fanourgimata

το όμμα του σκώμματος

ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΚΑΛΠΙΚΑ

Posted by MAKIS στο 17/08/2007

“ΜεσημΏ?ι”, Ηλίας Πασσίσης, 1977

ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΚΑΛΠΙΚΑ

 

(Εκλογές: τι Σήμερα, τι Αύριο, τι Τώρα)

                    

Εάν θέλαμε να αυτοχαρακτηριστούμε ως λαός, με βάση τη διάθεσή μας απέναντι στο νταβατούρι των εκλογών και είχαμε να επιλέξουμε μεταξύ των προσδιορισμών «προεκλογικός» ή «μετεκλογικός», νομίζω ότι ο χαρακτηρισμός … «λαός προεκλογικού τύπου», θα μας ταίριαζε γάντι! Αφού βέβαια ξεκαθαρίσουμε πρώτα τα χρονικά όρια της προεκλογικής περιόδου, μια και αυτά είναι τόσο ελαστικά όσο και η συνείδηση αυτών που έχουν τον θεσμικό ρόλο να τα προσδιορίζουν. Κατά κανόνα, η προεκλογική περίοδος  ξεκινάει από την …επομένη των εκλογών, σύμφωνα τουλάχιστον με τις διαθέσεις της εκάστοτε αντιπολίτευσης, ενώ – κατά την παγία σχεδόν τακτική των κυβερνήσεων – ξεκινάει ένα με ενάμισυ χρόνο πριν τη συμπλήρωση της τετραετίας, ανάλογα με την πορεία των …δημοσκοπήσεων και τα συμφέροντα του κυβερνώντος κόμματος τα οποία, με την αλαζονεία που χαρακτηρίζει την εξουσία, βαφτίζονται … «εθνικοί λόγοι»! Βεβαίως πάντα προκλητικά και (ιδίως) πάντα ανερυθρίαστα γιατί το ερυθρό, στην καθ’ ημάς πολιτική, είναι χρώμα εν ανεπαρκεία! Ο καυγάς, γαρ, για το πάπλωμα! Μόνο που δεν το λέμε! Οι στρουθοκάμηλοι μπορεί να μην ευδοκίμησαν ως είδος στην κτηνοτροφία, αποτελούν όμως είδος θάλλον στην πολιτική!

                              

Ας είναι καλά το σύνταγμα! Ο υπέρτατος νόμος της χώρας που κάθε φορά γίνεται κουρελόχαρτο στα χέρια της ξεπαρμένης εξουσίας. Δηλαδή, ενώ όλοι ξέρουμε πως, σύμφωνα με αυτό, οι εκλογές γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια, σπάνια βλέπουμε μια κυβέρνηση να εξαντλεί αυτά τα περιθώρια. Οι πρωθυπουργοί, αυτάρεσκοι μάγοι ή μαθητευόμενοι μαιευτήρες που αρέσκονται στις «καισαρικές» (Καίσαρες οι ίδιοι της αυθαιρεσίας του συστήματος, με συνταγματικό προσωπείο) βγάζουν από το ημίψηλο της οίησής τους τον …λαγό των εκλογών, όποτε τους γουστάρει, επικαλούμενοι πάντα «εθνικούς λόγους» και εισπράτοντας ταυτόχρονα, από τη δουλοπρεπή αυλή τους, τον χαρακτηρισμό του «κυρίαρχου του παιγνιδιού»! Του … μάγκα της πολιτικής, με άλλα λόγια! Έτσι λοιπόν, δίπλα από τα «εθνικά ψωμοτύρια» που τρώμε κατά κόρο για δεκαετίες επί δεκαετιών, οι «εθνικοί λόγοι» – ως πρόφαση για τις καθ’ έξιν πρόωρες εκλογές – είναι, κατά την άποψή μου, ίσως ένα από τα χονδροειδέστερα των ψευδών της εξουσίας, γιατί κουρελιάζει με τον πιο αναίσυντο τρόπο το Σύνταγμα! Ο εκάστοτε πρωθυπουργός, κορδωμένος και καμαρωτός, σαν τον Κολόμβο που μόλις ανακάλυψε την Αμερική ή τον καρδινάλιο που μόλις έψαυσε τα …«σέα» του Πάπα, πηγαίνει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που τάχατες κάνει πως δεν ξέρει τίποτα, για να του ξεφουρνίσει το παγκοίνως γνωστό …μυστικό! Κάθονται αντικρυστά, και μάλλον άβολα, στον πολυποίκιλτο καναπέ και αρχίζουν να …παίζουν τσιγκολελέτα, συμφωνούντες στο αληθές του προσχήματος και στην ανάγκη του τόπου να οδηγηθεί σε εκλογές! Η αντιπολίτευση, με τη σειρά της, παρόλο που ζητά τις κάλπες από την επομένη των προηγούμενων εκλογών, μαθαίνει εμβρόντητη το νέο που ήξερε από …μήνες και εξανίσταται …θεσμικώς! Ταυτόχρονα αμφισβητεί, και με το δίκηο της, το αβάσιμο των λόγων που επικαλείται η κυβέρνηση, παρόλο που και η ίδια ξέρει πως αυτοί οι λόγοι αντλούνται από την ίδια λίστα που χρησιμοποιούσε και αυτή στο παρελθόν! Τα παιδία παίζειν!!! Κανείς βέβαια δεν πολυνοιάζεται για όλα αυτά! Ο λαός είναι λιγότερο μαλάκας απ’ ότι τον θεωρούν! Ο κόσμος τό’χει τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι! Από την άλλη μεριά, λίγο πολύ, ο Έλληνας – από γεννησημιού του – για ένα πράγμα γαλουχείται με συνέπεια: την αυθαιρεσία και το «γράψιμο» των νόμων. Ακόμα και του Υπέρτατου. Είναι και αυτό μια …υπέρτατη ευδαιμονία! Οι Ταγοί του έιναι και οι δάσκαλοί του. Άλλωστε ψοφάει για εκλογές! Οι εκλογές είναι γι’ αυτόν ζήτημα περισσότερο …υπαρξιακό και λιγότερο πολιτικό!

                       

Ακριβώς, για τον λόγο που η κάθε προεκλογική περίοδος ξεκινάει με ένα «ψεύδος», κατά τεκμήριο …υπέρτατο μια και σχετίζεται με τον θεμελιώδη νόμο του κράτους – όπως είναι το σύνταγμα – όλοι, λίγο πολύ, είναι έτοιμοι να δεχτούν, να πουν, να μαγειρέψουν  και να ξεσαλώσουν με την μεγαλύτερη γκάμα φενακισμών που μπορεί να επινοήσει το σύστημα και να χωνέψει η αβελτηρία, η καλοπιστία, η απελπισία και η ελπίδα των …περήφανων γηρατειών, των τετιμημένων νειάτων και των …μαζοχιστών μεσηλίκων! Κατά την περίοδο αυτή κάθε κυβέρνηση μεταλάσσεται και από σκληρή και άτεγκτη, τις περισσότερες δε φορές και ανάλγητη, το γυρίζει στο …τσάμικο! Ξαφνικά ανακαλύπτει ότι η οικονομία δείχνει σημάδια ανάκαμψης και πως μια πιο χαλαρή οικονομική πολιτική θα ήταν εφικτή, πως κάποιες παροχές που είχε υποσχεθεί, κατά την προηγούμενη προεκλογική περίοδο, ωρίμασαν πια και χρήζουν περαιτέρω …ανανέωσης και πως τα ζωνάρια που ήταν σφιγμένα μπορούν πλέον να ετοιμάζονται για …ενδεχόμενο χαλάρωμα. Οι στρατιωτικοί πέρνουν κατά κανόνα την προεκλογική τους αύξηση ενώ οι δικαστικοί έχουν ήδη φροντίσει να την πάρουν από μόνοι τους. Κάποια επιδόματα πέφτουν δεξιά κι αριστερά, κάποιοι μονιμοποιούνται, κάποιοι βαφτίζονται, κάποιοι …παντρεύονται, κάποιοι συνουσιάζονται και πολλοί συνεστιάζονται. Από το χρονοντούλαπο της …ιστορίας των υποσχέσεων ξαναέρχονται στο προσκήνιο οι κλασσικές πλέον υποσχέσεις, με τις οποίες ανετράφησαν και …εκμισθώθησαν γενεές και γενεές ψηφοφόρων. Ήτοι:

                         

  • Η βελτίωση του συστήματος υγείας ώστε ο Έλλην ασθενής να πηγαίνει στον Παράδεισο (τουλάχιστον) …διαβασμένος, αφού βέβαια πρώτα περάσει από την Κόλαση του …Δάντη (ή του …Καρβέλα)!
  • Η βελτίωση των συντάξεων κάθε είδους, πλην των βουλευτικών, των υπουργικών,  των νομαρχών, των γραμματέων και των …φαρισαίων που βελτιώνονται συστηματικώς, πλουσιοπαρόχως και αυτοδικαίως με ταυτόχρονη μείωση των ορίων της θητείας τους στο επίπεδο των δακτύλων της απλής μούτζας!
  • Το ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων το οποίο κάθε φορά που αναμορφώνεται γίνεται τόσο ενιαίο όσο και το …μήκος των τριχών μη αποψιλωμένου ηβικού τριγώνου!
  • Η βελτίωση της δημόσιας διοίκησης της οποίας η …«μεταρρύθμιση» μόνιμα (και …εύλογα) παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες αφού, σε αντίθετη περίπτωση, η εξουσία θα έπρεπε να ποιεί τα «περί Πάτρης» και ουχί τα περί ..πάρτης! Οι κατά καιρούς πασαλειμματικές αλλαγές, που με τυμπανοκρουσίες παρουσιάζονται σαν μεταρρυθμίσεις, δεν είναι παρά μια ακόμα προσπάθεια της εξουσίας για …βαθύτερο κράτος! Και για να μην φανώ ισοπεδωτικός, θα αναφέρω δύο περιπτώσεις ουσιαστικής βελτίωσης: το νόμο Πεπονή για τις προσλήψεις, που ήδη κατάντησε νόμος …κολοκύθι γιατί δεν βόλευε τα ρουσφέτια, και τα ΚΕΠ (Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών) εαν και εφόσον αντέξουν στο χρόνο αφού φαίνονται …ιδιαίτερα χρήσιμα.
  • Η «διαφάνεια», λέξη παλιότερη από την περίφημη …γκλαστνόστ, που όλες οι κυβερνήσεις την επιζητούν και την επιθυμούν όπως ο …διάολος το λιβάνι! Μ’ αυτή σχετίζεται συνήθως και μια εξίσου δημοφιλής διαδικασία, η «κάθαρση», αφού κάθε κυβέρνηση αισθάνεται την ανάγκη να καθαρίσει τα απόνερα της προηγούμενης, βάζοντας σε βόθρο τα δικά της. Φυσικά το μαχαίρι έχει την πρόθεση να φτάσει στο …κόκκαλο αλλά ποτέ δεν φτάνει γιατί απλούστατα δεν υπάρχει κόκκαλο. Άντε να βρείς κόκκαλο σε ασπόνδυλες εξουσίες!
  • Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που είναι μία διαδικασία σε εξέλιξη, δυστυχώς προς τα εμπρός. Αν τουλάχιστον πήγαινε προς τα …πίσω, θα υπήρχε ελπίδα να φτάσουμε κάποτε στις αρχές της δεκαετίας του …εξήντα, όπου τα παιδιά μάθαιναν, αν μη τι άλλο, γράμματα! Σήμερα βέβαια μαθαίνουν πως η Μικρασιατική καταστροφή ήταν θέμα συνωστισμού στα παράλια της Σμύρνης σε περίοδο …τουριστικής αιχμής και πως οι Μεσολογγίτες έκαναν έξοδο γιατί είχε τελειώσει το …ουίσκυ στο εντός των τειχών κλαμπ!
  • Η φορολογική μεταρρύθμιση που (επιτέλους) θα διορθώσει τη σχέση μεταξύ της άμεσης και της έμμεσης φορολογίας μια και από τη δεύτερη πληρώνονται όλα τα σπασμένα της οικονομίας. Αντ’ αυτού βέβαια ζούμε μια διαρκή χειροτέρευση της σχέσης αυτής και οι κάθε φορά επαγγελόμενες ελαφρύνσεις αφορούν αυτούς που έτσι κι αλλιώς δεν πλήρωναν ποτέ φόρους. Ας είναι καλά η μάζα των μικρών και των μισθωτών που εξασφαλίζει το παντεσπάνι και τις …Άλπεις της κάλπικης εξουσίας και των πυλώνων της.
  • Το ασφαλιστικό και τα Ταμεία που αποτελούν τη δαμόκλεια σπάθη πάνω από τα κεφάλια των εργαζομένων. Αφου οι κυβερνήσεις ξετίναξαν τα Ταμεία με τις ατελέσφορες πολιτικές τους και τις ατασθαλίες τους για πάνω από μισό αιώνα τώρα ζητούν από τους εργαζόμενους να κατεβάσουν για μια ακόμα φορά τα παντελόνια. Δεν συμμερίζεται βέβαια κανείς λογικός άνθρωπος τις συντάξεις στα 15 ή στα 25 χρόνια υπηρεσίας ή στην ηλικία των 50 ετών, που βγαίνουν οι στρατιωτικοί κι οι χωροφύλακες. Αλλά και εκείνοι οι σχεδιασμοί των …σοφών που τείνουν να ανεβάσουν τα όρια στα 70, μάλλον θα πρέπει να γίνουν μασούρι και υπόθετο στους εμπνευστές τους. Ήδη το οχτάωρο αποτελεί παρελθόν στον ιδιωτικό τομέα. Ήδη, οι ηλικίες άνω των πενήντα πετιούνται από τις δουλειές σαν στρατσόχαρτα ενώ οι άνεργοι ηλικιωμένοι παραμένουν στα αζήτητα. Η σύνταξη, τουλάχιστον γι’ αυτούς που μπαίνουν στη δουλεία σήμερα, δηλ. τη γενιά των …700 € ανεξαρτήτως προσόντων ( τη γνωστή .και ως ..G 7), θα αποτελεί ουτοπία. Η δεν θα την παίρνουν ποτέ ή θα την πάιρνουν με συνημμένα …στεφάνια και λέλουδα!
  • Τα ομόλογα (δομημένα, …νεόδμητα και ..ετοιμόρροπα) δεν αποτελούσαν μέχρι σήμερα ανικείμενο των προεκλογικών εξαγγελιών. Από τις εκλογές αυτές και για το υπόλοιπο του τρέχοντος αιώνα θα αποτελούν το νέο χαρτί των προεκλογικών εκστρατειών. Η κυρά Γιαννούλα, από το Άνω Κουδούνι Αιτωλοακαρνανίας, όταν θα σκουπίζεται με τους Financial Times, μετά τη βιολογική λίπανση της ελιάς της, θα είναι ιδιαίτερα προβληματισμένη για την τύχη του δομημένου ομολόγου του Ταμείου των Νομικών, και θα μελετήσει ενδελεχώς την κατάσταση πριν προσέλθει στις κάλπες με το φακελωμένο ψηφοδέλτιο που θα της δώσει ο γαμπρός της, υποψήφιος αγροφύλακας!

               

Με όλες αυτές τις υποσχέσεις και τις δεκάδες άλλες που περιλαμβάνονται στα ιλλουστρασιόν «προγράμματα» των κομμάτων καθώς και με όλο τον χαβαλέ των προεκλογικών συγκεντρώσεων, των τηλεοπτικών σόου, των περιπτέρων, των αφισσών, των ντουντουκών και των ασμάτων, η χώρα μπαίνει σε περίοδο ανάτασης! Ας είναι καλά το ένα ένα τέσσερα και η φιλοπατρία των Ελλήνων. Και ιδιαίτερα εκείνη των Ταγών μας. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Τουλάχιστον όσο υπάρχουν …κάλπες! Πράσσειν κάλπικα εν τω πράσσειν άλογα!

                         

            Μ.Π. 17/08/2007

showletter-04.gif

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΚΑΛΠΙΚΑ”

  1. ritsmas said

    Πολυ ρεαλιστικό άρθρο. Μπράβο Μάκη.
    ριτσα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: