fanourgimata

το όμμα του σκώμματος

ΑΞΙΟΣ ΕΣΤΙ

Posted by MAKIS στο 27/01/2010

 

ΑΞΙΟΣ ΕΣΤΙ

Ο Μίκης, η Θάλεια κ η Θάλλουσα

Αχρηστοκρατία των Ανδρεικέλων

 

Προφανώς, η κ. Θάλεια Δραγώνα δεν πρέπει να επιλέχθηκε από την παρούσα κυβέρνηση ως Ειδική Γραμματεύς στη Γραμματεία Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων, για την ομοιότητά της με την …Αφροδίτη της Μήλου! Ούτε ίσως γιατί, μετά από το ξεσκαρτάρισμα των χιλιάδων αιτήσεων, προέκυψε πως το δικό της βιογραφικό ήταν το καλύτερο. Σύμφωνα με αυτό «σπούδασε Ψυχολογία στην Ελλάδα και στην Αγγλία και το 1984 έλαβε τον τίτλο της διδάκτορος στην Κοινωνική Ψυχολογία από το Aston University in Birmingham». Σε ποιό Πανεπιστήμιο της Ελλάδας και σε ποιό της Αγγλίας έκανε τις σπουδές της, δεν μπήκε στον κόπο να το αναφέρει. Σπάνιο για πανεπιστημιακό «δάσκαλο»! Εκτός και αν, λόγω γνωριμιών και διασυνδέσεων (ο άντρας της κολλητός τού …Κινέζου) η πανεπιστημιακή της ανέλιξη ήταν τύπου …Νατάσας!!!

Πέραν του γεγονότος ότι επρόκειτο για μια τέως βουλευτή Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, ο πεφωτισμένος μας prime minister μάλλον θα πρέπει να είχε εντυπωσιαστεί από το απείρου κάλλους περιεχόμενο τού βιβλίου που είχε κυκλοφορήσει το 1997, με τίτλο «Τί είν’ η Πατρίδα μας;» και υπότιτλο «Εθνοκεντρισμός και Εκπαίδευση». Στο εν λόγω …σύγκαμα η κυρία «καθηγήτρια» του Πανεπιστημίου Αθηνών, μαζί με άλλα «προοδευτικά» κεφάλια, προσπαθούσε να πείσει τους Έλληνες εκπαιδευτικούς, που διδάσκουν στη Στοιχειώδη και Μέση Εκπαίδευση, πως το να συνεχίζουν να διδάσκουν στα παιδιά μας ότι «είναι …Έλληνες και θα πρέπει να αισθάνονται υπερήφανα γι’ αυτό», ισοδυναμεί (άκου Μακρυγιάννη!) με …ΡΑΤΣΙΣΜΟ!!!

Για να γίνει περισσότερο κατανοητή αυτή η …προχωρημένη «αντιρατσιστική» σκέψη – που σημειωτέον «αγκαλιάστηκε»  από όλο το φάσμα της δήθεν προοδευτικότητας, ήγουν από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά έως την νεοφιλελεύθερη δεξιά – η κυβέρνηση του Κινέζου παρήγγειλε στην ΕΡΤ (έτος 2000) μία σειρά από ντοκυμαντέρ με τίτλο «Τι είν΄ η Πατρίδα μας;», που θα οπτικοποιούσαν το περιεχόμενο του ομώνυμου βιβλίου με βασικό στόχο να πείσουν τους Έλληνες να πάψουν να αισθάνονται Έλληνες, μιας και κάτι τέτοιο θεωρείται …ρατσισμός έναντι όσων δεν είναι …Έλληνες! Οι πτωχοί …ιθαγενείς μπορούν να αισθάνονται όπως  θέλουν… από τσουβάλια και  ντενεκέδες έως παγκοσμιοποιημένα μαλάκια και από Βαλκάνιοι ή Ευρωπαίοι έως τουρκόσποροι ή ραγιάδες, αλλά – μα τον Αλλάχ (!) – όχι Έλληνες! Η παραγγελιά υλοποιήθηκε επί ΠΑΣΟΚ και άρχισε να προβάλλεται μετά το 2004, επί Νέας Δημοκρατίας! Όπως ακριβώς έγινε και με το περιβόητο βιβλίο ιστορίας (του Δημοτικού) της ανεκδιήγητης και ανιστόρητης «κυρίας» Ρεπούση! Σημειωτέον ότι και οι δύο προκομένες μαντάμες ουδεμία σχέση είχαν ή έχουν με την επιστήμη της ιστορίας! Εδώ όμως βλέπουμε μια περίεργη μεν, αλλά αγαστή συνεργασία «σοσιαλιστών» και νεοφιλελευθέρων που βρήκαν κοινό τόπο δράσης του …κασίδη το κεφάλι. Οικεία βουλήσει ή βάσει υπερατλαντικών κατευθύνσεων; Αλλάχ, Βούδας, Κομφούκιος, Γιαχβέ ή Θεός …οίδε! Αφού οι ταγοί μας ρήμαξαν τη χώρα και κατάντησαν τον Έλληνα ζήτουλα τής Ευρώπης και έρμαιο των διαθέσεων του διεθνών νταβατζήδων, του δίνουν τώρα και μια κατραπακιά από πάνω λέγοντάς του πως, μαζί με το μέλλον του, καλά θα κάνει να ξεχάσει και το παρελθόν του, δηλαδή το …όνομά του! Το τελευταίο αποκούμπι του για να  αισθάνεται και…ξεβράκωτος! Μπροστά στους ρεπουσοδραγώνιους Εφιάλτες της εκπαίδευσης, οι Φαλμεράγιερ, οι Κίσινγκερ και ακόμα οι γείτονές μας μεμέτηδες (ρατσιστικός όρος!) φαντάζουν …φιλέλληνες!

Αν έχετε διάθεση να …εντρυφήσετε στο εύρος της «αντιρατσιστικής» σκέψης της κυρίας Θάλειας, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στα αποσπάσματα του εκδοτικού βδελύγματος «Τι είν΄ η Πατρίδα μας;» που παραθέτουμε κατωτέρω χωρίς να τα σχολιάζουμε. Αυτό το κάνει με ανεπανάληπτο τρόπο ο Μίκης Θεοδωράκης στις δύο επιστολές του, που παρατίθενται αυτούσιες, μετά το πέρας του δικού μου σημειώματος.

  1. «Η Ελληνική Εθνική Ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού» (σελ. 16). 
  2. « Όποιος αξιολογεί τους Πολιτισμούς σε κατωτέρους και ανωτέρους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει!» (σελ. 16). «Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με όποιον θεωρεί ανεπιθύμητους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες» (σελ. 20).  
  3. «Εξίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά την σημασία, την τεράστια δύναμη, την έκταση και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον Νεοελληνικό μας Πολιτισμό» (σελ. 81), «κι όποιος ισχυρίζεται ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!»… (σελ. 82).  
  4. «Ένδειξη ρατσισμού και στείρου εθνοκεντρισμού είναι και ο ισχυρισμός ότι οι Έλληνες ήσαν πάντα οι αδικημένοι της Ιστορίας» (σελ. 84) κι «ότι για τις ήττες και τις καταστροφές που υποστήκαμε, φταίνε πάντα οι Μεγάλες Δυνάμεις.»  
  5. Κλασσική ένδειξη ρατσισμού είναι και η γνωστή ρήση «Όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, αυτοί τρώγανε βελανίδια!» (σελ. 85). Ψιλορατσιμός είναι επίσης το να ισχυρίζεσαι πως είμαστε οι συνεχιστές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού. 
  6. Κατά την κ. Θάλεια Δραγώνα, «εθνικιστικές τάσεις κρύβει και η επιθυμία να διδάσκεται στην μέση εκπαίδευση η αρχαία Ελληνική Γλώσσα» (σελ. 86), ενώ «το να μιλάμε για απόλυτη ομοιογένεια του πληθυσμού της Ελλάδος και να αποσιωπούμε την ύπαρξη χιλιάδων Εβραίων στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις επί 450 χρόνια είναι καθαρός ρατσισμός!» (σελ. 95).  
  7. «Ρατσιστικό είναι και το να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στην χώρα μας» ή το να λέμε ότι «σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα», ή ότι «πρέπει να κρατήσουμε την εθνική μας ομοιογένεια και να μην διαβρωθούμε εθνολογικά»! (σελ. 96).  
  8. Εξίσου ρατσιστικό είναι το να λέμε ότι «το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται» ή ότι «οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές»! (σελ. 9.) Το ίδιο συμβαίνει αν τολμήσουμε να πούμε πως «με την είσοδο των Ξένων Μεταναστών στην Ελλάδα αυξήθηκε η εγκληματικότητα και η ανεργία των Ελλήνων!» (σελ. 100).
    κ.λπ. κ.λπ.

 

Σε μια εποχή όπου

  • οι Σκοπιανοί, παραποιώντας την ιστορία και ψάχνοντας στα απόνερά της, προσπαθούν απεγνωσμένα και αναίσχυντα, εν πολλοίς, να φτιάξουν παρελθόν, ενώ – ελέω τραγικών σφαλμάτων της ανέκαθεν ανύπαρκτης εξωτερικής μας πολιτικής – έχουν ήδη κατοχυρώσει de facto το όνομα «Μακεδονία» (το οποίο ήδη μία πληθώρα «προοδευτικών» συνελλήνων το χρησιμοποιεί απερίφραστα ανεφερόμενη στο γειτονικό κράτος),
  • οι Τούρκοι δεν έχουν αλλάξει ούτε κατά κεραία την προκλητική τους πολιτική και τις διαθέσεις τους απέναντί μας και που βαφτίζουν τον ελληνικό πολιτισμό της Ιωνίας σαν πολιτισμό της …Ανατολίας, απλά γιατί βγάζουν σπυριά οσάκις αναφέρουν τη λέξη «Γιουνάν»,
  • οι Αλβανοί ονειρεύονται μεγαλεία, Τσαμουριές και …κρεμαστάρια,
  • τα νέα κράτη που προέκυψαν από τη διάλυση του Ανατολικού μπλοκ κοιτάνε με κάθε τρόπο το πως θα ισχυροποιήσουν την εθνική τους ταυτότητα, εφευρίσκοντας μάλιστα ανύπαρκτες, ενίοτε, διαφορές με τα πρώην «αδέρφια» τους,
  • οι Άγγλοι δεν χωνεύονται με τους Ιρλανδούς, οι Βάσκοι με τους Ισπανούς, οι Βαλώνοι με τους Φλαμανδούς κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.,

εμείς κοιτάμε να αποδομήσουμε την εθνική μας συνείδηση, βάζοντας τους δούρειους ίππους στα σπλάχνα της παιδείας μας και βγάζοντας μόνοι μας τα μάτια μας. Τους δικούς μας ανεγκέφαλους «εγκεφάλους που διαφεντεύουν τις τύχες μας, δηλ. τους ταγούς μας, τούς έπιασε ο πόνος της παγκοσμιοποίησης, της πολυπολιτισμικότητας, της «αδελφοποίησης» και όλα εκείνα τα καλά και τα ωραία που, σαν …οράματα και έπεα (πτερόεντα) μπορεί να αρέσουν σε αρκετούς αιθεροβάμονες, δεν φαίνεται όμως να εξυπηρετούν κανένα από τα συμφέροντά μας, παρά μόνο τα σχέδια των Αμερικανών και των συνοδοιπόρων τους. Του διεθνούς και απρόσωπου κεφαλαίου που σε τελική ανάλυση δεν νογά από πατρίδες, χώματα και χρώματα. Από τη μια, το ΝΑΤΟ διαλύει τη Γιουγκοσλαβία σε …ΕΠΤΑ (7) κομμάτια και από την άλλη, τα ίδια κέντρα αποφάσεων, απεργάζονται τη στρογγυλοποίηση της ιστορίας, για τη «αδελφοσύνη» και τη «φιλία», τάχαμ, στα Βαλκάνια. Λες και εμείς που ζούμε στα Βαλκάνια, χρειαζόμαστε τις θωπείες και τις νουθεσίες των Αμερικάνων για να μονιάσουμε μεταξύ μας. Λες και δεν σκεπτόμαστε τίποτε άλλο, παρά το πως θα σφαχτούμε για πλάκα. Η συνεργασία και η φιλία μπορούν να γίνουν, όπως και γίνονται, χωρίς την μαλάκυνση της μνήμης και χωείς τον ευνουχισμό της εθνικής μας ταυτότητας. Από τέτοια μεγαλεπήβολα σχέδια ζήσαμε ήδη τα χάλια του «διεθνιστικών» οραμμάτων του κομμουνισμού, με το σμπαράλιασμα της Σοβιετικής Ένωσης» και τον αλληλοσπαραγμό των τέως «συντρόφων», ενώ τώρα γευόμαστε  τα χαϊρια της παγκοσμιοποίησης! Εκεί που κάποιοι οραματίζονταν ένα καλύτερο κόσμο, αντιλαμβάνονται πλέον πως οι φτωχοί πάνε από το κακό στο χειρότερο ενώ οι πλούσιοι αυγατίζουν περαιτέρω τον μπεζαχτά τους. Εμείς, ως χώρα, φουμάρουμε όλες τις παρενέργειες τής τέως ιμπεριαλιστικής Ευρώπης και των δήθεν συμμάχων μας, χωρίς να έχουμε βελτιώσει κατ’ ελάχιστο τη θέση μας στον γεωπολιτικό χώρο που ιστορικά βρεθήκαμε να ζούμε. Όμως, πολιτικά, υπερτερούμε στην …αβελτηρία. Ότι μας έρχεται φυτευτό παίρνουμε τοις μετρητοίς! Συμφωνούντες και επαυξάνοντες. Παγκοσμιοποίηση οι άλλοι; Συμπαντοποίηση εμείς! Αδελφοποίηση οι άλλοι; Παρτούζα εμείς! Ίμια οι Τούρκοι; Κουμπαριές και ζεϊμπέκικα εμείς! Αφού λοιπόν διαλύσαμε την οικονομία μας και τον παραγωγικό μας ιστό, τι νόημα έχει άραγες να θέλουμε να κρατήσουμε την εθνική μας ταυτότητα; Βουρ, λοιπόν και μην αφήσουμε τίποτα όρθιο. Βωμοί και εστίες; Στον αγύριστο! Κάλλιο …μπάρμπεκιου και καφετέριες που ηχούν και καλύτερα στο αγγλοελληνικό μας λεξιλόγιο! Γλώσσα Ελληνική; Κόψτε την σύρριζα! Εξοστρακίσατε την αρχαία και μαρκαλίσατε τη νέα. Οι πολλοί τόνοι μάς φέρνουν ατονία; Μονοτονικό και άγιασ’ ο Θεός! Πενταήμερο ή πενθήμερο; Δεν ξέρω! Διαβάστε καμμιά επημερίδα να μάθετε τα …κατέκαστα και ίσως αντιληφθείτε την κατημερινή μας διολίσθηση προς το σκωρ το σκατότερον. Άλλωστε η ορθογραφία δυσκολεύει και τα βλαστάρια μας και τους ξένους μας. Εκτός που δεν παράγουμε πλέον ούτε …τσουκνίδες, σε λίγο δεν θα ξέρουμε ούτε καν πως μας λένε! Αυτό κάποιους μπορεί να μην τους ενοχλεί καθόλου, ενώ άλλους μπορεί να τους ταράζει σφόδρα! Οι δεύτεροι αποκαλούνται συλλήβδην από τους πρώτους, στην ηπιότερη περίπτωση, «ρατσιστές» και στη χειρότερη …φασίστες. Οι πρώτοι όμως, αυτοχαρακτηριζόμενοι ως «προοδευτικοί», διατηρούν το δικαίωμα της …ευθυκρισίας και, άμα λάχει, της εκμετάλλευσης τής «ξένης» εργασίας (εννοείται ανασφάλιστης), αισθανόμενοι μάλιστα και οιονεί ευργέτες μέσα στο ένδυμα της γαλαντόμου συμπεριφοράς τους και του «ουμανιστικού» τους προσωπείου. Ουδέν καλόν αμιγές …καλύτερου! Οι πρώτες εταιρείες εκμετάλλευσης της «μαύρης» εργασίας από δήθεν σοσιαλιστές ιδρύθηκαν. Εάν η αποχή και η λευκή ψήφος έπαιζαν πάντα ένα ρόλο στις όποιες εκλογές, στο μέλλον τον καθοριστικό ρόλο θα τον παίξει η …έγχρωμη ψήφος, που όλα τα κόμματα τη θέλουν …μονόχρωμη, δηλ. δική τους!

Καλά τα καλαμπούρια, αλλά η αλήθεια είναι μία: Αυτοί που κυβέρνησαν τη χώρα από τη μεταπολίτευση και δώθε, αλλά κυρίως τα είκοσι τελευταία χρόνια, είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για τη σημερινή μας κατάσταση σε όλα τα θέματα: οικονομικά, κοινωνικά, εθνικά. Αντί λοιπόν να κάνουν ντουμπεκί ψιλοκομμένο και να βάλουν την ουρά κάτω από τα σκέλια τους, καλό θα είναι  να μην μας την βγαίνουν και από …αριστερά. Δήθεν «προοδευτικά», δήθεν «αντιρατσιστικά», δήθεν «αντιφασιστικά» και δήθεν «διεθνιστικά». Το μόνο σίγουρο είναι πως συμπεριφέρονται ανθελληνικά. Έτσι σκατά που τα έκαναν, άντί να προσπαθούν να μας πείσουν πως πρέπει να …ντρεπόμαστε για την καταγωγή μας – ακόμα και αν παραμυθιαστήκαμε γι’ αυτή – ας επεξεργαστούν  τίποτα πολιτικές για τη σταδιακή ένταξη και αφομοίωση όσων μεταναστών (νομίμων ή λαθραίων) μπορεί να αντέξει αυτό το δοβλέτι καί όχι για την αφομοίωση των Ελλήνων στους επήλυδες. Προσωπικά, θα προτιμούσα να δω την Φατμέ με στρινγκ, από το να δώ την Άντζελα με …μπούργκα! (Eκτός και αν την προτιμά έτσι ο …Prime! Then is not a …crime!). Το έχουν υποχρέωση (obligation) προς όσους έχυσαν το αίμα τους (their blood) για τούτη τη δόλια πατρίδα (poor country). Τον Εθνικό Ύμνο τον έγραψε ο Σολωμός και τον μελοποίησε ο Μάτζαρος. Κατοχυρώστε τα, γιατί με τα μυαλά που κουβαλάτε όσον ούπω θα …μετακομίσουν προς τα …Σκόπια. Όπως έγινε και με το όνομα της Μακεδονίας, δηλ. με τις ευλογίες σας. Do you understand, dear?  

Σε ότι αφορά την ιθαγένεια, άποψή μου είναι πως αυτή θα πρέπει να χορηγείται αυτοδικαίως σε όσους γεννιούνται σε κάποια χώρα, ανεξαρτήτως της καταγωγής των γονέων τους ή του τρόπου έλευσής τους σε αυτή. Για όσους θέλουν να πάνε στη δυτική Ευρώπη, ας παραδειγματιστούμε από τους Τούρκους, το αγαπημένο παιδί των συμμάχων μας! Απλά, ας τους αφήσουμε να πάνε, είτε χορηγώντας τους ασυλία είτε προοθώντας τους προς τα εκεί στη «ζούλα». «Τεχνογνωσία», δόξα τω Αλλάχ, υπάρχει και μάλιστα εικοσαετής στη γείτονα προς ανατολάς χώρα. Τόσα τζάντζαλα εισάγουμε από δαύτη, ας εισάγουμε, τουλάχιστον, και λίγη πολιτική σκέψη για τους «φωστήρες» που μας κυβερνούν!. Για όσους επιμένουν να μείνουν, ας καθοριστούν αυστηρά κριτήρια, ανάλογα με αυτά που ισχύουν σε Αμερική και Ευρώπη και ας τους αποδοθεί η ιθαγένεια. Τέλος, τους κατά συρροήν ποινικούς ας τους στείλλουμε …από εκεί που ήρθαν! Ως προς το ερώτημα εάν «είναι ο Έλληνας ρατσιστής ή όχι;», πιστεύω πως δεν είναι ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο από κανέναν Ευρωπαίο, Αμερικανό, Αφρικανό, Αυστραλό ή Ασιάτη. Όταν η παρουσία του διπλανού μας, καλεσμένου ή ακάλεστου, αρχίζει και γίνεται ενοχλητική, τότε αυτός παύει να μας είναι συμπαθής ή αδιάφορος, ανεξαρτήτως χρώματος, καταγωγής, επαγγέλματος , φύλου ή ποδοσφαιρικής ομάδας. Τώρα, εάν θεωρείται ρατσισμός το ότι κάποιος ενδέχεται να συμπαθεί περισσότερο τους Σέρβους σε σχέση π.χ. με τους Τούρκους ή τους Κροάτες, άλλο τόσο μπορεί να θεωρηθεί ρατσιστής και εκείνος που αντιπαθεί τον …Παναθηναϊκό ή την ΑΕΚ! Εάν, ωσαύτως, θεωρείται «ρατσιστής» όποιος δεν αναγνωρίζει το «δικαίωμα» αυτοπροσδιορισμού των Σκοπιανών ως «Μακεδόνων», γιατί να μην θεωρείται, ταυτόχρονα, «προδότης» εκείνος που σκοπίμως αποσιωπά και δεν καταγγέλλει την διεθνή προπαγάνδα τών Σκοπιανών για αλυτρωτισμό και διεκδίκηση εδαφών έως και την …Λάρισα; Εάν η συμπεριφορά του επισήμου Ελληνικού Κράτους, έναντι των μουσουλμάνων της Θράκης, ήταν τόσο «ρατσιστική» – όσο ισχυρίζεται το αφάν γκατέ της «κουλτούρας» – πως εξηγείται ο πολλαπλασιασμός τους, σε αντίθεση με τον εκμηδενισθέντα ελληνικό πληθυσμό της Κωνσταντινούπολης; Και γιατί θα πρέπει να πεισθούν οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας να λατρέψουν τους Τούρκους και όχι οι Τούρκοι να σταματήσουν, μέσω του προξενείου τους και των άλλων φορέων, τη διαβρωτική προπαγάνδα τους στη Θράκη και τις διεκδικήσεις τους στο Αιγαίο; Ο γιαλός εστράβωσε ή εμείς στραβά αρμενίζουμε; Με τη μονομανία που έχει καταλάβει τις παντοειδείς Θάλειες και τους θάλλοντες «προοδευτικούς» να ανιχνεύουν «ρατσισμό» ακόμα και στα …μπατζάκια μας, δηλώνω ρατσιστής ως προς το δεξιό μπατζάκι ενός καλοκαιρινού μου παντελονιού που είναι μονίμως πεπατημένο!

Και γιατί άραγε είναι ρατσιστικό, κατά την κυρία Θάλεια, το να υποστηρίζει κανείς πως ο ελληνικός πολιτισμός είναι ανώτερος εκείνου των Βησιγότθων, των Ερυθροδέρμων, των Βίκινγκς ή των Παπούα; Είναι αναληθές; Μήπως άρα, με το ίδιο σκεπτικό, δεν είναι «ρατσιστής» όποιος υποστηρίζει ότι το Χάρβαρντ είναι καλύτερο από όλα τα ελληνικά πανεπιστήμια; Μάλλον όχι, εκτός και αν τα ισοπεδώσουμε όλα. Και τι είναι εκείνος που υποστηρίζει ή υπαινίσσεται ότι οι διπλωματούχοι του Aston University in Birmingham είναι καλύτεροι από εκείνους του American College of Deere in Athens; Προφανώς ρατσιστής! Με αυτούς τους δραγώνειους και τεθλασμένους συλλογισμούς καταλήγουμε επαγωγικώς στο συμπέρασμα ότι η κυρία Θάλεια είναι μια κλασσική ρατσίστρια έναντι των συμφοιτητών της αφού, απαξιώνοντας το ίδρυμα όπου σπούδασε, δηλ. το Deere, δεν το αναφέρει στο βιογραφικό της, γράφοντας αόριστα ότι «σπούδασε ψυχολογία στην Ελλάδα», σαν να λέει «αγόρασε ραπανάκια στο μανάβικο»! Αντίθετα, υπερηφάνως και ευφραδώς αναφέρει ότι έκανε το διδακτορικό της στο Aston! Ρατσίστρια λοιπόν και η Θάλεια; Όχι! Απλώς …συμπλεγματική, δηλ. ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΗ! Αυτό όμως δεν είναι δυστύχημα. Το δυστύχημα είναι πως τέτοια άτομα κρατούν την τύχη της παιδείας στα χέρια τους. Επειδή και η προϊσταμένη της στο ίδιο υπουργείο δεν έχει δώσει τα καλύτερα δείγματα γραφής κατά το παρελθόν (γνωστή η πρότασή της για την καθιέρωση της αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας), αν δεν αλλάξει κάτι σύντομα, και οι απόψεις που περιγράφτηκαν παραπάνω καλλιεργηθούν περαιτέρω, τότε σε κάμποσα χρόνια τα Ελληνόπουλα ίσως να μην λέγονται Ελληνόπουλα αλλά …Μουσταλευριόπουλα, ώστε να μην …θίγονται τα Αλβανόπουλα, Αφγανόπουλα, Πακιστανόπουλα, Αφρικανόπουλα κ.ά. –όπουλα! Δεν θα ξέρουν  που πατάνε και που βρίσκονται, από που κρατά η σκούφια τους και τι γλώσσα μιλάνε. Θα είναι σεξουαλικώς επαμφοτερίζοντα – μιας και το φυσιολογικό θεωρείται ήδη «ρατσισμός» σε σχέση με το …αποκλίνον – και θα τρώνε σφαλιάρες πανταχόθεν. Ότι ακριβώς επιδιώκουν τα περίεργα «ευαγή» ιδρύματα της Αμερικής που χρηματοδοτούν κάποια περίεργα προγράμματα «ομογενοποίησης» της ιστορίας και άμβλυνσης της εθνικής μνήμης.

Τα παραπάνω τα έγραψα σαν εισαγωγή στην ανάρτηση δύο ανοικτών επιστολών του Μίκη Θεοδωράκη, που ήρθαν να βάλουν κάποια πράγματα στη θέση τους, σε μια περίοδο ψευδοπροοδευτικότητας, ημιμάθειας, ψευδοκουλτούρας, ισοπέδωσης αρχών, αλιαδοποίησης αξιών, υποκρισίας, κομματοσκυλίασης, αποχαύνωσης, ραστώνης και αέναης παλινδρόμησης των …ποσθών. Δυστυχώς σήμερα, αν δεν έχεις «γραμμή», κινδυνεύεις να βρεθείς εγγεγραμμένος στα κατάστιχα τής …αντίδρασης. Την πρώτη επιστολή του την απευθύνει στον Στέφανο Ληναίο, με αφορμή την εκπομπή της ΕΡΤ «Στα Άκρα». Με τη δεύτερη ανταπαντά στην κυρία Θάλεια, η οποία είχε αντιδράσει με επιστολή της στο περιεχόμενο της πρώτης επιστολής του συνθέτη. Νομίζω πως τα κείμενα του Μίκη στέκονται στό ύψος του μουσικού του έργου. Και ευτυχώς που βγήκαν από αυτόν, γιατί περιλαμβάνουν τις αλήθειες που μπορεί μεν να πονούν τους περισσότερους Έλληνες, λίγοι όμως μπορούν να τις εκστομίσουν με παρρησία και χωρίς τον κίνδυνο να θεωρηθούν αντιδραστικοί, ρατσιστές και φασίστες από τους εν τοις ρήμασι «προοδευτικούς».

Μ.Π. 26/01/2010

.

 

1η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

«Η πατρίδα μας αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο στην ιστορία της….»

Αγαπητέ μου Στέφανε,

Προχτές το βράδυ στην ΝΕΤ ο Νίκος Δήμου στην εκπομπή «Στα άκρα» επαναλάμβανε τις γνωστές απόψεις Ρεπούση-Λιάκου-Κουλούρη-Άννας Φραγκουδάκη και του νέου «φρούτου», της κ. Δραγώνα, βουλευτού του ΠΑΣΟΚ και «ειδικής γραμματέως του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων» δηλαδή στην καρδιά της διαμόρφωσης της σκέψης, των γνώσεων και του ήθους των Ελλήνων του μέλλοντος.

Στην συμμορία συμμετέχει και ο κ. Νίκος Μουζέλης, σύζυγος της κ. Θ. Δραγώνα, καθηγητής του LSE (?) και επιστημονικός υπεύθυνος του «Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ»!!! Άλλο ένα πόστο-κλειδί. Το 1999 συναντάμε την κ. Δραγώνα μαζί με τους «επιφανέστερους Έλληνες αναθεωρητές ιστοριογράφους» σε διεθνές συνέδριο στην Χάλκη του CDRSEE (Κέντρο για την Δημοκρατία και την Συμφιλίωση στην Νοτιοανατολική Ευρώπη) και του ΕΛΙΑΜΕΠ (έδρα του κ. Βερέμη) με θέμα την «Εθνική Μνήμη» (δηλ. λέω εγώ, «πώς θα καταργήσουμε την εθνική μας μνήμη»).

Η κ. Δραγώνα στο βιβλίο της «Τι είν’ η πατρίδα μας;» πιάνει τον … ταύρο από τα κέρατα (θαύμασε ύφος γραφής):

«Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων».

(Τρέμετε άθλιοι «κονομάκηδες» Σεφέρη και Ελύτη, που στην ομιλία σας κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ υμνήσατε την συνέχεια του ελληνικόυ έθνους από τον Όμηρο έως σήμερα). Στο εν λόγω βιβλίο της η σύμβουλος της κ. Άννας Διαμαντοπούλου αναφέρει σχετικά:

«Η αρχαιότητα χρησιμοποιείται σαν πρότυπο υπεριστορικό (!) με αποτέλεσμα να «αποδεικνύει» την αναξιότητα της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτισμού της».

Επίσης το Έθνος περιγράφεται ως «οντότητα υπερχρονική και στατική» με αποτέλεσμα να ναρκοθετείται η έννοια της εξέλιξης και να καλλιεργούνται αντίθετα με τις αξίες της εποχής μας εθνοκεντρισμός και ξενοφοβία».

Ο μόνος που απάντησε δημοσίως σ’ αυτά απ’ ό,τι γνωρίζω, είναι ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε τελευταίο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο οποίος προς τιμήν του απαντώντας σε σχετικό με τα παραπάνω άρθρο της κ. Άννας Φραγκουδάκη, στενής φίλης και ομοϊδεάτισσας της ειδικής γραμματέως του υπουργείου Παιδείας:

«Η κ. Φραγκουδάκη θεωρεί πως κάθε αναφορά σε πατρίδα, πατριωτισμό, έθνος είναι συντηρητική, δεξιά και σχεδόν φασιστική πολιτική (…). Έτσι καλό θα είναι να απαλειφθούν από τα σχολικά βιβλία όλα τα ποιήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια που αναφέρουν θετικούς χαρακτηρισμούς ως έννοιες «πατρίδα», «έθνος». Πρέπει ευθύς να αφαιρεθούν από τα σχολικά εγχειρίδια όλες οι αναφορές που υπάρχουν στο έργο του Σολομού και ιδίως στον πατριδοκαπηλικό «Ύμνο εις την Ελυθερίαν» στις έννοιες «πατρίδα» και «έθνος». Αν δεν γίνεται να καταχωνιαστεί η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» του Παπαρηγόπουλου, καλό θα είναι να καεί. Οπωσδήποτε όμως θα πρέπει να καεί και μάλιστα δημοσίως το φασιστικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα «Για την Πατρίδα». Να εξοβελισθούν τα δεκατετράστιχα του Παλαμά «Πατρίδες» (…). Εντός σύντομης προθεσμίας πρέπει να αλλάξουν όνομα η ποδοσφαιρική ομάδα «Εθνικός», το «Εθνικό Θέατρο», η εφημερίδα «Έθνος», το «Πατριωτικό Ίδρυμα», το «Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών», το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, η Εθνική Λυρική Σκηνή κλπ. κλπ.»

Όπως καταλαβαίνεις, μπροστά σ’ αυτή την βαρυχειμωνιά που μας προέκυψε ξαφνικά, ένας μονάχα κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη. Εκτός πια κι αν όλοι οι Έλληνες, ανώνυμοι και επώνυμοι, έχουν περιπέσει σε χειμερία νάρκη ή έχουν (έχουμε) χάσει τα ανακλαστικά μας ως Έλληνες πατριώτες…

  • Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός, πρώτον να ενημερώσουμε όσο γίνεται πιο πλατειά, πιο υψηλά και πιο βαθειά τους Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από μόρφωση, ιδιότητα, ειδικότητα, επάγγελμα και αξίωμα. 
  •  Δεύτερον να αποκαλύψουμε τη συνωμοσία και τους συνωμότες έναν-έναν, να αποκαλύψουμε τις απόψεις, τις προσπάθειες, τις πράξεις και τα έργα τους και κυρίως αυτούς που κρύβονται πίσω τους, που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί και επικίνδυνοι, ώστε να έχουν ως τώρα κατορθώσει να τους προωθήσουν στα νευραλγικότερα σημεία της εθνικής μας ζωής και ειδικά στην Παιδεία, στα ΜΜΕ, ακόμα και στο Κέντρο όπου σχεδιάζεαι η εξωτερική μας πολιτική, στο Υπουργείο Εξωτερικών! 
  • Τρίτον, να προβάλουμε τις λεπτομερείς αποκαλύψεις του «ΑΡΔΗΝ» για την ΕΛΙΑΜΕΠ, που φαίνεται ότι παίζει τον ρόλο της ραχοκοκκαλιάς απ’ όπου εκπορεύονται οι ειδικευμένες ομάδες των συνωμοτών. 
  • Τέταρτον, να περάσουμε όσο γίνεται περισσότερο στην αντεπίθεση, αφού πρώτα πεισθούν όλοι ότι η πατρίδα μας αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο στην ιστορία της, γιατί αυτή τη φορά προέρχεται από τα μέσα και όχι από έξω, όπως έως τώρα.

Δεν αντιμετωπίζουμε εχθρικούς στρατούς με όπλα που τραυματίζουν και σκοτώνουν τα σώματα αλλά την ψυχή μας! Γιατί έχουμε μέσα στο σώμα μας έναν καρκίνο, που αν τον αφήσουμε να γενικευθεί, το αποτέλεσμα θα είναι να καταστραφούν τα ευαίσθητά μας «όργανα», δηλαδή οι αξίες, πάνω στις οποίες στηρίζεται η ίδια η ζωή του «σώματος», που είναι η ελληνική κοινωνία, η ελληνική πατρίδα και το ελληνικό έθνος, που κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και γίναμε αυτοί που είμαστε -καλοί, κακοί αλλά είμαστε εμείς και όχι κάποιοι απρόσωποι, όπως επιχειρούν ως φαίνεται να μας κάνουν, ξένοι και ντόπιοι συνωμότες, για τα δικά τους συμφέροντα.

Επειδή γνωρίζω ότι συμφωνείς με αυτές τις απόψεις, σου στέλνω μαζί με το γράμμα αυτό (που αν νομίζεις μπορεί να πάρει δημοσιότητα), μια προσωπική έκκληση προς τους συμπατριώτες μας, με τον τίτλο «Για την υπεράσπιση της εθνικής μας συνείδησης».

Πιστεύω ακράδαντα ότι όπως στην εποχή της Εθνικής Αντίστασης ο κύριος στόχος ήταν η Ελευθερία της πατρίδας και τον καιρό της Αντίστασης κατά της Χούντας η Δημοκρατία, σήμερα που προβάλλουν όλο και πιο πολύ οι κίνδυνοι, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, για την ακεραιότητα της πατρίδας μας (κάθε μορφής), ο κύριος στόχος όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και κόμματα, θα πρέπει να είναι ο Πατριωτισμός.

Σε χαιρετώ με αγάπη,

Μίκης Θεοδωράκης

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΘΑΛΕΙΑΣ ΔΡΑΓΩΝΑ

Ασφαλώς και δεν φέρνει της Αφροδίτης της Μήλου!

Στον Μίκη Θεοδωράκη απάντησε η κυρα- Θάλεια με την παρακάτω επιστολή της (2 Ιανουαρίου 2010)

Αγαπητέ Μίκη Θεοδωράκη,Κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες στο διαδίκτυο επιστολή σας προς τον Στέφανο Ληναίο με πολύ απαξιωτικά σχόλια για το πρόσωπό μου και παραθέματα από το δημοσιευμένο έργο μου που είναι όλα παντελώς ψευδή και κατασκευασμένα.
Σας ενημερώνω ότι δεν είμαι ιστορικός και δεν γράφω ιστορικά βιβλία. Λόγος σαν «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από το 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων», δεν βρίσκεται πουθενά στο δημοσιευμένο έργο μου και δεν χαρακτηρίζει την πανεπιστημιακή και κοινοβουλευτική μου πορεία. Τέτοιου είδους κατασκευάσματα είναι μιας συκοφαντικής εκστρατείας εναντίον μου.
Είμαι κοινωνική ψυχολόγος, ερευνώ και γράφω πάνω στις κοινωνικές ταυτότητες έχω δώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου για την υπεράσπιση των αρχών της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης σε αυτόν τον τόπο.
Σας στέλνω μέρος των δημοσιεύσεων μου για να κρίνετε εάν όσα παρατίθενται στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Εάν διαπιστώσετε ότι είναι κατασκευασμένες φράσεις, σας παρακαλώ πολύ να βρείτε μια ευκαιρία να το δηλώσετε.
Σας γράφω επειδή θαυμάζω την αστείρευτη δημιουργικότητά σας και τους αγώνες σας για τη δημοκρατία και είμαι σίγουρη ότι η αναζήτηση της αλήθειας και η προάσπιση των δημοκρατικών αρχών έχει πρώτιστη σημασία για σας.

 
Με εκτίμηση
Θάλεια Δραγώνα 

Σας επισυνάπτω και 2 πρόσφατες συνεντεύξεις μου όπου θα βρείτε και όλα τα παραποιημένα παραθέματα

 

2Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

 

Ο Μίκης Θεοδωράκης απάντησε στην Θάλεια Δραγώνα με την παρακάτω επιστολή

 

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Επιφανους 1
117 42, Αθήνα
τηλ. 210-9214863
fax 210-9236325
e-mail:
mikisthe@otenet.gr

Προς την κ. Θάλεια Δραγώνα
Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας
Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία
του Εθνικού και Καποδστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ναυαρίνου 13, 10680 Αθήνα
Αθήνα, 10.1.2010

Αγαπητή κυρία Δραγώνα,

Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο «Βήμα» και τα «Νέα» τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση.

Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς».

Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ’ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας.

Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα».

Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς».

Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας.

Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γι’ αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος.

Κι ακόμα γνωρίζει καλά
-γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα.

Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα,με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.

Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας. Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση. Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα. Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας.

Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας.
Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος,ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος. Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ως τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαυία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο. Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου.

Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαρειά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι.

Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας. Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας.

Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα.

Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του. Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες.

Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας.

Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη. Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας.

Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο!

Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα … ακροδεξιό. Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Όμως σ’ αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν … κακά γεράματα. Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα.

Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα.

Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα.

Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γι’ αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες.

Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σ’ αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει.

Τέλος οφείλω να σας πω ότι:

Από την ανάγνωση του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» έχω συναγάγει ορισμένα συμπεράσματα, που πιστοποιούν θεμελιακές διαφορές από τις απόψεις σας. Θα αρκεστώ προς το παρόν σε μερικά παραδείγματα:

«Η κυρίαρχη αντίληψη για το έθνος και την εθνική ταυτότητα, με βάση την οποία οι πολιτικές εξουσίες στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν οργανώνουν το διαπαιδαγωγητικό ρόλο του σχολείου, είναι ακόμη σήμερα σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που κληρονόμησε ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής. Οι εθνικές ιστοριογραφίες προέρχονται από αυτή την παράδοση και δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της. Στο σχολείο η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο». (σελ. 31)
Είναι φανερό ότι θεωρείτε ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι «κληρονομιά του ρομαντισμού του 19ου αιώνα [και δεν] αποτελεί «φυσική» οντότητα ανεξάρτητη από τον χρόνο και τον χώρο, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής».

Φαίνεται ακόμη ότι δεν είσθε σύμφωνη με την έμφαση που δίνεται στο σχολείο «στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της». Καθώς και στο γεγονός ότι «η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα., ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν τη συνέχεια στο χρόνο και στον χώρο».

Θα ήθελα ειλικρινά να μου λέγατε, αν η παράγραφος αυτή αναφέρεται θετικά ή αρνητικά στον τρόπο που το σχολείο αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά. Μιας και δεν το λέτε φανερά. Όμως αφήνετε να υπονοηθεί, ότι όλες αυτές οι ιδέες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας αποτελούν σύμπτωμα που μας επιβλήθηκε από την «ρομαντική αντίληψη της ιστορίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Άρα ξεπερασμένες και αντιεπιστημονικές σύμφωνα με την οπτική γωνία τη δική σας και των υπολοίπων συνεργατών σας που συμμετέχουν στην συγγραφή του εν λόγω βιβλίου.

Να όμως που τόσο εγώ όσο και οι γενιές των παππούδων μου αλλά και των συμμαχητών και συνοδοιπόρων μου στους δρόμους των εθνικών αγώνων και στις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ελληνικής τέχνης διαπνεόμεθα σε κάθε μας βήμα και προσπάθεια από αυτές ακριβώς τις ιδέες που καταγγέλλετε ως ξεπερασμένες και ευτελή ως φαίνεται προϊόντα μιας ξεπερασμένης πια ρομαντικής αντίληψης. Και μόνο μ’ αυτή την παράγραφο, μου ζητάτε να απαρνηθώ τον εαυτό μου, τη ζωή μου, τις ιδέες και το έργο μου. Και όχι μόνο από εμένα αλλά όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις και τα έργα τους, ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους νεοέλληνες, ανώνυμους και επώνυμους που από το 1821 έως σήμερα πίστεψαν ακριβώς σ’ αυτά που θεωρείτε ότι κακώς διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό σχολείο. Άλλωστε αμέσως μετά διευκρινίσατε ότι «στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες για το εθνικό φαινόμενο η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής… Οι σύγχρονες θεωρήσεις (…) συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο» και παρακάτω αποκαλείτε «φανταστική κοινότητα» του έθνους που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση (ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τον όρο) υπαρκτών κοινών χαρακτηριστικών» και όλα αυτά τα προσφέρει «η εθνική ταυτότητα» (που ήρθε) «να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης».

«Καθώς διευρύνεται το σχετικά πρόσφατο ενδιαφέρον των κοινωνικών επιστημών για το εθνικό φαινόμενο, η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής τα τελευταία χρόνια. Οι σύγχρονες θεωρήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές τους ως προς την προέλευσή τους, συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο και μπορούμε επομένως να κάνουμε την ιστορία της: πιο συγκεκριμένα η έννοια του έθνους όπως χρησιμοποιείται σήμερα διμορφώθηκε ιστορικά τα τελευταία διακόσια χρόνια και συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία των εθνών-κρατών (Noiriel 1991). Η εθνική ταυτότητα ήρθε να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης και να προσφέρει στα μέλη των σύγχρονων κοινωνιών νέα βάση κοινωνικής συνοχής μέσα από τη δημιουργία της «φαντασιακής κοινότητας» του έθνους, που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση υπαρκτών κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών». (σελ. 31)

Γιατί τάχα πολύπλοκες εγκεφαλικές αναλύσεις για αυτονόητα γεγονότα, όπως είναι η συνεχής ανανέωση των μορφών της κοινωνικής συγκρότησης, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το έθνος αποτελεί μια «φανταστική κοινότητα»;
Αλήθεια, τι θα πει αυτό; Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα. Κι εδώ είναι πιστεύω, το λάθος της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, που επαγγέλλεσθε. Γιατί επιχειρεί να αναλύσει και να εξηγήσει μορφές και λειτουργίες που αφορούν την κοινωνία-σώμα και όχι το έθνος-ψυχή. Που δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερλογικό και ανεξήγητο.

Αν και για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πέραν του γεγονότος ότι για την παμψηφία θα έλεγα των νεοελλήνων -ανωνύμων και επωνύμων- δεν αποτελούσε και αποτελεί μόνο ένα είδος θρησκευτικής πίστης (άκρως αντιεπιστημονικής βεβαίως για σας) υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι ορισμένοι βασικοί άξονες του πνευματικού κόσμου των αρχαίων Ελλήνων κατάφεραν να διατηρηθούν και να φτάσουν ως τις μέρες μας. Λ.χ. είναι πασίγνωστη η διάρκεια της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι όμως γνωστή η διάρκεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω των βασικών μουσικών κλιμάκων, που παρέμειναν αναλλοίωτες, καθώς οι αρχαίοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ατόφιοι στη Βυζαντινή μουσική με το νέο όνομα «ήχοι» κι από κει δια μέσου της αραβικής μουσικής και με καινούριο όνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν το ρεμπέτικο τραγούδι από το οποίο προήλθε τόσο η σύγχρονη λαϊκή μας μουσική όσο και η έντεχνη-λαϊκή μουσική, μέσα στην οποία συνενώθηκε η μουσική με την ποίηση. Δηλαδή το φαινόμενο που χαρακτήριζε την αρχαία μουσική, δεδομένου ότι τότε με τον όρο «μουσική» εννοούσαν αποκλειστικά την σύζευξη Μουσικής και Λόγου.

Ένα άλλο σημαντικό δημιούργημα των αρχαίων, υπήρξε ως γνωστόν και η Δημοκρατία και μάλιστα η άμεση Δημοκρατία. Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους και σχεδόν έως σήμερα στην Ευρώπη κυριάρχησαν συστήματα συγκεντρωτικά, βασιλείες αυτοκρατορίες, δικτατορίες, σοσιαλιστικές εξουσίες. Η χώρα μας κατακτήθηκε για τέσσερις αιώνες από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Εν τούτοις και κάτω από αυτές τις καταλυτικές συνθήκες οι ελληνικές κοινότητες, μέσα και έξω από τον γεωγραφικό μας χώρο, κυβερνήθηκαν με δημοκρατικό τρόπο. Οι κάτοικοι λ.χ. ενός χωριού εξέλεγαν τακτικά με καθολική ψηφοφορία την διοικητική και τη δικαστική τους εξουσία. Κι αυτό αντανακλάται στο Σύνταγμα της Επιδαύρου, μέσα στο οποίο ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύονται οι «τίτλοι ευγενείας». Άλλωστε αυτό το δημοκρατικό φρόνημα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει έως σήμερα βασικό γνώρισμα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Κι αυτό σε πείσμα των προσπαθειών των ξένων δυνάμεων να επιβάλουν τις γνωστές δυναστείες των Βαυαρών και των Γλύξμπουργκ. Γεγονός που αρνείσθε πεισματικά να παραδεχτείτε. Δηλαδή το γεγονός των συνεχών παρεμβάσεων των ξένων στην χώρα μας, που υπήρξαν πρόξενοι των μεγαλυτέρων εθνικών μας καταστροφών. Όπως της Μικρασιατικής, του Εμφυλίου, της Κύπρου και τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας.

Συμφωνώ μαζί σας στην παράγραφο της σελ. 33, ότι τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται ένα έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορίες, μνήμες.

«Όπως χαρακτηριστικά δείχνουν οι παραπάνω έρευνες, τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται το έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορικές μνήμες. Τα πολιτισμικά αυτά κριτήρια, που θεωρούνται κοινά, προσδιορίζουν τον συμβολικό και τον φυσικό χώρο του έθνους. Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το έθνος και συνήθως απορρίπτεται. Έτσι τα έθνη έχουν προσδιοριστεί ιστορικά κατά κύριο λόγο μέσα από τις διαφορές τους από και σε σύγκριση με άλλα έθνη. Αυτή τη συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με καθετί έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».

Όμως διαφωνώ με την άποψή σας πως «ό,τι είναι διαφορετικό, θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το Έθνος, συνήθως απορρίπτεται». Και ακόμα ότι «η συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με κάθε τι έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».

Χωρίς ίσως να το θέλετε, φορτώνετε με αρνητικές ιδιότητες το Έθνος και την εθνική ταυτότητα, μιας και για να υπάρξουν κατά τη γνώμη σας, πρέπει πρώτον να ετεροπροσδιορισθούν και δεύτερον να «απορρίψουν» δηλαδή να κλειστούν στο καβούκι τους. Συμφωνούν άρα γε αυτές οι διαπιστώσεις με το ελληνικό έθνος; (Για να αρκεστούμε στη δική μας ιστορική εμπειρία). Γιατί όλα τείνουν να αποδείξουν ότι ο,τιδήποτε καλό και θετικό έγινε ως τώρα, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαμε και έχουμε ανοιχτές θύρες (τουλάχιστον ως προς τον πολιτισμό) και προς Ανατολάς και προς Δυσμάς όπως και προς Βορρά. Έτσι ό,τι υπήρξε και ό,τι υπάρχει, αποτελεί δημιουργική πρόσμιξη διαφόρων ιδεών και πολιτισμών, ακόμα και τρόπων ζωής.

Ήμαστε πάντοτε ανοιχτοί κατά το παράδειγμα του Ρήγα Φεραίου, που ενώ σάλπιζε την επανάσταση των Ελλήνων, οραματιζόταν την μεγάλη οικογένεια των Βαλκανικών λαών. Το ίδιο που κάναμε κι εμείς στην Εθνική Αντίσταση, που αγωνιζόμαστε όχι μόνο για την δική μας ελευθερία αλλά και για την «πανανθρώπινη τη λευτεριά». Και μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την ρομαντική άποψη περί έθνους οι φουστανελάδες αγράμματοι ως επί το πλείστον Έλληνες επαναστάτες, όταν το Σύνταγμα της Επιδαύρου στα 1822 διακήρυσσε την ανασύσταση του ελληνικού έθνους αποτελώντας παράλληλα το δημοκρατικότερο Σύνταγμα όλων των εποχών, μιας και είχαν ανοιχτά τα μυαλά τους στις επιρροές της Γαλλικής και της Αμερικανικής ακόμα επανάστασης. Για να ετεροπροσδιοριστούμε θα πρέπει να είμαστε ανίκανοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε κάθε στιγμή (ακόμα και σήμερα), ενώ η εθνική μας ταυτότητα υπήρξε και είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην έχουμε ούτε να θέλουμε να έχουμε εχθρούς, για να είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά.
Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου; Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σ’ αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων). Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απ’ αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απ’ αυτούς. Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε; Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη;

Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είν’ η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σ’αυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα…

Γι’ αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπ’ όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας.

Σας χαιρετώ,

Μίκης Θεοδωράκης

ΥΓ. Επειδή θεωρώ ότι με την απάντησή μου αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να αναπτύξω ορισμένα ουσιαστικά επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να διαφωτίσω όσο γίνεται πληρέστερα τον ελληνικό λαό για τα κίνητρά μου στον αγώνα που ξεκίνησα και συνεχίζω, είμαι υποχρεωμένος να την δημοσιεύσω στο διαδίκτυο, όπως έκανα έως τώρα, δεδομένου ότι τα ισχυρά ΜΜΕ προς το παρόν αποφεύγουν ακόμα και να αναφερθούν στις απόψεις μου καταφεύγοντας ως συνήθως σε ύβρεις…Αυτό θα πει ελευθερία τύπου!

 

 

Το κείμενο που ακολουθεί συντάχθηκε επίσης από τον Μίκη Θεοδωράκη και εκφράζει τις θέσεις του πάνω στα εθνικά θέματα. Στάλθηκε υπό μορφή επιστολής στον Στέφανο Ληναίο στις 21.12.2009 με σκοπό την περαιτέρω δημοσιοποίησή του.

 ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

(Του Μίκη Θεοδωράκη}

 

Σ’ αυτή την ιστορική καμπή που βρισκόμαστε, τρία είναι τα κύρια μέτωπα στα οποία οφείλουμε να πάρουμε σαφή στάση:

Το πρώτο αφορά την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν. Το δεύτερο αφορά τα Σκόπια και το όνομα «Μακεδονία». Και το τρίτο την υπεράσπιση της ελληνικότητας μπροστά στην επίθεση που δέχεται από ελληνικές και διεθνείς οργανωμένες δυνάμεις.

1)      Κύπρος: Παρά το ότι ο ελληνοκυπριακός λαός απέρριψε το Σχέδιο Ανάν με μεγάλη πλειροψηφία (70%), εν τούτοις τόσο μέσα στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα υπάρχουν πρόσωπα και δυνάμεις που συνωμοτούν, ώστε με την δημιουργία καταλλήλων συνθηκών να το επιβάλουν τελικά, μιας και η επικράτησή του εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στόχο της πολιτικής των ΗΠΑ, που θέλουν μ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν ένα σημαντικό στρατηγικό έρεισμα για τα άμεσα και μακροπρόθεσμα σχέδιά τους στην Μέση Ανατολή.

Είναι ανάγκη λοιπόν να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε να ακουστεί η φωνή της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που δεν συμφωνεί στην εφαρμογή αυτού του Σχεδίου, το οποίο είναι αντίθετο με τα συμφέροντα της Κύπρου και ειδικότερα των Ελληνοκυπρίων, που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνικού Έθνους.

2)      Σκόπια: Δεν θα πρέπει να έχει για μας καμμιά απολύτως σημασία το γεγονός ότι τα έχουν ήδη αναγνωρίσει με το όνομά τους πολλά κράτη δια διάφορους εμφανείς λόγους. Στην πραγματικότητα όσοι το κάνουν, αγνοούν ή και περιφρονούν την ιστορική αλήθεια. Άγνοια ασυγχώρητη, που οδηγεί στην ουσιαστική γελοιοποίησή τους. Το γεγονός και μόνο ότι έτσι θα νομίζουν ότι με την επιλογή τους αυτή θα συνυπάρχουν με τα τρισέγγονα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα αποτελεί γι’ αυτούς αιτία χλευασμού και υποτίμησης της σοβαρότητάς τους. Και υποθέτουμε ότι είναι περιττό να επαναλάβουμε εδώ τα λόγια του ίδιου του πρώην Προέδρου των Σκοπίων κ. Γκλιγκόρωφ, ότι δηλαδή οι Σκοπιανοί είναι Σλαύοι , η εθνικότητά τους Σλαυική και η γλώσσα τους ένα μείγμα Σλαυικής και Βουλγαρικής διαλέκτου.

Εκείνο όμως που θα πρέπει να μας αφορά ως Έλληνες, είναι το γεγονός ότι ορισμένοι ηγέτες των Σκοπιανών αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το όνομα «Μακεδονία», ανακηρύσσοντας τους εαυτούς τους ως μοναδικούς απογόνους-κληρονόμους της αρχαίας Μακεδονίας, του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου και με το εύρημα της «Μακεδονίας του Αιγαίου» να διεκδικούν χωρίς ντροπή τα εδάφη της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας από δύση σε ανατολή χαράζοντας σαν σύνορα στον νότο τις παρυφές του Ολύμπου! Φτάνουν στο σημείο μάλιστα να διατείνονται ότι η Θεσσαλονίκη, που την προορίζουν ως πρωτεύουσά τους, βρίσκεται σήμερα υπό ελληνική κατοχή!

Πρόκειται για ένα βλακώδες, αισχρό και προσβλητικό παραλήρημα, απέναντι στο οποίο το μόνο που ταιριάζει σ’ έναν υπεύθυνο λαό και ένα υπεύθυνο κράτος είναι η απόλυτη περιφρόνησή. Που σημαίνει ότι δεν δεχόμαστε καμμιά σχέση και ακόμα πιο πολύ καμμιά συζήτηση μαζί τους. Είτε μόνοι μας είτε με τη μεσολάβηση του ΟΗΕ όπως γίνεται σήμερα. Και το μόνο που οφείλουμε να πράξουμε είναι να δηλώσουμε καθαρά ότι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να τους χαρίσουμε το όνομα «Μακεδονία» και ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμμιά σχέση οικονομική και διπλωματική μαζί τους.

Κλείνουμε τα σύνορα. Και δεν καταδεχόμαστε ούτε να τους εμποδίσουμε να μπουν στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης, που τόσο πολύ επιθυμεί την παρουσία ανάμεσά τους των γνήσιων απογόνων του … Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ας τους χαίρονται λοιπόν, μιας και στην πραγματικότητα απολαμβάνουν την πλήρη εύνοια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που έχουν ήδη μεταβάλει μαζί με το Κόσοβο και τα μισά Σκόπια σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές τους βάσεις στον κόσμο. Με άλλα λόγια αποτελούν ήδη ένα στρατηγικής σημασίας προτεκτοράτο των ΗΠΑ και για τον λόγο αυτόν οι απειλές τους με στόχο τα εδάφη μας θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν.

Μετά από όλα αυτά η συμμετοχή μας στις διαδικασίες που μας επιβάλλονται άνωθεν για δήθεν σύνθετες ονομασίες για όλες τις χρήσεις και πράσινα άλογα -γιατί αυτό που θα γίνει τελικά είναι να παραμείνει το όνομα «Μακεδονία»- αποτελεί απαράδεκτη υποχώρηση, που θίγει την σοβαρότητα και την αξιοπρέπειά μας. Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά ότι.η στάση αυτή δεν ταιριάζει σε λαούς όπως ο δικός μας, που είχε το θάρρος να αντιταχθεί στους ισχυρούς σε δύσκολες και κρίσιμες περιόδους προστατεύοντας την ιστορία του, την τιμή και την υπερηφάνεια του.

3)      Το τρίτο και σημαντικότερο εθνικό πρόβλημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει, είναι η αποκάλυψη και καταγγελία στον ελληνικό λαό των κύκλων, ομάδων και οργανώσεων που σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς επιδιώκουν την κατεδάφιση της ελληνικότητας. Μεταξύ των διεθνών οργανώσεων πρωτεύοντα ρόλο έπαιξε το «Ίδρυμα Σόρος», που συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων των δυνάμεων που αποφάσισαν την διάλυση της Γιουγκοσλαυίας, τον πόλεμο στην Γεωργία και την αποσύνθεσή της, την υποταγή στη Δύση της Ουκρανίας και που σήμερα αναμοχλεύουν τους εθνικισμούς στην Αλβανία προετοιμάζοντας το όραμα για την Μεγάλη Αλβανία με τη δημιουργία του Κοσόβου και με στόχο την Ήπειρο (Τσαμουριά) αλλά και στα Σκόπια με την ενίσχυση της προβολής της «Μακεδονίας του Αιγαίου».

Όσον αφορά τη χώρα μας, με στόχο το χτύπημα της ελληνικότητας αποβλέπουν στην αποδιοργάνωση της συνοχής του ελληνικού έθνους ξεκινώντας από την παραμόρφωση ιδιαίτερα της σύγχρονης ιστορίας μας -πριν, κατά και μετά την επανάσταση του 1821- και την εξάλειψη του ελληνικού πολιτισμού, παραδοσιακού και σύγχρονου.

Ορισμένοι Έλληνες, ουσιαστικοί πράκτορες αυτών των ύποπτων διεθνών οργανώσεων εργάζονται εδώ και πολύ καιρό συστηματικά. Έχουν διεισδύσει μέσα στους πλέον σημαντικούς και ευπαθείς τομείς της κοινωνικής μας ζωής, όπως η Παιδεία, η εξωτερική πολιτική, τα ΜΜΕ, καθώς και στους κομματικούς χώρους έχοντας ήδη κατορθώσει να σταθεροποιήσουν ένα σημαντικό προγεφύρωμα με την οικονομική ενίσχυση των ξένων και στηριζόμενοι στην άγνοια των πολλών και στην αποσιώπηση εκ μέρους των οπορτουνιστών έχουν ήδη προξενήσει μεγάλες βλάβες στην παραδοσιακή συνοχή του λαού μας τουλάχιστον ως προς τις παραδοσιακές του αξίες, που τον έκαναν να είναι αυτός που είναι. Σε πείσμα όλων των δεινών που κατά καιρούς δοκιμάζουν την αντοχή του.

Επομένως η καλλιέργεια του πατριωτισμού αποτελεί σήμερα την μοναδική απάντηση, ώστε ο λαός μας να μπορέσει να αποκρούσει ενημερωμένος, ενωμένος και άγρυπνος αυτό το σατανικό σχέδιο ξεσκεπάζοντας και απομονώνοντας τους εχθρούς του, όποιοι και αν είναι και όπου κι αν βρίσκονται.

Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε όπως αρμόζει τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις και τελικά την ακεραιότητά μας.

Αθήνα, 21.12.2009

Μίκης Θεοδωράκης

 

 

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: