fanourgimata

το όμμα του σκώμματος

ΤΑ ΔΑΣΗ ΠΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Posted by MAKIS στο 30/07/2007

skoupidia-0244.jpg

 

“Picnic”, Ηλίας Πασσίσης, 1980, λάδι σε μουσαμά, 180 x 120 εκ.

ΤΑ ΔΑΣΗ ΠΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Ως λαός δεν είμαστε ότι φυσιολογικότερο θα μπορούσε να συναντήσει ένας καλοπροαίρετος περιηγητής πάνω σ’ αυτόν τον Πλανήτη. Το …αρχαιοκεντρικό «εγώ» μου δεν θα μου επέτρεπε πολλές παραχωρήσεις σε οποιαδήποτε οξεία κριτική σχετικά με τα «οικεία δεινά» μας και βεβαίως θα διαφωνούσα αναφανδόν με τον οποιονδήποτε κακεντρεχή «ανθέλληνα» που θα διατύπωνε την άποψη ότι δεν διακρινόμαστε ιδιαίτερα για τα φυσιολατρικά μας αισθήματα. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε μια καθαρή συκοφαντία που θα άγγιζε τα όρια της …εθνικής προσβολής!

                  

Φυσικά και ο Έλλην αγαπά εκ φύσεως τη φύση! Από φυσιολογικά έως παρά …φύσει! Από αφύσικα έως …μεταφυσικά! Είναι του …φυσικού του! Η Φύση είναι η δευτέρα …φύση του, αρκεί να την προλάβει στα όρια της διολίσθησης προς την τρίτη! Την αγαπά υπερφυσικά σε όλες της τις εκφάνσεις (με εξαίρεση τις …φυσικές καταστροφές) και το δείχνει με χίλιους τρόπους, κυρίως …εγωκεντρικούς! Το δάσος είναι ο μεγάλος και ανικανοποίητος πόθος του! Το αγαπά τόσο πολύ που το θέλει στην πόρτα του! Το θέλει αποκλειστικά δικό του. Το θέλει μέσα στην αυλή του. Κι αν γινότανε μέσα στο σαλόνι του. Θέλει τη ρεματιά στο καθιστικό του, τα …βούρλα στο κρεββάτι του, τα κουκουνάρια στη σόμπα του, τα ρυάκια στο νεροχύτη του, την ακροποταμιά στα πόδια του, τις ακτές στη μπανιέρα του και τα κυπαρίσσια στον …τάφο του. Αυτή η αγάπη τον πυρπολεί παιδιόθεν. Είναι ένας …διακαής έρως, ανικανοποίητος εν πολλοίς, και γι’ αυτό καταλήγει να είναι τραυματικά …εμπρηστικός. Αν καμμιά φορά αισθάνεται την ανάγκη να «το κάψει», δεν το κάνει από υστεροβουλία, αλλά από καθαρή …καψούρα. Όπως ακριβώς και ο εραστής που δολοφονεί τη φίλη του από αγάπη, για να αποφύγτι την οδύνη του χωρισμού! Όπως ακριβώς και ο Νέρων που έκαψε τη Ρώμη όχι γιατί τη μισούσε αλλά, αντίθετα, γιατί την …αγαπούσε και ήθελε να την εξυμνήσει βλέποντάς την να καίγεται. Αισθάνεται οδύνη για κάθε δάσος που χάνεται και αρνείται να το ξαναφυτέψει για να μην νοιώσει ξανά την αγωνία και τον πόνο του αποχωρισμού. Όταν θα απομείνει μόνος του με ένα πλαστικό φίκο στο σαλόνι του κι ένα κυπαρίσσι στον τάφο του θα έχει φτάσει στο απώγειο της ολοκλήρωσης και της ερωτικής του δικαίωσης με τη Φύση!

               

Καίγοντας λοιπόν τα δάση επενδύουμε μελλοντικά σε μια ζωή πιο άνετη και χωρίς το άγχος για την απώλειά τους, αφού δεν θα υπάρχουν πια. Χωρίς δαπάνες για πυροπροστασίες, για συστήματα πυρόσβεσης, για συντονιστικά όργανα και άλλα τοιαύτα μαραφέτια. Χωρίς άγχη για τους συναρμόδιους υπουργούς, νομάρχες και περιφερειάρχες. Με ευτυχισμένους πρωθυπουργούς και μακάριες κυβερνήσεις. Ή μάλλον, για μακαριότερες κυβερνήσεις, γιατί οι κυβερνήσεις μας είναι εξ ορισμού  μακάριες από τη στιγμή που θα πάρουν την εξουσία στα χέρια τους, οπότε και τον ύπνο του μακαρίου καθεύδουν. Όσο για το οξυγόνο, ποιότητα ζωής και τα σχετικούς οικολογικούς προβληματισμούς, έτσι που καταντήσαμε και ακάθεκτοι οδεύουμε προς τη ζομπιοποίηση, ίσως και να μην τα χρειαζόμαστε!

              

Η καταστροφή των δασών και του φυσικού μας περιβάλλοντος είναι μια αρκετά παλιά και πολύ γνωστή σε όλους μας ιστορία, στην αυτοκαταστροφική πολιτεία που μας έλαχε να αναλώσουμε τον όποιο βίο μας κληρώθηκε σ’ αυτό τον κόσμο. Σε μια χώρα όπου η υπογεννητικότητα αποτελεί εθνικό πρόβλημα, η συρρίκνωση του φυσικού περιβάλλοντος και η αλόγιστη δόμηση αποτελούν εθνικό σπορ. Οι κυβερνήσεις μας, κοντόφθαλμες και ρουσφετοκεντρικές, αντιμετώπιζαν ανέκαθεν τα οικολογικά θέματα περιστασιακά και μάλλον καχύποπτα. Το γεγονός ότι ακόμα καρκινοβατεί το κτηματολόγιο καθώς και τα κάθε είδους μητρώα που θα προσδιόριζαν τη χρήση της γης και θα αποθάρρυναν τους καταπατητές και τις πέριξ αυτών συμμορίες από το έργο τους, αποτελεί σαφή ένδειξη των προθέσεών της λεγόμενης πολιτικής βούλησης. Τρία  πράγματα αποτελούν αξίωμα σ’ αυτή την κατακαημένη χώρα, απ’ όσο τουλάχιστον εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου:

  • πως η χώρα βρίσκεται μόνιμα σε κρίση και πρέπει να σφίξουμε τις ζώνες,
  • πως τα δάση καίγονται, κατ’ εξακολούθηση, χωρίς να αποκαθίστανται και
  • πως τα αυθαίρετα ουδέποτε κατεδαφίζονται!

Αν μου αντέτεινε κάποιος ότι για κάποια περίοδο, της μεταπολεμικής τουλάχιστον ιστορίας μας, δεν ίσχυσε κάποιο από τα τρία, θα ήμουνα διατεθειμένος να περάσω και χαλκά από τη μύτη μου, για να μην πω ότι θα έφτανα και στην ακρότητα του …Ωριγένη!

                 

Οι κυβερνήσεις άπασες, οι εξουσίες όλες, ταγοί ταγάρια και βοσκοί, παπαδαριό και πλέμπα, και προύχοντες  και μπιστικοί μαζί κόψαν τη φλέβα! Νόμοι με παράθυρα, δασάρχες, δικαστές, όργανα «τάξεως», πολιτικοί και πολιτικάντηδες, αχόρταγοι και ασυνείδητοι  πολίτες, αδηφάγοι κατέχοντες και επίορκοι υπάλληλοι εν γένει, έβαλαν, και εξακολουθούν να βάζουν το χεράκι τους, στα επιτελούμενα οικολογικά ανοσαιουργήματα σ’ ένα τόπο που τον παραλάβαμε όμορφο και από γενιά σε γενιά τον παραδίνουμε ολοένα και χειρότερο!

                   

            Εάν ο Έλατος, ο Πεύκος και ο Πλάτανος αποφάσιζαν να πάρουν το δίκαιο στα …κλαριά τους και να συστήσουν δικαστήριο καλώντας σαν μάρτυρες τα βουνά, τα ποτάμια, τα λαγκάδια, τις λίμνες και τις θάλασσες της χώρας μας, τότε πιστεύω πως εκφράζοντας το λαϊκό αίσθημα και το φυσικό δίκαιο θα καταδίκαζαν όλες τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις και τους συνυπεύθυνους μανδαρίνους σε θάνατο δια πυράς. Πυράς που θα άναβαν με προσάναμμα τους καταπατητές και καυσόξυλα τους παντοειδείς αυθαιρετούχους. Έτσι μήπως και φωτιστεί λιγάκι το μέλλον μας, γιατί από λόγια …καήκαμε!

                       

            Υ.Γ. Για όσους έχουν μεταφυσικές οικολογικές ανησυχίες θα ήταν καλό να γνωρίζουν πως τα δάση που καίγονται πάνε στον …Παράδεισο και δεν καταλήγουν απλώς σαν καρβουνάκια στα λιβανιστίρια κάθε είδους. Είναι η συνδρομή της ζώσας φύσης στη δημιουργία του …επίζηλου «χλοερού τόπου» των γραφών. Είναι άλλωστε και ο λόγος που η Μονή Πεντέλης, με τις ενέργειές της, παρέδωσε το ομώνυμο βουνό στους οικοπεδοφάγους αφού η «αιωνία μνήμη» διασφαλίζει μεταφυσικώς και την …αειφορία! Με την ευκαιρία θέλω να επαναδιατυπώσω μια μόινμη και αφελή απορία μου. Πως γίνεται τα περισσότερα βουνά να ανήκουν στην εκκλησία και σε κάποιους ιδιώτες. Αυτούς τους περιβόητους «τίτλους» ιδιοκτησίας που εκδόθηκαν επί τουρκοκρατίας αδυνατώ να τους χωνέψω. Δεν έχω καταλάβει ακόμα αν τελικά …ελευθερωθήκαμε ή απλώς αλλάξαμε αφέντη! Όσο τα δάση και ο ζωτικός μας χώρος βρίσκεται στα χέρια φορέων που έχουν λόγους να επιζητούν το όφελος, αυτά θα καταστρέφονται και θα οικοδοποιούνται ή θα βόσκονται. Όσο υπάρχει το κίνητρο θα υπάρχει και η ενέργεια αφού, έτσι κι αλλιώς, στερούμαστε οικολογικής παιδείας και συνείδησης.  Σε τρεις με τέσσερες γενιές ενδέχεται να την αποκτήσουμε, αλλά τότε, μάλλον δεν θα έχουμε αντικείμενο για να την ασκήσουμε!

                            

Μ.Π.   Ιούλιος 2007

ffire_6.giffire_6.giffire_6.giffire_6.gif

“Picnic”, Ηλίας Πασσίσης, 1980, λάδι σε μουσαμά, 180 x 120 εκ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: