fanourgimata

το όμμα του σκώμματος

ΑΣΤΕΡΟΚΑΛΠΙΤΙΔΑ

Posted by MAKIS στο 21/08/2007

…μερικοί το προτιμούν “δαγκωτό”! 

             

ΑΣΤΕΡΟΚΑΛΠΙΤΙΔΑ    

                                

΄               Κάθε φορά που έχουμε εκλογές και με αφορμή τον τρόπο με τον οποίο τα «μεγάλα» κόμματα συγκροτούν (ή επιχειρούν να συγκροτήσουν) τα ψηφοδέλτιά τους, γεννιέται πάντα μέσα μου, με …μαζοχιστιστική συνέπεια, το ίδιο διαζευκτικό ερώτημα: είναι άραγε τα επιτελεία των κομμάτων άντρα αβελτηρίας ή θεωρούν τον «γίγαντα» λαό ιδιαίτρα ανώριμο και άκρως ηλίθιο; Βεβαίως πάντα καταλήγω στο ίδιο απογοητευτικό συμπέρασμα, ότι δηλαδή η ηλιθιότητα δεν είναι είδος εν ανεπαρκεία στα προαναφερθέντα επιτελεία, ενώ ταυτόχρονα – με τον τρόπο που απευθύνονται και αντιμετωπίζουν τον λαό – δεν φαίνεται να διατηρούν και τις καλύτερες των απόψεων για την οξύνοιά του.

                  

Δεν αναφέρομαι στον τρόπο επιλογής που ισχύει, βάσει των κατστατικών διαδικασιών των κομμάτων, ούτε στα πρόσωπα που επιλέγονται με τον τρόπο αυτό. Αναφέρομαι στις ουρανοκατέβατες υποψηφιότητες, «προβεβλημένων» προσώπων, που επιλέγονται συνήθως από τον καλλιτεχνικό, αθλητικό και τελεοπτικό χώρο, προκειμένου να προσθέσουν στα ψηφοδέλτιά των κομμάτων, τι άλλο εκτός από …γκλαμουριά! Και επειδή τα κόμματα στη χώρα μας είναι προσωποκεντρικά (για να μην πω … τζακοκεντρικά), τον ίδιο βαθμό ευθύνης γι’ αυτή τη νοοτροπία, αν όχι τον πρωτεύοντα, έχουν και οι αρχηγοί τους! Το σημειώνω αυτό γιατί υπάρχει, σχεδόν μόνιμα, μια εκνευριστική εμμονή για την αποστασιοποίηση των αρχηγών που σχεδόν εγγίζει τα όρια της …αγιοποίησης!

                 

Και για να μη θεωρηθεί ότι σνομπάρω τους χώρους αυτούς (εννοώ των …ουρανίων σωμάτων) δηλώνω κατηγορηματικά το αντίθετο. Κατ’ αρχήν, έχω ως …αρχή να μην θεωρώ κανέναν υποδεέστερο εμού, εκτός και άν στη ζωή και στην πράξη προκύψει κάτι διαφορετικό. Κατά συνέπεια, έχω την τάση να σέβομαι τους πάντες, με τον ίδιο τρόπο που σέβομαι κάθε άνθρωπο που τυχαίνει να συναντήσω το πρωϊ στο δρόμο μου και του λέω «καλημέρα», ακόμα κι αν δεν τον ξέρω. Ιδιαίτερα, τρέφω τα καλύτερα αισθήματα, από την απλή συμπάθεια έως την αγάπη και τον θαυμασμό, για μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών και αθλητών, διαχρονικά και παγκόσμια. Ακόμα, είμαι μάλλον ευάλωτος και επιεικής απέναντί τους για πράξεις, παραλείψεις ή συμπεριφορές που ενδέχεται, κάποια στιγμή, να αποκλίνουν από τους κώδικες των δικών μου πιστεύω. Για τα άτομα αυτά έχουμε πάντα μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μας. Μια θέση που την έχουν κατακτήσει χωρίς να το ξέρουν και ίσως χωρίς να το θέλουν ή να το επιδιώκουν. Για μας όμως μπορεί να είναι τόσο πολύτιμα, όσο και οι φίλοι μας. Αντίθετα, ψάχνοντας στο χώρο των πολιτικών, ακόμα και στη ευρύτερη σφαίρα των δικών μου πεποιθήσεων, με πολύ μεγάλη δυσκολία μπορώ να μετρήσω άτομα που ήταν ή είναι σε θέση να κινήσουν τη συμπάθεια και τον θαυμασμό μου. Για να μην μιλήσουμε για οράματα και τα τοιαύτα. Αυτό όμως σε καμμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι τραβάμε μια σβαρνιά και τα ισοπεδώνουμε όλα! Θυμάται άραγε κανείς τον Ξαρχάκο για την θητεία του στην πολιτική; Εάν ο Μίκης δεν είχε μουσικό έργο να αφήσει, με την πολιτική του θητεία μόνο παραφωνίες δημιούργησε! Η ευρωβουλευτίνα Μούσχουρη υπάρχει ακόμα; Ο Μικρούτσικος μεγάλωσε κατ’ ελάχιστο τον πολιτισμό μας; ΄Η περιμένουμε τον Μαρκόπουλο να τον φτιάξει; Γιστί δεν καλούμε και τον Δήμα να άρει τα δανειακά μας βάρη; Μήπως φεύγοντας ο Καστίγιο στέρησε τη χώρα μας από ένα μέλλοντα …υπουργό εξωτερικών;

                       

Πολιτική, όπως κατά κόρο λέγεται είναι η τέχνη του εφικτού. Για το λόγο αυτό και βάζουμε νερό στο κρασί μας και διαφορετικά λειτουργούμε, αποκλίνοντας από το αυστηρό πλαίσιο των θέσεών μας. Το ζήτημα είναι η ανάπτυξη της πολιτικής και η επιλογή των πολιτικών που θα την υπηρετήσουν με στόχο την ελαχιστοποίηση των αποκλίσεων από τις απόψεις του χώρου στον οποίο κινούμαστε. Δεν έχω λόγους να πιστεύω πως οι κάθε είδους αστέρες, από τους καλλιτέχνες και τους αθλητές, έως τα τηλεοπτικά αστέρια και τα μοντέλα, έχουν λιγότερη ευαισθησία, ικανότητα και υπευθυνότητα από τους δικηγόρους, τους γιατρούς, τους μηχανικούς ή τους οδοντοτεχνίτες και τους σαγματοποιούς που θέλουν να ασχοληθούν η ασχολούνται με την πολιτική. Η ένστασή μου έγκειται στο γεγονός ότι αφού η πολιτική δηλ. η ενασχόληση με τα κοινά, είναι μια τέχνη που, πλην της παιδείας, χρειάζεται και άσκηση, δεν μπορεί να επαφίεται σε ουρανοκατέβατους σωτήρες όπως και δεν πρέπει, όπως καθ’ έξη και κατά παράδοση γίνεται στη χώρα μας, να ανατίθεται στους διαδόχους πεφιλημένων πατέρων και μπαρμπάδων! Δεν πρέπει (χωρίς να αποκλείεται φυσικά) να …γεννιέται κανείς πολιτικός, κληρονομικώ δικαίω, ή να βαφτίζεται τοιούτος από τη μια μέρα στην άλλη, επειδή έλαχε απλά να είναι «σταρ» για ποικίλους λόγους, όπως:

                              

  • είτε γιατί έκοψε το νήμα σε κάποιο αγώνισμα (αφού …σκόνταψε η προηγούμενη)

  • είτε γιατί είχε ιδιαίτερη σχέση με τα …καλάθια (και μάλιστα χωρίς τα …αυγά)

  • είτε γιατί έπιανε ψηλά νούμερα στην ΑGΒ, λέγοντας ανθυποειδήσεις

  • είτε γιατί έπαιζε σε σαπουνόπερες με …αφανή κοινωνικά μηνύματα

  • είτε γιατί συνέθετε …λαϊκές όπερες, παγκοσμίως άγνωστες

  • είτε γιατί ο …αντρας της τραγούδαγε κι αυτή μάζευε τα λεφτά

  • είτε γιατί τραγούδαγε ο πατέρας της κι αυτή δεν άκουγε

  • είτε γιατί κάποτε ηταν αναπληρωματική μις «Β΄ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΘΗΝΩΝ»

  • είτε γιατί, γιατί, ΓΙΑΤΙ ;;;

                          

Το κλείσιμο των ψηφοδελτίων με …χολυγουντιανό άρωμα, μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια συγκρότησης …επιθεωρησιακού θιάσου που πρόκειται να περιοδεύσει στην επαρχία για «αρπαχτές» και λιγότερο – ή μάλλον καθόλου – με λειτουργία κομμάτων (και δη εξουσίας) που διατείνονται πως θέλουν να κυβερνήσουν τον τόπο με υπευθυνότητα και προοπτική. Ο Λούκυ Λουκ ήταν περισσότερο σοβαρός και τίμιος όταν αντάλλασε χάντρες και ουίσκυ με τους ινδιάνους!

                 

Ο διαγκωνισμός για την προσέλκυση «αστέρων» τείνει να είναι λιγότερο σοβαρός και από το κλασσικό παιδικό μας παιγνίδι, το γνωστό …«ΓΚΕΟ – ΒΑΓΚΕΟ»! Θα ήταν δε και πλέον ευτράπελο εάν, αρκετοί από τους καλούμενους να ενδυθούν το περίβλημα του υποψηφίου, δεν είχαν το σθένος και την ευπρέπεια να αρνηθούν τη συμμετοχή τους στο παιγνίδι των εντυπώσεων. Φυσικά, δεν αναφέρομαι σ΄αυτούς που αρνούνται να μπουν στα ψηφοδέλτια γιατί δεν ,,,χώρεσαν στο απάνεμο λιμάνι της λίστας Επικρατείας. Το σίγουρο είναι ότι οι συνάδελφοί τους (στο ίδιο κόμμα) βλέπουν τους ουρανοκατέβατους με μισό μάτι, φοβούμενοι πως κάποιοι από τους σταυρούς τους θα γίνουν …σταυραετοί! Κατά τα λοιπά κανένα κόμμα δεν φοβάται την απώλεια ψήφων επειδή το άλλο «κατέβασε» τον Μαρκόπουλο και το παραάλλο τον …Μπαγιαντέρα! Το πολύ πολύ οι δισκογραφικές εταιρείες να αλλάξουν …χρώμα πελατολογίου! Αν ήταν έτσι, τότε που μετακινήθηκε ο Μίκης προς τη Νέα Δημοκρατία, θα έπρεπε να είχε εξαφανισθεί η …αριστερά σούμπιτη ή τουλάχιστον, να τα είχε βάψει μαύρα!

               

Πάντως θα γλυτώναμε πολλά έξοδα, ως κράτος, εάν αντί των εκλογών διοργανώναμε κάθε τέσσερα χρόνια ένα μουσικό διαγωνισμό με τίτλο …«Καλπίων», όπου οι υποψήφιοι μουσικοί των διαφόρων κομμάτων θα ζητούσαν την ψήφο μας, παίζοντας και άδοντας. Σε παράλληλη εκδήλωση και εκτός διαγωνισμού, ο Τσιτσάνης θα έπαιζε την «ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ», έχοντας στο πιάνο τον Χατζιδάκι…

                

Υ.Γ. Παρόλο που η μυστικότητα της ψήφου αποτελεί προσωπικό δεδομένο, δηλώνω ευθαρσώς πως το κόμμα που θα κατεβάσει για υποψήφια την Κλώντια Σίφφερ θα έχει την ψήφο μου. Δαγκωτό …όσο υπάρχουν τα δόντια!

               

Μ.Π.  21/08/2007

              

             

“…Κλώντια και φρΏ?κο παντεσπάνι!”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: