργία όλων σας». Η καρδιά, αντιπροσωπεύουσα την… αριστερά του σώματος, κατακόκκινη από την αλαζονεία του εγκεφάλου διακήρυξε: «Ο σύντροφος εγκέφαλος εκόμπασε πως μας δίνει εντολές, αλλά εάν δεν ήμουν εγώ να κουβαλάω το αίμα σαν χαμάλης, θα ήθελα να ξέρω πως θα δούλευε αυτός και τα υπόλοιπα όργανα!». Όλο το σώμα ταράχτηκε από τα λόγια της και μετά από μια σύντομη… αρρυθμία το λόγο πήρε το στομάχι, εξέχον στέλεχος της συντηρητικής πτέρυγας του οργανισμού: «Αρχηγός πρέπει να γίνει αυτός που σας ταϊζει, γι’ αυτό και ανέκαθεν όλοι φρόντιζαν για το στομάχι τους! Σύνθημά μας “η πέψη φέρνει θρέψη”». Το πέος, επί κεφαλής της τρόικας του γεννητικού μορίου, σηκώθηκε να πάρει το λόγο, αλλά ο εγκέφαλος του είπε να κάτσει κάτω και το κατηγόρησε ότι «άγεται και φέρεται από το ένστικτο» και ενδεχόμενη αρχηγία του θα έβαζε σε περιπέτειες το όλο σύστημα. Τα πόδια, πάντα πρωτοπόρα, υποσχέθηκαν μια καλύτερη πορεία, εφόσον αναλάμβαναν την αρχηγία, και θεώρησαν τον εαυτό τους ισάξιο του εγκεφάλου βασιζόμενα στην παροιμία «όποιοςδεν έχει μυαλό, έχει ποδάρια»!. Και ενώ μιλούσαν τα νεφρά με κεντρικό σύνθημα την… κάθαρση, από την άκρη του οργανισμού ακούστηκε μια υπόκωφη φωνή συνοδευόμενη από μια αποπνικτική δυσοσμία «Εγώ θα γίνω αρχηγός!». Ήταν η κουράδα που μίλαγε από τα βάθη του παχέος εντέρου. Τα αυτιά… κουφάθηκαν, το στομάχι σφίχτηκε που έβλεπε ένα απόβλητο με τέτοιο θράσος, ενώ το στόμα δεν συγκρατήθηκε και της έψαλλε τον αναβαλλόμενο: «Μπες μέσα μωρή παλιοβρομιάρα που θες κι αρχηγιλίκια!». «Καλά», είπε η κουράδα, «αφού δεν με θέλετε για αρχηγό, εγώ δεν ξαναβγαίνω» και αποσύρθηκε στα ιδιαίτερά της.  Πέρασε μία, πέρασαν δύο, πέρασαν τρείς, πέρασαν πέντα μέρες και η κουράδα πεισματικά έμενε αμετακίνητη και δεν έλεγε να βγει. Το στομάχι φούσκωσε, τα μάτια  θόλωσαν, η καρδιά απορρυθμίστηκε, το πόδια έτρεμαν και το σώμα ολόκληρο κόντευε να σκάσει. Τότε όλοι μαζί φώναξαν εν χορώ: «Η ΚΟΥΡΑΔΑ ΑΡΧΗΓΟΣ, Η ΚΟΥΡΑΔΑ ΑΡΧΗΓΟΣ!».

Έκτοτε όλες οι κουράδες γίνονται αρχηγοί. Και εάν μεν περιορίζονταν στην αρχηγία των κομματικών οργανισμών, λίγο θα ήταν το κακό. Το ζήτημα είναι ότι οι περισσότερες από αυτές γίνονται και… πρωθυπουργοί. Οι θητείες τους συνοδεύονται, ως εικός, από βρόμα και δυσωδία ενώ για την έξοδό τους προς τον απόπατο της ιστορίας απαιτείται… κλύσμα. Ένα τέτοιο διαρκές κλύσμα υφιστάμεθα σήμερα παρά ποτέ!

Η παραπάνω ελεύθερη διασκευή ενός γνωστού ανέκδοτου, που κυκλοφορεί εδώ και κάμποσο καιρό, παρατέθηκε για να τονίσει πως η λαϊκή σοφία σε όλες τις εποχές, και ιδιαίτερα στις πιο δύσκολες, βρίσκει πάντα τον τρόπο να εκφράζεται , να διακωμωδεί και να λοιδωρεί την εξουσία η οποία περιφραγμένη μέσα στα προνόμιά της και την αναισχυντία της θεωρεί τον εαυτότ της σαν μία θεόσταλτη οντότητα προορισμένη να υπάρχει παρασιτούσα στο αντικείμενο της “μεσιανικής” της αποστολής, τον λαό. Η προσκόλληση των κρατούντων στο θώκο είναι τόσο ισχυρή που η ιδέα της απώλειας και μόνο είναι αρκετή για να διεγείρει όλα τα αντανακλαστικά της αυτοσυντήσησης και να υποκινήσει ενέργειες αυταρχικού χαρακτήρα. Πάντα πρόθυμος «δούλος» στις περιπτώσεις αυτές είναι οι υπηρεσίες ενός κομματικά αλωμένου κράτους έτοιμες να ικανοποιήσουν την εκάστοτε εξουσία και όχι να υπηρετήσουν την ουσία, δηλαδή τον πολίτη. Έτσι αντί να βλέπουμε κράτος-αρωγό του πολίτη βλέπουμε μονίμως ένα κράτος-αντίπαλο του πολίτη, ιδίως του νομοταγή. Ειδικά ο τελευταίος αντιμετωπίζεται συνεχώς σαν αποδιοπομπαίος τράγος. Τραγικό! Αυτό τον καιρό ζούμε τον απόλυτο οικονομικό διωγμό των αδυνάτων και τη χρήση του μηχανισμού ασφαλείας όχι για την προστασία των πολιτών από το κοινό έγκλημα, που περνάει περίοδο «άνθισης», αλλά για την καταστολή των φωνών διαμαρτυρίας. Και είμαστε ακόμα στην αρχή. Από το περασμένο σαββατοκύριακο (22-23/10/2011) γνωρίσαμε για πρώτη φορά μια καινούργια μορφή λογοκρισίας, την γηπεδική. Οι διαιτητές σε μερικά γήπεδα υποχρέωσαν τις γηπεδούχες ομάδες να απαιτήσουν από τους οπαδούς τους την αποκαθήλωση πανό με πολιτικό περιεχόμενο! Εάν αυτό ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, θα μπορούσε να εκληφθεί σαν στρεβλή ερμηνεία του νέου κανομισμού (εναντίον της βίας στα γήπεδα) από κάποιον μικρόνοο διαιτητή. Όμως, η σχετικά ομοιόμορφη αντίδραση των διαιτητών, στις περιπτώσεις που εμφανίστηκαν τέτοια πανό σε διάφορα γήπεδα της χώρας, δείχνει περισσότερο συντονισμένη δράση, κατόπιν άνωθεν εντολής, και λιγότερο υπερβάλλοντα ζήλο των «κοράκων». Αυτή η άποψη ενισχύεται και από τις έρευνες που πραγματοποίησε η αστυνομία  (μετά το τέλος, τουλάχιστον, ενός αγώνα) για τον εντοπισμό των ενόχων που είχαν το θράσος να αντιπολιτευτούν τα μέτρα της «εθνοσωτηρίου» κυβέρνησης. Και μη χειρότερα!

Η ΠΑΛΑΙΑ ΣΚΩΡΑΜΙΔΑ ΚΑΙ Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ "ΑΡΧΗΓΟΣ"

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s