fanourgimata

το όμμα του σκώμματος

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Posted by MAKIS στο 19/12/2009

 

Ιωάννης Καποδίστριας

 

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΑΠΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

«…Ελπίζω όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ’ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματος των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ’ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της…» και «… εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματα μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

Ιωάννης Καποδίστριας
Κυβερνήτης της Ελλάδας

Και διηγώντας τα να κλαις! Διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα του Καποδίστρια, κυριεύτηκα από μια απέραντη μελαγχολία, που δεν μου ήταν απαραίτητη, ούτε σαν ψυχική …προετοιμασία εν όψει των γιορτών που έρχονται, ούτε σαν βάρος μέσα στην τόση μαυρίλα που περιβάλλει τη ζωή μας πανταχόθεν. Δεν έχεις που να πας και που να ακουμπήσεις. Δυστυχώς, το μαύρο του σήμερα είναι και ο βασικός λόγος που κάνει τους περισσότερους Έλληνες να στρέφονται έντονα προς το παρελθόν, μιας και το παρόν είναι κυριολεκτικά βάλτος. Αλλά μήπως έχουμε και το «παρελθόν» σίγουρο; Κάτι οι υφαλοκρηπίδες, κάτι οι γκρίζες ζώνες από κει και κάτι οι ονομασίες, μας κάνουν να αισθανόμαστε σαν κατάστημα υπό διάλυση.  Όλοι οι αξιέραστοι γείτονές μας, όλο και κάποιο κομμάτι του παρόντος και τού παρελθόντος μας κοιτάνε να προσεταιριστούν, αν δεν τό έχουνε κάνει ήδη. Και εμείς τι κάνουμε; Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες σκανδάλων, αυθαιρεσιών, ψευδολογιών, ψεύτικων υποσχέσεων και ενός διεθνούς διασυρμού τής χώρας μας. Από το κάθε τσατσάδικο, τύπου  Μούντυς, Γούντυς, Φούντυς, Ξεφούντης και το χαμπέρι που τους πέταγε, ακούμε ή διαβάζουμε καθημερινώς τα σκολιανά μας, σαν να είμαστε η τελευταία μπανανία της Νότιας Αμερικής. Και μέσα σ’ όλα αυτά, να την ακούμε από πάνω και από όλα  τα κνώδαλα που κατά καιρούς κυβέρνησαν τη χώρα. Από αυτούς, δηλαδή, που είναι οι βασικοί υπεύθυνοι τής κατάντιας μας. Φυσικά κι εμείς φέρνουμε το μερίδιο της ευθύνης μας. Εμείς που τους βάλαμε στα κεφάλια μας, όχι με γνώμονα το κοινό συμφέρον, αλλά κοιτώντας ο καθένας μας το προσωπικό του βόλεμα. Και έτσι μέσα από αυτό το αλισβερίσι, οι ταγοί μας έγιναν …ταγάρια. Σχέδια, προγράμματα, κοινοτικά πλαίσια, βοήθειες, ιδρώτες, φόροι, κρατικές περιουσίες, δικαιώματα φαγώθηκαν, εξανεμίστηκαν και κατασπαταλήθηκαν. Και αντί η χώρα να πάει μπροστά, έμεινε ουραγός τής Ευρώπης και έγινε ρεντίκολο του κάθε βρομόσκυλου της οικουμένης.

Στο μόνο πράγμα που συμφώνησαν, στην παρούσα Βουλή, τα δύο μεγάλα κόμματα ήταν ο προϋπολογισμός τού «μαγαζιού» τους! Μάλιστα, διθυραμβικά επαινέθη η απόφαση τής Βουλής για κάποια ανεπαίσθητη περικοπή των δαπανών της, αμελητέα μέσα στη μαύρη τρύπα του ελλείμματος. Εν τούτοις, την ίδια στιγμή – οι σύγχρονοι αγάδες μας – δεν διανοήιηκαν να αποποιηθούν ούτε μία κεραία από τα «κεκτημένα» τους (που άλλωστε οι ίδιοι είχαν απονείμει στους εαυτούς τους) διατηρώντας όλα τα προνόμιά τους, σε μια οιονεί χρεωκοπημένη χώρα. Οι νεοφερμένοι βολευτές, καμαρωτοί – καμαρωτοί, πήραν (αγόγγυστα!) από την Ψωροκώσταινα τα πολυτελή αμαξάκια τους, λες και μέχρι να εκλεγούν, έκαναν τα ταξίδια τους με αραμπά! Δεν λέω, κάποια από αυτά ήταν …υβριδικά, δηλαδή διέθεταν …πράσινα άλογα, γεγονός που παρηγόρησε (προφανώς, τα μάλα)  τους μικροσυνταξιούχους, τους ημιαπασχολούμενους, τους ανασφάλιστους και τους άνεργους. Α,  ρε φουκαρά Καπποδίσρια, αν ήξερες ποιους άφηνες πίσω σου, θα αυτοκτονούσες πριν σε φάνε μπαμπέσικα οι πνευματικοί πρόγονοι τής σύγχρονης πολιτικής σκηνής.  Έπρεπε να φάμε απανωτές σφαλιάρες από το δερβέναγα, την Κομισιόν και τους υπόλοιπους εταίρους,  για να σκεφθούν οι οικονομικοί εγκέφαλοι τής κυβέρνησης πως, μέσα στον ορυμαγδό τών σκληρών μέτρων που έρχονται για το λαό, κάποιες αβαρίες θα έπρεπε να «υποστούν» και οι εκλεκτοί αιρετοί του, με την περικοπή μέρους των αποδοχών τους. Κι αμέσως, πρiν καν αλέκτωρ …ξυπνήσει, κάποιοι από δαύτους (του πολιτικού life style, κυρίως), μαμόθρεφτα τέκνα πολιτικών και μεταξόκωλων οικογενειών άρχισαν τις συνήθεις κλάψες: «Μα και τι παίρνουμε!», «Και είναι λεφτά αυτά για ένα βουλευτή;», «Μην μας έχουν για παρίες;», «Μα αν δεν τα πάρουμε από μπροστά, θα τα πάρουμε από πίσω!» και άλλα σχετικά υπέροχα και τραγελαφικά! Πρώτα απ’ όλα, δεν τους έβαλε κανένας με το ζόρι να μας εκπροσωπήσουν! Δεύτερον, αν τα χρήματα που παίρνουν τα θεωρούν λίγα ας πάνε να δουλέψουν στο μαγαζί του πατέρα τους ή στην ελεύθερη αγορά, κι ας δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος. Οι περισσότεροι από αυτούς ούτε το ένα τέταρτο ή ένα πέμπτο τής σημερινής τους αποζημίωσης δεν θα έβαζαν στην τσέπη τους. Εκτός κι αν ανήκαν στον δημόσιο …φακελακικό τομέα! Εάν, πάλι, είναι αρκούντως πλούσιοι – και υπάρχουν πολλοί τοιούτοι – ώστε η βουλευτική αποζημίωση (των 10.000 € το μήνα)  να τους φαίνεται πολύ μικρή, ας την χάριζαν στο δημόσιο και ας υπηρετούσαν την πατρίσα αμισθί, όπως ακριβώς προέτρεπε και ο Καπποδίστριας:»εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματα μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα»! Κάτι τέτοια έλεγε και τον καθάρισαν! Είδατε κανένα προύχουντα πολιτικό να κάνει κάτι τέτοιο.Και το λάδι που ανάβουν στη μάνα τους (αν ανάβουν) στα «έξοδα παραστάσεως» το χρεώνουν! Ο των 500 διαμερισμάτων τ. Υπουργός της βατοπαιδικής σχολής, έκανε οφσόρ εταιρεία για να μην πληρώνει φόρους! Τι πιθανότητα υπήρχε να χάριζε την υπουργική του αποζημίωση στο κράτος, έτσι απλά για να δείξει πως είχε την πολιτική ως λειτούργημα; Το ερώτημα είναι ρητορικό. Η απάντηση είναι: καμμία! Και επειδή όλα τα ανάλογα ερωτήματα είναι πάντα  ρητορικά, μια και η απάντηση είναι μονίμως αυτονόητη, μπουχτίσαμε από λόγια του αέρα και φτάσαμε έως εδώ. Στο χείλος του γκρεμού και τής εθνικής εξαθλίωσης. Δυστυχώς, έχουμε ?πολιτικό» και «νομικό» πολιτισμό. Της λοβιτούρας και του κουκουλώματος. Και καλά, δεν μπορούμε να στήσουμε κανένα στον τοίχο, αλλά μήπως και υπάρχει ελπίδα για κάποιο μπουζούριασμα ή για  κάποια, έστω συμβολική, δήμευση περιουσίας; Πάλι σε ρητορικό ερώτημα διολίσθησα! Και μη χειρότερα να λέμε. Καληνύχτα Καποδίστρια.

 

Υ.Γ. Με την ευκαιρία, ας θυμηθούμε τον ορισμό της λέξης «κόμμα», καττά τον Εμμανουήλ Ροίδη (πεζογράφος – κριτικός, 1836-1904) : «Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων να αναγιγνώσκωσι και να αρθογραφώσιν, εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι να αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι.»

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: