fanourgimata

το όμμα του σκώμματος

Η ΜΑΣΑ-ΛΕΙΩΤΙΔΑ

Posted by MAKIS στο 21/04/2010

 

Η ΜΑΣΑΛΕΙΩΤΙΔΑ[1]

 (Πριν και Μετά το Δ.Ν.Τ.)

Όλα τα είχε η Μαριορή, έρχεται τώρα και το φέσι του Δ.Ν.Τ. για να δέσει το γλυκό της! Δυστυχώς, πτωχεύομεν! Για μια ακόμη φορά – πέμπτη – στην νεώτερη ιστορία μας και πρώτη στον 21ο αιώνα!

Καλή αρχή και κακά ξεμπερδέματα. Την τελευταία πτώχευση την είχαμε το 1932 (4η) και την πιο «διάσημη», την τρίτη δηλαδή, επί Χαρ. Τρικούπη, το 1893. Λίγο αργότερα, το 1898, η Ελλάδα τέθηκε υπό τον  Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο, κάτι ανάλογο δηλαδή με το σημερινό, και για όσους το «φόρεσαν» επάρατο, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο! Ήγουν, γυρίζουμε πίσω 112 χρόνια! Τουλάχιστον, αν το …τρενάραμε για κάνα δυο χρόνια ακόμα, θα πιάναμε τον συμβολικό αριθμό … «1-1-4», το περίφημο άρθρο τού Συντάγματος «περί της (τέως) φιλοπατρίας των Ελλήνων», που – δυστυχώς – αντικαταστάθηκε σταδιακά από τον …φιλοτομαρισμό τους.

Αν παραβλέψουμε τις «καθιερωμένες» (από τη …σχολή Γκούρα και εντεύθεν) καταχρήσεις του πολιτικού μας συστήματος (εκ γενετής διεφθαρμένου στη νεώτερη ιστορία μας), οι προηγούμενες τρεις πτωχεύσεις (1825, 1843, 1893) θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν σχετικά …αιτιολογημένες. Και λόγω των συνεχών απελευθερωτικών αγώνων και της λόγω της ανάγκης για τη δημιουργία υποδομών στο νεοσύστατο κράτος. Το ίδιο ισχύει και για την 4η πτώχευση του 1932, μιας και είχαν προηγηθεί οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Μικρασιατική Καταστροφή.

Η …πέμπτη πτώχευση θα ήταν (πολιτικώς και οικονομολογικώς) …λογικό να προκύψει μετά τον Β΄Παγκόμιο Πόλεμο, δηλαδή την περίοδο 1946-1966, όπου η χώρα είχε να αντιμετωπίσει δύο δεινά: το κόστος των ζημιών της Κατοχής, που ήταν τριάντα τρεις (33!) φορές το Α.Ε.Π. του 1946, και το κόστος του Εμφυλίου, ακοστολόγητο από κάθε άποψη. Εν τούτοις, και παρά το γεγονός ότι τα μετακατοχικά χρόνια δεν ήταν καθόλου ρόδινα για την πλειοψηφία των Ελλήνων (φτώχεια, αστυφιλία, μετανάστευση), τέτοιο θέμα δεν προέκυψε. Υπήρχαν ακόμα υπόλοιπα τσίπας! Μέχρι το 1974 τα πράγματα δεν διαφοροποιήθηκαν αισθητά. Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε μεν, διαφοροποιήθηκε δε ως προς τη σύνθεσή του. Τετραπλασιάστηκε ο εσωτερικός δανεισμός, ενώ ο εξωτερικός αυξήθηκε ελάχιστα.

Έτσι λοιπόν, φθάνουμε αισίως στη μεταπολίτευση (1974). Εκεί που θα περίμενε (αλλά και θα αξίωνε) κανείς σεμνότητα (!), ταπεινότητα (!) και… σύνεση, με εξαίρεση μια σχετική αυτοσυγκράτηση της πρώτης (εκλεγμένης) μεταπολιτευτικής κυβέρνησης (1974 – 1977), τα πράγματα – σε ότι αφορούσαν τα οικονομικά και το δημόσιο χρέος τής χώρας – άρχισαν να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, με ατμομηχανή του τραίνου χωρίς επιστροφή το  Δημόσιο, τις Δ.Ε.Κ.Ο. του και την συμπαραμαρτούσα διαφθορά αυτών.

Ο Δημόσιος και ο Ευρύτερος Δημόσιος Τομέας, λοιπόν, από το 1974 και μετά – λόγω της πελατειακής πολιτικής των διορισμών – ξεχείλωσαν σε τέτοιο βαθμό που δεν υπάρχει παγκόσμιο ανάλογο, προηγούμενο ή …επόμενο! Γραμματισμένοι – αγράμματοι, παλαβοί – γνωστικοί, τεμπέληδες – εργατικοί, χρήσιμοι – άχρηστοι, αργόσχολοι – σουλατσαδόροι, κουτσοί και στραβοί, όλοι στον … «Άγιο Παντελεήμονα», δηλ. το Δημόσιο και τα δεκανίκια της πολιτικής αχρειότητας, τις ΔΕΚΟ του, γνωστές και άγνωστες, χρήσιμες και αχρείαστες, εικονικές και αζήτητες. Από τις 300.000 υπαλλήλων που υπηρετούσαν στο «όλον Δημόσιο» ως το 1977, θα φτάσουμε – μέσα σε μια δεκαετία (1977 – 1987), στις 640.000, ενώ σήμερα, το …χρεοκόπιον έτος 2010, υπολογίζονται κάπου μεταξύ 1.020.000 και 1.200.000, ζωή να ’χουν!  Ένας Θεός (ίσως) ξέρει πόσοι ακριβώς είναι, γιατί καμμιά κυβέρνηση ως σήμερα δεν μπήκε στον κόπο ή δεν θέλησε να τους μετρήσει επακριβώς!

Σκεφτόμενοι ότι οι απασχολούμενοι στη χώρα μας, σε πληθυσμό 11.200.000 κατοίκων, δεν είναι πάνω από 5.000.000 και υπολογίζοντας ότι τουλάχιστον οι μισοί υπάλληλοι του Δημόσιου τομέα ξύνουν τα …μολύβια τους, φτάνουμε στο αβίαστο συμπέρασμα ότι έναν θεσμικό οσχεοξύστη τον πάνε στους ώμους τους σχεδόν τέσσερες εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα! Και σα να μην φτάνει αυτό, είναι υποχρεωμένοι κι από πάνω να τον ταϊζουν, να τον λαδώνουν, να τον γλείφουν και να τον νταντεύουν, προκειμένου να κάνει αυτό για το οποίο πληρώνεται και μάλιστα αδρώς, τουλάχιστον στις ΔΕΚΟ και στις περιπτώσεις κάποιων Υπουργείων.

Συμπερασματικά, σε μια χώρα που δεν παράγει πλέον σχεδόν τίποτα, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να καταβάλει το 70% του ετήσιου προϋπολογισμού της σε μισθούς και συντάξεις, και η οποία τα τελευταία τριάντα χρόνια μαστίζεται από γενικευμένη διαφθορά, με το πολιτικό της σύστημα στην πρωτοπορία αυτού του φαινομένου, η χρεωκοπία της ήταν νομοτελειακά αναπόφευκτη.

Θαυμάστε την εξέλιξη του Δημοσίου Χρέους[2] (ως ποσοστού του Α.Ε.Π.) και αναλογιστείτε αν αυτό βελτίωσε τη ζωή σας και εξασφάλισε το μέλλον των παιδιών σας ή έκανε κάποιους σαλτιμπάγκους πλουσιότερους και κάποια ανδράποδα «ανθρώπους»:

1974: 22,5% του ΑΕΠ, 1981: 31,2%, 1987: 56,1%, 1990: 80,7%, 1993: 111,6%, 2004: 108,5%, 2008: 97,16%. και 2010: 133%!

Εάν σκεφθεί κανείς ότι από το 1979, που γίναμε πλήρες μέλος της Ε.Ο.Κ., ένας τεράστιος πακτωλός χρημάτων, υπό μορφή κοινοτικής βοήθειας (επιδοτήσεις), μπήκε στη χώρα και εξανεμίστηκε, είναι να παίρνει τα βουνά και τα λαγκάδια ή να στήνει λαιμητόμους στην Πλατεία Συντάγματος. Αντί η χώρα να απογειωθεί και να μπει στον επόμενο αιώνα με τον αέρα του σύγχρονου και αναπτυγμένου κράτους, μείναμε εκεί κολλημένοι στη στασιμότητα, στη φαυλότητα, στη μιζέρια, στη διαφθορά και στην αναξιοκρατία. Τώρα μας μπαίνει και σαν φέσι η χρεωκοπία! Θα αντιτάξουν, φυσικά, κάποιοι κομματικοί σφουγκοκωλάριοι, πάντα πρόθυμοι να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους και τους μέντορές τους, τη θεσούλα τους, το παντεσπάνι τους και το βόλεμά τους: «Μα είναι ίδια η Ελλάδα του 2010, με την Ελλάδα του χθές;». Η απάντηση είναι πως με τά φυσικά πλεονεκτήματά που έχουμε ως χώρα και με τα δισεκατομμύρια ECU ή EURO που εισέρρευσαν στη χώρα τα τελευταία τριάντα χρόνια – παρά τη γειτνίασή μας με άσπονδους «συμμάχους» – και με …αυτόματο πιλότο αν πηγαίναμε, μπορεί σήμερα να μην ήμασταν Σουηδία, όμως θα μπορούσαμε εκ του ασφαλούς να είμαστε μια αναπτυγμένη, αξιοπρεπής και αξιοσέβαστη χώρα, και όχι ζήτουλας της Δύσης! Μια χώρα με αναβαθμισμένες υπηρεσίες για την Παιδεία, την Υγεία, το Περιβάλλον, την Ασφάλεια, με αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, με προοπτικές για τους νέους και με μια διοίκηση που θα σεβόταν και θα εξυπηρετούσε τον πολίτη. Μήπως έχουμε τίποτε απ’ όλα αυτά και δεν το ξέρουμε ή μήπως βρισκόμαστε στη δίνη κάποιου εφιάλτη;

Που πήγαν τα λεφτά; Ιδού η απορία! Μια ερώτηση που την κάνουν απαξάπαντες, εκείνοι όμως  που είναι θεσμικά υποχρεωμένοι να απαντήσουν – εδώθεν, κακείθεν – σφυρίζουν αδιάφορα, κάνοντας τους ανήξερους. Λες και ποτέ δεν κυβέρνησε τη χώρα μας κανένας από το σινάφι τους! Ταμπουρωμένοι πίσω από την ασυλία τους και τα παχέα στρώματα του υποδορείου λίπους τους, παίζουν καθημερινά με τη νοημοσύνη μας. Ψηλοί, κοντοί, χοντρόκωλοι, λεπτόκωλοι και όλο το συνονθύλευμα της πρόσφατης νεοελληνικής αγυρτείας. Κανένα ελαφρυντικό για κανέναν. Όλοι ήταν παρόντες και συμμέτοχοι στο έγκλημα κατά της χώρας και του μέλλοντος των παιδιών της.

«Λεφτά υπάρχουν!» έφα ο αποτυχημένος ποδηλάτης και φέρελπις κωπηλάτης, υιός του συγχωρεμένου «οραματιστού» και σφόδρα ζαμανφουτίστα οσσιαλιστου, αλλά δεν έφα σε ποιές τσέπες υπάρχουν. Στις δικές μου πάντως, όσες φορές και αν τις αναποδογύρισα και τις έψαξα, δεν βρήκα φράγκο. Απ’ ότι ξέρω και στον περίγυρό μου το ίδιο συμβαίνει. Και όμως, ο ευαίσθητος σοσιαλιστής από μας και πάλι θα τα πάρει, όπως έκαναν και οι προκάτοχοί του, σοσιαλιστές και φιλελεύθεροι! Βεβαίως, το ότι εκφράζει τη συμπόνοια του για μας, το εκτιμώ ιδιαίτερα. Ιδίως όταν βλέπω τον «βοηθό» του, τον χονδρο-Θόδωρο, που έχει γίνει …ράκος από τη στεναχώρια του. Μετά το πέμπτο πιάτο δεν κατεβαίνει ούτε μπουκιά κάτω! Ευτυχώς που υπάρχει και εκείνος ο καλός …Σαμαρείτης της αντιπολίτευσης, ο Αντώνης,  που συμπεριφέρεται σαν να ηγείται κάποιου άλλου κόμματος και όχι εκείνου που μετά από έξη συναπτά έτη στην εξουσία δεν άφησε τίποτα όρθιο και αφού έδωσε τη χαριστική βολή στη χώρα, την «έκανε» με …ελαφρά πηδηματάκια! Τουλάχιστον απαλλαχτήκαμε από τον αντιαισθητικό σουβλακοφάγο ανηψιό του «εθνάρχου» και την αντιπαθητική κόρη του Δρακουμέλ. Είναι κι αυτό ένα κέρδος, μέσα στην απελπισία που μας τριγυρίζει.

Τέλος, ας μην ξεχάσουμε και το κερασάκι τής τούρτας. Το άνοιγμα του «λογαριασμού αλληλεγγύης για την απόσβεση του δημόσιου χρέους»!!! Η απόλυτη υποκρισία και παράνοια! Σαν να λέμε, δηλαδή, πως μετά από μια αιματηρή και προσοδοφόρα ληστεία, έρχονται οι ίδιοι οι ληστές να «βγάλουν δίσκο», μεταξύ των ληστευθέντων, υπέρ …των σκοπών του ιδρύματος «Το Χαμόγελο του Ληστού»! Λυπάμαι μόνο εκείνα τα φουκαριάρικα τα πιτσιρίκια που εκτός από το μέλλον τους έχασαν, λόγω της υποκρισίας των μεγάλων, και το παρόν τους, δηλ. το χαρτζιλίκι τους, αφού κάποια από αυτά έσπασαν τους κουμπαράδες τους για να σώσουν το …Κράτος τής ακράτειας. Εάν και οι …θεομπαίχτες Εφραίμηδες, οι «ιδεολόγοι» Βουλγαροπελέκηδες, οι σοσιαληστές Γιαννο-τσουκατ-άκηδες, οι «εθνικοί» εργολάβοι, οι τσοντο – καναλάρχηδες, οι αειφόροι μιζαδόροι και οι μυριάδες εκ συστήματος φοροφυγάδες, επέστρεφαν ένα μικρό ποσοστό από τα «αργύρια» της «φιλοπατρίας» τους θα είχαμε ξεχρεώσει το Δημόσιο Χρέος δια παντός! Εγώ πάντως, εάν είχα οικονομίες, θα τις έβαζα σε έναν από εκείνους τους καλούς μεταλλικούς κουμπαράδες του Ταμιευτηρίου, της ρομαντικής εποχής των σχολικών εκθέσεων «Περί Αποταμιεύσεως», και μετά μεγάλης χαράς θα τον έσπαζα στα κεφάλια των εμπνευστών της πατριδοκάπηλης αυτής εκστρατείας!

Έρχεται λοιπόν και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο! Ο Γιαγκούλας των φτωχών και των φαλιρισμένων. Αν είναι νά’ρθει, θε να ’ρθεί, μα θα …στρογγυλοκάτσει! Φυσικά, εκείνοι που τα «τσέπωναν» όλα αυτά τα χρόνια, δεν έχουν να φοβηθούν απολύτως τίποτα. Άλλωστε, στην Ελβετία δεν πήγαιναν μόνο για σκι και χιονοπόλεμο! Όλο και θα έβαζαν το κατιτίς στις φιλεύσπλαχνες μπάνκες τους. Ούτε τα συνεταιράκια τους, οι πολιτικοί, κινδυνεύουν να χάσουν τα κεκτημένα τους. Ομοίως και οι λοιπές «εξουσίες» θα παραμείνουν …άπονες εξουσίες και αλώβητες. Με κατοχυρωμένα τα κουτάλια τους και, όπως το συνήθιζαν, θα παρακολουθούν – αφ’ υψηλού και ανάλγητα – το παιγνίδι της «φάλαγγας» των ονείρων μας. Θα ξαναπάμε …ντουγρού και ολοταχώς πολλές δεκαετίες πίσω και ίσως ξανατραγουδήσουμε, συνειδητά πλέον, το «Μανούλα θα φύγω με πίκρα στα ξένα» του Καζαντζίδη.

Δεν ξέρω αν θα υλοποιηθούν τα σενάρια για … «εξαγωγή σάπωνος» από συνταξιούχους, αλλά ακούγεται πως μερίς συμπατριωτών της Αγγέλας θυμάται ακόμα με νοσταλγία τα παλιά καλά …σαπούνια του Άουσβιτς! Πάντως, εάν μου έμελλε να γίνω …σαπούνι για την …Κλώντια Σίφφερ, θα το έκανα και χωρίς την υπόδειξη του Δ.Ν.Τ. ! Αλλλά που αυτά, τώρα ούτε για …φουσκί δεν κάνουμε. Τουλάχιστον να διατηρήσουμε την υπόστασή μας ως Έθνος! Ήδη η κυρία Θάλεια, Ειδική Γραμματεύς του σημερινού Υπουργείου Παιδείας, λέει πως κακώς (και χαριστικώς) μας ονόμαζαν, ως τώρα, «Έλληνες»! Ευκαιρία λοιπόν, τώρα που χρωστάμε και της μυλωνούς, εκτός από τα φώτα να μας αλλάξουν και το όνομα. Ο εργατικότατος, γνωστός μας, κύριος Νίμιτς, επωμισθείς και αυτό το άχθος, έρριξε στο τραπέζι δύο προτάσεις. Σύμφωνα με την πρώτη, δέον να αποκληθούμε  Εσθιονία (< εσθίω = τρώγω) αφενός μεν γιατί το επιχειρηματοπολιτικό σύστημα  εσθίει τα πάντα, αφ’ ετέρου δε γιατί, με την πείνα που οσονούπω επέρχεται, θα καταλήξουμε στο να  εσθίει ο ένας τον άλλον. Με τη δεύτερη πρόταση προτείνεται το όνομα Μασαλεία  (< μάσα + λεία). Σύμφωνα με το σκεπτικό της πρότασης αυτής, η εκάστοτε εξουσία αντιμετωπίζει τον δημόσιο πλούτο ως  λεία και αφού τον υφαρπάξει επιδίδεται στην  μάσα. Στην πρώτη πρόταση αντέδρασε κατ’ αρχήν η Εσθονία, γιατί φοβήθηκε  πως υποκρύπτει επεκτατικές βλέψεις της …πολιτικής μας διαφθοράς προς τη χώρα τους, ενώ είναι προφανής και η σύγχυση που ενδέχεται να προκληθεί από την ομοιότητα των δύο ονομασιών. Έτσι λοιπόν, φαίνεται πως η δεύτερη πρόταση κερδίζει έδαφος και θα πρέπει σιγά – σιγά να συνηθίσουμε το νέο μας όνομα: Μασαλειώτες! Άλλωστε, με εξαίρεση την ορθογραφία, θυμίζει αρκετά το ένδοξο παρελθόν μας, δηλαδή την Μασσαλία, την ελληνική αποικία στην Γαλατία, παρά τις αντιρρήσεις της Θάλειας και των φίλων της που μας θέλουν «αγνώστου καταγωγής».

Σκόπιμη θεωρείται, ως εκ των ανωτέρω, και η σχετική τροποποίηση του Εθνικού μας Ύμνου, που εφεξής θα λέγεται …«Μασαλειώτιδα». Τολμώ να κάνω μια πρόταση για την προσαρμογή των στίχων του Σολωμού και ας μου συγχωρεθεί αυτή η απρέπεια. Στους δύσκολους καιρούς που διερχόμαστε και με τα όσα έχουν γίνει, έστω αυτή η παρασπονδία να είναι η εσχάτη.

ΜΑΣΑ-ΛΕΙΩΤΙΔΑ

 

Σε γνωρίζω από τις μάσες

που σε φάρδυναν πολύ,

σε γνωρίζω από τις μίζες

που τσεπώνουν στη Βουλή.

 

Απ’ τις τσέπες μας βγαλμένα

φακελάκια απανωτά,

μια ζωή στο παραμύθι,

χαίρε, ω κύριε βουλευτά!

 

Εκεί μέσα εκατοικούσες,

στη λεγόμενη Βουλή,

πολιτεία σαλτιμπάγκων

και της λαμογιάς σχολή.

 

Νάτο πια και το Ταμείο

θα μας πάρει τα βρακιά˙

τώρα, κάνεις το «μαλάκα»,

που δεν άφησες μπουκιά!

 

Όλοι κάναν το κορόϊδο

κι ήταν όλα σιωπηλά,

τα κανάλια σιωπούσαν

γιατί μάσαγαν κι αυτά.

 

Στη μελοποίηση δεν κάνουμε καμμιά παρέμβαση. Θα παραμείνει η καθιερωμένη, του Μάντζαρου. Άλλωστε, το όνομα του μελωδού συνδέεται συνειρμικά (Μάντζαρος > matzare = μάσα) με το νέο όνομα «Μασα-λεία»! Καλό βόλι αδέρφια…

 


[1] Τα στοιχεία του κειμένου σε ότι αφορά την εξέλιξη του Δημοσίου Χρέους προέρχονται από το άρθρο «Το δημόσιο χρέος στο ελληνικό κράτος από το 1824»  του Δρ. Κοινωνιολογίας Τάσου Μ. Ηλιαδάκη, μαθηματικού και πολιτειολόγου, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ» στις 3/11/2009. Τα στοιχεία της απασχόλησης προέρχονται από την συνδυαστική χρήση δεικτών, για τον οικονομικώς ενεργό πληθυσμό, που υπάρχουν στην ιστοσελίδα της EUROPA, http://europa.eu/abc/keyfigures/index_el.htm, και τα στοιχεία περί του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων εκτιμήθηκαν με αφετηρία τον σχετικό πίνακα της ΕΣΥΕ που παρατίθεται κατωτέρω:

 

[2] Τι σημαίνει δημόσιο χρέος;(απόσπασμα από το άρθροΚάποιες αλήθειες για το χρέος”

του Παναγιώτη Μυριτζή στην εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» του Ν. Λέσβου (03/02/2010)

 
Αυτό που παράγει συνολικά μια χώρα λέγεται Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ). Με λίγα λόγια, το ΑΕΠ είναι το σύνολο των παραγομένων κάθε χρόνο αγαθών και υπηρεσιών από τον οποιονδήποτε (ιδιώτη, επιχείρηση, δημόσιο ή κοινωνικό φορέα) δραστηριοποιείται στην Ελλάδα ή εισάγει το όφελος της δραστηριότητάς του στην Ελλάδα (π.χ. ένας ναυτικός ή ένας εφοπλιστής).
Ένα μέρος από το ΑΕΠ αυτό, πηγαίνει στο κράτος με τη μορφή άμεσης ή έμμεσης φορολογίας ή παρακράτησης και το μέρος αυτό είναι τα δημόσια έσοδα, με τα οποία το κράτος κάνει κάθε χρόνο τις δημόσιες δαπάνες (πληρώνει μισθούς, κάνει δημόσια έργα, υποστηρίζει κοινωνικές υπηρεσίες όπως νοσοκομεία, εξοπλίζει το Στρατό, κάνει γενικά πολιτική).
Αν τα δημόσια έσοδα δεν είναι αρκετά για να ισοσκελίσουν τις δημόσιες δαπάνες, τότε λέμε ότι υπάρχει έλλειμμα και το κράτος δανείζεται με την έκδοση τίτλων χρέους που λέγονται συνήθως ομόλογα. Εφόσον το φαινόμενο αυτό συνεχίζεται κάθε χρόνο, το χρέος αυτό συσσωρεύεται και το σύνολό του είναι το σημερινό δημόσιο χρέος.
Το σύνολο του δημοσίου χρέους, για να μπορεί να μετρηθεί, συνήθως εκφράζεται ως ποσοστό επί του ΑΕΠ. Έτσι, εφόσον το ελληνικό δημόσιο χρέος επισήμως φθάνει στο 133% του ΑΕΠ, αν θέλαμε να περιγράψουμε το πρόβλημα γλαφυρά (αν και βέβαια, μόνο γλαφυρότητες δε σηκώνει το θέμα) θα λέγαμε ότι για να εξοφλήσουμε ως χώρα αυτά που χρωστάμε, θα έπρεπε για περισσότερο από ένα χρόνο να παράγουμε και να μη βάλουμε μπουκιά στο στόμα μας, δίνοντας όλο το ΑΕΠ μας για αποπληρωμή του χρέους. Και όλα αυτά με τα επίσημα δεδομένα. Διότι, αν υπολογίσουμε και κάποια άλλα, λιγότερο επίσημα πλην απολύτως πραγματικά, το δημόσιο χρέος φτάνει ακόμα και στο 400% του ΑΕΠ, οπότε χρειάζονται για το μηδενισμό του τέσσερα ολόκληρα χρόνια απόλυτης νηστείας!

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: