ΚΑΚΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ

 

Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥΛΑ

ΤΗΣ “ΜΕΓΑΛΗΣ” ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ

ΤΗΣ “ΜΕΓΑΛΗΣ” ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ

Για την επιτυχία μιας κυβέρνησης δεν αρκούν οι προθέσεις και η καλή διάθεση τού ενός, εάν – καλοπροαίρετα σκεπτόμενοι – δεχτούμε ότι υπάρχει, όσο οι διαθέσεις εκείνων που τον περιβάλλουν, είτε ως υπουργοί και αξιωματούχοι κάθε βαθμίδας είτε ως σύμβουλοι και παρατρεχάμενοι. Και επειδή τα κουκιά είναι άκρως μετρημένα και οι κινήσεις, στη διαδραματιζόμενη παρτίδα, δραματικά περιοφισμένες και σχεδόν μετά βεβαιότητας προβλέψιμες, η έξωθεν καλή μαρτυρία για την αγαθότητα τών ενεργειών είναι βαρύνουσας σημασίας, όσον αφορά στην διατήρηση τής ανοχής εκείνων που επένδυσαν ελπίδες, σε ένα «κατάσταση» που υποσχέθηκε πως θα «τα αλλάξει όλα»! Επειδή, βέβαια κανένα κόμμα δεν προέρχεται από παρθενογένεση και επειδή η «κολυμβήθρα τού Σιλωάμ» ήταν ανέκαθεν παραμύθι, κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, τα κουσούρια τού παρελθόντος θα διεκδικήσουν την άνοδό τους στην επιφάνεια.

Με αυτές τις σκέψεις, πέρασα από το Υπουργείο τής Πλατείας Βάθης, μερικές μόλις μέρες μετά την πτώση τού Λουδοβίκου τών Κατωγείων, μήπως και αισθανθώ κάτι από την «αύρα» (ή την λάβρα) τής «αλλαγής»! Και ήμουν τω όντι τυχερός! Δεν πρόλαβα καλά – καλά να ανέβω τα σκαλιά όταν πήρα το πρώτο ψυχρό μπουγέλο «φρεσκάδας» πέφτοντας μούρη με μούρη πάνω σε μια συστάδα γνωστών – αγνώστων κομματικών αρουραίων τού παρελθόντος, από τους πολλούς που ως έμαθα  κατέφθασαν και εξακολουθούν να συρρέουν – ασθμαίνοντες και κάθιδροι – για να «βάλουν και πάλι πλάτη», οσφραινόμενοι προφανώς την καινούργια λεία και αναζητούντες νέα οφίτσια. Δεν γνωρίζω σε ποιο βαθμό και που θα καταφέρουν να «χωθούν» (ξανά) για να επιδοθούν και πάλι στην προώθηση των δικών τους συμφερόντων, σε ένα δεύτερο κύκλο …ευδόκιμης αναιασχυντίας. Φτάνοντας στον πρώτο όροφο, αισθάνθηκα την έντονη μυρωδιά τής φρέσκιας μπογιάς, αυτής που εκ παραδόσεως έρχεται από τους παραπάνω ορόφους, των λεγομένων «υψηλών κλιμακίων», στις περιπτώσεις ανασχηματισμών ή αλλαγής κυβερνήσεων. Χρόνια τώρα στο κουρμπέτι έχουμε μάθει πια να μυρίζουμε τις …αλλαγές! Απλά, σήμερα τα χρώματα είναι …οικολογικά. ‘Εχει πια καταργηθεί το νέφτι. Αυτό παραμένει εν χρήσει σε ειδικές περιπτώσεις και μάλιστα επιλεκτικά. Βάρδα μην κάνεις σταζ! Θα σου στάζ’ από πίσω, μονίμως! Στην εύλογη (ρητορική) απορία μου γιατί ξαναβάφουν τα γραφεία, αφού δεν πρόλαβε ακόμα να στεγνώσει η μπογιά από το προηγούμενο βάψιμο, που έγινε μόλις πριν από οχτώ μήνες, αμέσως δηλαδή μετά τον επιθανάτιο ανασχηματισμό τής Ρηγίλλης, δεν πήρα απάντηση. Καλοπροαίρετα υπέθεσα πως το βάψιμο θα είχε μάλλον συμβολικό χαρακτήρα. Να δοθεί τουτέστιν η εντύπωση μιας «φρεσκάδας» και ενός νέου αέρα, μιας και ο νέος Καίσαρ, και μέχρι τον επόμενο ανασχημασμό, θα είναι πλέον …Κλεοπάτρα! Ή για να ακριβολογούμε …Αικατερίνη! Μια γυναίκα, έστω και ακροθιγώς, το ζητάει το ….λίφτινγκ της. Μέσα στο τόσο έλλειμμα, λίγα ακόμα άσκοπα έξοδα, δεν πάνε στο διάολο. «Με τα πολλά στη φυλακή και με τα λίγα μέσα», που λέει ο θυμόσοφος και “μαλάκας” λαός!

Εκεί που περίμενα το ασανσέρ, βλέπω κάποιο παλιό μου φίλο, ακόμη εν ενεργεία υπάλληλο που, όπως μού είπε, ερχόταν από τον έκτο, τον υπουργικό δηλαδή όροφο, και εφεξής αποκαλούμενον «της Μεγάλης Αικατερίνης». Ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:

- Τι κάνουν οι «από πάνω», ρε αδερφέ;

- Γκρεμίζουν τοίχους!

- Να υποθέσω… τους τοίχους τής αδιαφάνειας, τους τοίχους των μασαζόντων, τους τοίχους των μονοπωλίων και των μεγάλων συμφερόντων, τους τοίχους των προμηθειών, τους τοίχους τής αναξιοκρατίας, τους τοίχους τής αλαζονείας, ή κάτι άλλο;

- Αυτοί οι τοίχοι περίμεναν και μπορούν να περιμένουν ακόμα! Έτσι κι αλλιώς εμείς δεν πρόκειται να τους δούμε πεσμένους. Τα γραφεία φαρδαίνουν και τούτοι, αδερφέ! Τους πέφτουν, λέει, μικρά!

- Μα αν θυμάμαι καλά, πριν πέντε και δέκα και δεκαπέντε χρόνια τούς χώραγαν! Αν ανελάμβανε ο Θόδωρος υπουργός, μπορεί και να το καταλάβαινα. Ίσως όμως και νά’χουν δίκαιο, φίλε. Οι μεγάλες ιδέες και οι μεγάλες προσδοκίες απαιτούν, ως φαίνεται, και …μεγάλα γραφεία!

- Βάλε και τη μεγάλη αλαζονεία και κλείσαμε!

- Πολύ νωρίς δεν άρχισαν τά όργανα;

- Χέσε μέσα, που θά’λεγε κι ο Μπίκος!

Ευτυχώς που τα φαινόμενα είναι πρώϊμα κι έτσι θα γλυτώσει ο κόσμος από …όψιμες απογοητεύσεις. Το επόμενο βήμα θα είναι τα καινούργια έπιπλα, οι νέες τηλεοράσεις, τα σύγχρονα laptops και φυσικά τα σερβίτσια πολυτελείας. Το σενάριο το έχουμε ξαναδεί, για πολλοστή φορά. Η «σεμνότης και ταπεινότης» τής εξουσίας είναι διαχρονική και διακομματική. Ιδιαίτερα στις εποχές που ο λαός στενάζει, τα ελλέιμματα διογκώνονται και οι νέοι περιφέρονται παρακαλώντας για εργασία τών 500 €. Τότε οι αλαζόνες πολιτικοί χρειάζονται …μπατζελίνη και μπανάνα! Περαστικά μας, για μια ακόμη φορά…

Παραθέτω ένα μικρό (επίκαιρο) απόσπασμα από την 2^η Σκωραμίδα (Μπείτε Παίδες Ελλήνων) από την υπό έκδοση συλλογή «ΟΙΚΕΙΑ ΚΑΚΑ»:

……………………………………….

……………………………………….

Το ξέρουν όλοι οι Υπουργοί

πως λήγουν σαν γιαούρτι

κι όμως πιστά ακολουθούν

τον ίδιο  τυφλοσούρτη!

.

Ορμούν στο υπουργείο «τους»

μ’ ατόφιο μπεηλίκι[1]

με αυλικούς και συγγενείς…

σωστό καλαμπαλίκι[2]!

.

Οι τοίχοι ξαναβάφονται

κι αλλάζουν οι μοκέτες,

«βάμπ»[3] να πατήσουν γραμματείς

και νιόφερτες βακέτες[4]!

.

Γυψοσανίδες πέφτουνε

καινούργιοι τοίχοι μπαίνουν

κι έρχετ’ επίπλωση σινιέ[5]

που μ’ αγιαστούρα ραίνουν[6]!

………………………………………..

……………………………………

---

[1] μπεηλίκι, το: αυθαίρετη, αλαζονική συμπεριφορά (< μπέης, τουρκ. bey = τίτλος ανωτέρων πολιτικών και στρατιωτικών υπαλλήλων τής Οθωμ. Αυτοκρατορίας) | μτφ. άνθρωπος με αυταρχική συμπεριφορά | ευδαιμονιστής, που αγαπά την καλοζωία

 

[2] καλαμπαλίκι, το: συρροή πλήθους ανθρώπων που θορυβούν, οχλαγωγία (<τουρκ. kalabalik)

[3] βαμπ, η: μοιραία γυναίκα, γόησα (αγγλ. vamp). Κατά κανόνα μια ωραία γραμματεύς βελτιώνει το γόητρο τού κ. υποργού ενώ, όχι σπάνια, μπορεί να βελτιώσει και την …ερωτική του ζωή. Άλλωστε, το δημόσιο πληρώνει τα γ…-σιάτικα, που λένε! Και το Ι.Κ.Α., επίσης (τα …βαρθολομιάτικα). Αιέν πασπατεύειν!

[4] βακέτα, η: κατεργασμένο δέρμα δαμαλιού που χρησιμοποιείται για χοντρά και αδιάβροχα παπούτσια, μτφ. άσχημη γυναίκα και ιδίως περασμένης ηλικίας (<ιταλ. vacchetta=δαμάλι)

[5] σινιέ: για προϊον που φέρει επώνυμη και αναγνωρίσιμη ταυτότητα, σήμα κατατεθέν (< γαλλ. signe = υπογραφή)

[6] Σημ.: Ο αγιασμός φαίνεται πως είναι απαραίτητος γιατί έτσι καθ-ιερώνεται η αλαζονεία και η αυθαιρεσία ηγεμόνων και ηγεμονίσκων.

ΕΚΛΟΓΕΣ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ

Εκλογές έρχονται. Ο Θεός, ο Αλλάχ, ο Γιαραμπής, ο Βούδας, ο Δίας  κι ο …Κομφούκιος να μας έχουν καλά και να ψηφίζουμε. Πάντως, οι “νουνεχείς” δεν τρέφουν ιδιαίτερες αυταπάτες για το καθημερινό τους “αύριο”. Απλά, κουρασμένοι από το αηδιαστικό “σήμερα” θα μουντζώσουν μεθαύριο αυτόν που αποθέωναν “χθές” γιατί διαπίστωσαν τις παπαρολογίες που τους αράδιαζε προχτές. Εκθειάζουν σήμερα αυτόν που λοιδωρούσαν χθές και τ’ ανάπαλιν. Είναι μια οιονεί μαζοχιστική διαδικασία, την οποία υφιστάμεθα κατά τακτικά διαστήματα, καλούμενοι να επιλέξουμε το …μη χείρον. Απαραίτητη εν τούτοις μιας και δεν έχουμε κάτι καλύτερο στη θέση της. Η Αθηναϊκή Δημοκρατία φαντάζει σκέτη ουτοπία. Γνωρίζουμε τα χάλια μας και ξέρουμε πως πάλι εμείς θα πληρώσουμε τα σπασμένα τών ανερυθριάστων ταγών μας. Πάλι εμείς θα σφίξουμε τις ζώνες, όπως κάνουμε κατ’ εξακολούθησιν. Παρακάτω παραθέτω ένα σταχυολόγημα “αποφθεγμάτων”, επωνύμων και ανωνύμων, όπως κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, σχετικά με τις εκλογές και την πολιτική, χωρίς κατ’ ανάγκη να τα ασπάζομαι όλα. Πάντως, μερικά από αυτά είναι ιδιαιτέρως εύστοχα και αιχμηρά.

“Τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται ύστερα από το κυνήγι, κατά τη διάρκεια του πολέμου και πριν από τις εκλογές”

Bismarck

“Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν την πραγματικότητα θα ήταν

παράνομες.”

Emma Goldman

“Πολιτική είναι η ευγενής τέχνη του να παίρνεις τις ψήφους των φτωχών και να κάνεις προεκλογικές εκστρατείες με τα λεφτά των πλουσίων, υποσχόμενος
στους μεν ότι θα τους προστατέψεις από τους δε.”
Oscar Ameringer.

“Αν ένας πολιτικός ανακάλυπτε ότι στην περιοχή του ψηφίζουν κανίβαλοι δεν θα… είχε κανένα ενδοιασμό να τους υποσχεθεί ιεραποστόλους για δείπνο.”
Henry Menken

“Αγωνίστηκα μια ολόκληρη ζωή για να φτιάξω έναν κόσμο στον οποίο δεν θα ήθελα ποτέ να ζήσω.”
Jean Paul Sartre

“Οι κυβερνήσεις είναι σαν τις πάνες των ….. μωρών. Χρειάζονται συχνή αλλαγή και μάλιστα για τον ίδιο λόγο.”
Ανώνυμος

“Τα πολιτικά σκάνδαλα είναι σαν τα μαθηματικά αξιώματα. Πολλοί τα γνωρίζουν αλλά κανένας δεν μπορεί να τα αποδείξει.”
Ανώνυμος

“Όποιος εξαπατά έναν άνθρωπο λέγεται απατεώνας, όποιος εξαπατά έναν λαό λέγεται πολιτικός.”
Ανώνυμος

“Απόφευγε από τα κατσίκια τα εσταυλισμένα και από τους πολιτικούς, τους ελευθέρας βοσκής.”
Ανώνυμος

“Όταν ένας πολιτικός φεύγει από άλλο κόμμα και έρχεται στο δικό μας έχουμε διεύρυνση. Όταν ένας πολιτικός φεύγει από το δικό μας κόμμα και πάει σε άλλο έχουμε προδοσία, αποστασία κ.λ.π.”
Μικρό Κομματικό Λεξικό

“Οι άνθρωποι παραπαίουν ιδεολογικά μεταξύ Καπιταλισμού και Κομμουνισμού
γιατί δεν έχουν καταλάβει ότι, Καπιταλισμός είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου
από άνθρωπο ενώ Κομμουνισμός είναι το αντίθετο.”
Ανώνυμος

“Μην πεις ποτέ «μα….» σε πρόσωπο της εξουσίας. Κινδυνεύεις να καταδικαστείς για τρία αδικήματα.
i) Για προσβολή προσωπικότητας,
ii) Για περιύβριση αρχής και
iii) Για αποκάλυψη κρατικού μυστικού.”
Ανώνυμος

“Είναι δύσκολο να εφαρμόσεις την Αστική Δημοκρατία σ’ έναν λαό που αποτελείται κατά 80 % από χωρικούς.”
Ανώνυμος

“Κάθε λαός έχει την Κυβέρνηση που του αξίζει.”
Ανώνυμος

“Οι πολιτικοί είναι παντού οι ίδιοι. Υπόσχονται να χτίσουν γέφυρες ακόμηκαι εκεί που δεν υπάρχουν ποτάμια.”
Νικήτα Χρουστσώφ

“ Όλοι θα θέλαμε να ψηφίσουμε τον καλλίτερο, αλλά δυστυχώς δεν είναι ποτέ υποψήφιος.”

Frank McKinney

“Οι εκλογές γίνονται για να δούμε αν είναι σωστές οι δημοσκοπήσεις.”
Robert Oren

“Η Ελλάδα μοιάζει με βιβλιοθήκη. Στα πιο ψηλά ράφια βάζουμε τα πιο άχρηστα βιβλία.”
Αθανάσιος Κανελλόπουλος

“Γνωρίζει δώδεκα τρόπους να προσπορίζεται χρήματα, εκ των οποίων ο τιμιότερος είναι η κλοπή.”
Εμμ. Ροΐδης (για διατελέσαντα υπουργό)

“Η εξουσία διαφθείρει. Αυτό είναι το τίμημα της εξουσίας. Φαίνεται όμως, πως τα οφέλη από την άσκηση της εξουσίας είναι τόσο πολλά, που κανένας δεν υπολογίζει το τίμημα.”
Friedman

“Το να αλλάξεις αφεντικό δεν σημαίνει πως είσαι και ελεύθερος.”

Φ. Μαρτί

“Παρ’ όλα τα παραπάνω, πρέπει να ψηφίζουμε. Γιατί οι κακοί πολιτικοί

εκλέγονται από τους καλούς πολίτες που δεν πηγαίνουν να ψηφίσουν.”

George Nathan

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ

Επίκαιρο Ανέκδοτο

Μια μέρα “απεδήμησεν” μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργιλίκια και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχθηκε ο Άγιος Πέτρος και της είπε:
- Που θα θέλατε να περάσετε την αιωνιότητά σας; Στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;
Εκείνη το σκέφτεται λίγο και του λέει:
- Δεν είμαι σίγουρη.
Μόλις τ’ ακούει ο Αγιος Πέτρος τής λέει:
- Τότε θα κάνουμε το εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις.

Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν στην κόλαση όπου εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα. Πριν το καταλάβει πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Αγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο.
Ο παράδεισος ήταν ένα πολύ όμορφο και ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μίλαγαν για την ζωή και τον θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος.
Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Α. Πέτρος να την ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη. Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:
- Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την κόλαση.

Ο Αγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει την κόλαση, μόνο που η κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα…
Ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ ο διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς.
Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά:
- Τι έγινε εδώ; Προχθές ήταν όλα τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν….
Και ο διάβολος με ένα …διαβολικό χαμόγελο τής απαντά:
- Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία…ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΨΗΦΙΣΕΣ!!!

ΕΤΣΙ ΤΟ ΒΡΗΚΑΜΕ

ΕΤΣΙ ΤΟ ΒΡΗΚΑΜΕ

 Θα έχετε ασφαλώς συναντήσει άτομα που τοποθετούνται «ιδεολογικά» κατά …παράδοση. Είναι σχεδόν βέβαιο πως θα έχετε ακούσει αρκετές φορές τη φράση «Εμείς είμαστε δεξιοί από πάππου προς πάππου» και μάλιστα να εκφέρεται με περισσή δόση κομπασμού. Ή τον άλλο να καμαρώνει λέγοντας «Εμείς είμαστε ανέκαθεν Βενιζελικοί» ή «Καραμανλικοί» και τα λοιπά, και να είναι έτοιμος ακόμα και να σε …καθαρίσει γι’ αυτό! Λίγοι από αυτούς ξέρουν τον λόγο για το που βρίσκονται. Οι περισσότεροι δεν ξέρουν ούτε που πατάνε, ούτε που βρίσκονται. Υπάρχουν ολόκληρες περιοχές τής Ελλάδας που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και που, εν τούτοις, ταυτίζουν τη ζωή και το μέλλον τους με τους Λάτσηδες, τους Πελέκηδες, τους βιομηχάνους, τους εφοπλιστές και το λοιπό σινάφι. Στο εύλογο «γιατί;» σού ρίχνουν κατάμουτρα το …ακαταμάχητο «Έτσι το βρήκαμε»! Πίστευε και μη ερεύνα, δηλαδή. Αυτού τού είδους την απολιθωματική σκέψη και συμπεριφορά την συναντά κανείς σε όλες τις πλευρές τής κοινωνικής ζωής και δεν είναι ό,τι το καλύτερο. Με τον επιεικέστερο χαρακτηρισμό, αποτελεί την αυθεντικότερη μορφή βλακείας.

Πιο κάτω, παραθέτω μια σειρά εικόνων που αποδίδουν με χιουμοριστικό και εναργή τρόπο το …ακαταμάχητο τής βλακείας. Μου στάλθηκε υπό μορφή αρχείου pps με e-mail, από τον φίλο μου Μιχάλη Βλαστάρη, και είναι αγνώστου δημιουργού.

 ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΜΟΣ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ”

ΣΕΜΝΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ

«ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ»

 Δεν ξέρω, αλλά εδώ και πέντε χρόνια έχω εδραιώσει την πεποίθηση πως τούτη η κυβέρνηση είναι η πλέον χοντρόπετση και αναποτελεσματική, τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και δώθε. Τελευταία όμως, πάει να μου χαλάσει την εικόνα της, αποκαλύπτοντας – όλο και πιο συχνά – καινούργιες «ευαισθησίες» και μάλιστα κατά ριπάς!

Μια πρωτόγνωρη – για λόγου της – «ευαισθησία», είναι η περί το περιβάλλον τοιαύτη, τα μάλα προβαλλόμενη και αποτελούσα, εν τω άμα, εφαλτήριο για μια σειρά «πολιτικών» της. Ας θυμηθούμε την πρόσφατη περίπτωση τής απόσυρσης τών κλιματιστικών παλιάς τεχνολογίας. Ξαφνικά θυμήθηκαν πως τα «υγρά» τους βλάπτουν το περιβάλλον και επιδότησαν την αγορά καινούργιων, νέας τεχνολογίας, και την απόσυρση τών παλιών και ρυπογόνων. Τόσα χρόνια, οι περί τον Ασωπόν ποταμόν κάτοικοι τών περιοχών τής Βοιωτίας στενάζουν, μολύνονται και διαμαρτύρονται για τά μολυσμένα με το καρκινογόνο χρώμιο απόβλητα τών βιομηχανιών που χύνονται στα νερά του ποταμού και όλοι οι αρμόδιοι, τής περιβαλλοντικά «ευαίσθητης» κυβέρνησης, τούς γράφουν στα πιο ευαίσθητα εκ τών οργάνων τους. Και νά’ταν μόνο ο Ασωπός; Ο Κηφισός, ο Αξιός και πάει λέγοντας, ανάλογη κακοποίηση υφίστανται. Τα περισσότερα ποτάμια, και μαζί τους οι θάλασσες, . υποφέρουν από την ίδια αρρώστια, χωρίς φυσικά να απαλείφεται και η ευθύνη τών τοπικών κοινωνιών. Η λήψη όμως αποτελεσματικών αντιρρυπογόνων μέτρων από τους βιομήχανους – τα παιδιά, τα παιδιά, τα φιλαράκια τα καλά - σημαίνει …κόστος, ενώ η απόσυρση τών κλιματιστικών σημαίνει κέρδος για τούς εισαγωγείς και περαιτέρω εκροή χρημάτων προς τα έξω, εάν εξακολουθεί και μας ενδιαφέρει ακόμα εκείνη η κατάμαυρη τρύπα τού ισοζυγίου πληρωμών.

Η περιβαλλοντική «ευαισθησία» συνεχίστηκε με την σχεδιαζόμενη απόσυρση τών παλαιών αυτοκινήτων και την μελετούμενη αύξηση τών τελών κυκλοφορίας τών παλιών, εν συνδυασμώ με τούς περιορισμούς κυκλοφορίας στα δεύτερα. Με άλλα λόγια, λένε στούς μισθοσυνήρητους και στους συνταξιούχους: «Κοιτάτε κόπανοι να ξηλωθείτε για να πάρετε καινούργιο αμάξι κι αν δεν το κάνετε πάλι θα ξηλωθείτε για να σας επιτρέψουμε να το κυκλοφορείτε στην …ταράτσα τού εξοχικού σας, εάν έχετε!» Δηλαδή, άρον το κάρο σου και περιπάτει. Δεν το κάνουν για τους εισαγωγείς και την ξένη βιομηχανία, αλλά για τη φουκαριάρα την τρύπα τού όζοντος και την …τόνωση τής οικονομίας. Εγκέφαλοι για ληστεία! Αν ρίξει κανείς μια φευγαλέα ματιά στα δηλωθέντα εισοδήματα και στα περιουσιακά στοιχεία τών εθνοπατέρων μας, δεν είναι να απορεί με τον τρόπο που σκέπτονται και λειτουργούν. Όταν το «πολιτεύεσθαι» γίνεται επάγγελμα και μάλιστα προσοδοφόρο για μια πλειάδα αετονύχηδων, που θεωρεί όλους ημάς κοθόρνους, τα πάντα είναι επόμενα και κατανοητά. Όπως κατανοητή ήταν και η γαϊδουριά εκείνων που εμπνεύστηκαν και έφεραν στη Βουλή την τροπολογία, σύμφωνα με την οποία η Βουλή (δηλ. όλοι εμείς) θα κατέβαλε τις ασφαλιστικές εισφορές (στα επαγγελματικά ταμεία) τών βουλευτών που στη διάρκεια τής θητείας τους δεν ασκούν το κανονικό τους επάγγελμα, ότι δηλαδή ίσχυε πριν την άρση τού ασυμβίβαστου. Ευτυχώς, κάτω από την κατακραυγή μερίδας τής αντιπολίτευσης και την γενικότερη αντίδραση, η τροπολογία αποσύρθηκε. Έχει σημειολογικό ενδιαφέρον να πούμε πως η τροπολογία πήγε να «κολλήσει» σε νομοσχέδιο τού Υπουργείου Οικονομικών για τα …σκάφη αναψυχής! Από τα σκάφη στη …σκάφη! Κατευθείαν, δηλαδή!. Φανταστείτε πόσο άκομψο και ταπεινωτικό θα ήταν, για τους τρυφηλούς «πατερούληδες», η προσάρτηση τής τροπολογίας σε νομοσχέδιο για τα τρίκυκλα ή τα καφενεία. ΄

Και λέγοντας καφενεία, μου ήρθε συνειρμικά στο νου και η άλλη φρέσκια «ευαισθησία» τής Κυβέρνησης περί τής υγείας μας και η εξ αυτής ψήφιση του νόμου για την απαγόρευση τού καπνίσματος! Προσωπικά, δεν έχω φουμάρει ούτε στα όνειρά μου, αλλά όταν ζω, όπως όλος ο κόσμος, την καθημερινή απαξίωση τού εθνικού συστήματος υγείας και την αθρόα παροχέτευση τού κόσμου στα ιδιωτικά νοσοκαμεία, όταν τα ναρκωτικά κυκλοφορούν σε …πάγκους και η αστυνομία σφυρίζει αδιάφορα, δεν ανέχομαι κανέναν κύριο Τίποτα να κόπτεται για λογαριασμό μου και την παθητική μόλυνση τών πνευμόνων μου. Και μάλιστα να κόπτεται επιλεκτικά! Ναι το ντουμάνι στα καζίνα, όχι στα …καφενεία! Όταν μια «κυβέρνηση» ενδιαφέρεται για τον λαό, έχει απόλυτη υποχρέωση να τού κόψει και το τσιγάρο! Από τη μια, με τους φόρους που το έχουν φορτώσει, θα το πληρώνει για πούρο …Αβάνας και από την άλλη θα τον υποχρεώνουν να μετακομίσει και στην …Αβάνα για να το φουμάρει!

Επειδή οι «ευαισθησίες» δεν έχουν τέλος, θα κλείσω με την ευαισθησία περί το «σύνταγμα». Η Κυβέρνηση κατηγορεί την αξιωματική αντιπολίτευση ότι παίζει με τούς θεσμούς, γιατί η δεύτερη – κάνοντας χρήση του Συντάγματος – σχεδιάζει να μην συναινέσει στην επανεκλογή του νυν Προέδρου, ώστε να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές! Η ίδια, δηλ. η Κυβέρνηση, μόλις πριν δύο χρόνια, ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ακριβώς με το Σύνταγμα, προκήρυξε εκλογές, εν μέσω καλοκαιριού και ολοκαυτώματος, επικαλούμενη ως ΕΘΝΙΚΟ ΛΟΓΟ την …κατάρτιση του προϋπολογισμού. Ήθελε, λέει, την «νωπή και ισχυρή» εντολή τού λαού για να τον «κανονίσει» ασάλιωτα, κατά την λαϊκή ρήση! Με τέτοιο πρωτοφανή σεβασμό και ξεχειλίζουσα ευαισθησία περί την συνταγματική νομιμότητα, θα περίμενε κανείς πως και για την κατάρτιση τού επομένου Προϋπολογισμού, ιδίως με τις σημερινές συγκυρίες, θα έδειχνε την ίδια διάθεση για εκλογές, μιας και η προ διετίας «εντολή» της είναι ήδη σμπαραλιασμένη, ιδίως μετά τις ευρωεκλογές, αλλά και η δύναμή της πλέον συμποσούται στην ψήφο ενός, κατά τεκμήριο, επιόρκου υπουργού της! Αν το έκανε αυτό, θα λέγαμε πως, παρόλα τα κουσούρια της, είναι τουλάχιστον συνεπής και …ευαίσθητη. Αμ δε! Άμα τα γκάλοπ δεν σου βγαίνουν, οι ευαισθησίες, τα συντάγματα και τα τοιαύτα, πάνε όλα περίπατο. Εν αρχή ην η πολύφερνος εξουσία! Η …«Νταντάριο», δηλαδή, όπως θα έλεγε και ο Μπερλουσκόνι. Αν είσαι στν απόξω, όχι η Νταντάριο δεν σου «κάθεται», αλλά ούτε η …Γαβριέλα στα γεράματά της! Προσπαθούν να κρατηθούν με νύχια και με δόντια! Τώρα ανακάλυψαν τα προτερήματα τού Προέδρου και την αξία τού θεσμού. Μεταξύ μας, ποιού θεσμού. Όλοι οι πρόεδροι που πέρασαν, ήταν σε γενικές γραμμές «καλοί», για τον απλό λόγο ότι δεν είχαν τα συνταγματικά περιθώρια να είναι τίποτα άλλο. ¨Οταν από το πρωϊ έως το βράδυ, για πέντε έως δέκα χρόνια, υπογράφεις ότι σου βάζουν μπροστά σου, κόβεις κορδέλες και βγάζεις πανηγυρικούς, δεν έχεις περιθώρια να μην είσαι καλός! Άρα για ποιο θεσμό μιλάμε; Μιλάμε για ένα συνταγματικά ευνουχισμένο άρχοντα, που απλά οι φορολογούμενοι τον πληρώνουν και τον «καμαρώνουν»!. Όλες οι πλευρές θυμούνται το Σύνταγμα οσάκις τίς βολεύει. Ο λαός, η αρχή και το τέλος τού Συντάγματος, σήμερα αισθάνεται καταπιεσμένος πανταχόθεν, όπως επί Βαυαρών! Δηλαδή και σήμερα …Σύνταγμα χρειαζόμαστε. Όπου όλοι να είναι ίσοι και όχι κάποιο …ισότεροι! Όχι «αφεντικά» που να μην λογοδοτούν και όχι «εγκλήματα» που να μην τιμωρούνται. Όταν υπάρχει στενωπός να την περνάνε όλοι και όλοι να πληρώνουν ότι τους αναλογεί. Όχι κάποιοι να την περνάνε στριμωγμένοι σαν σαρδέλες και άλλοι να τους κοιτάνε από μακριά, λοιδορώντας τους και λέγοντας από πάνω: «…τους μαλάκες!» Εδώ και πολλά χρόνια, οι τρεις εξουσίες, που απορρέουν από τον λαό και που (υποτίθεται) θα έπρεπε να τον υπηρετούν, ήτοι η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική, έχουν τακιμιάζει και τον έχουν βάλει στο περιθώριο. Ο κόσμος έχει μπει σε ένα τούνελ, χωρίς προοπτική διεξόδου και χωρίς κανένα όραμα. Συνεχώς στριμωγμένος, αισθάνεται πως όλοι τον εμπαίζουν.

Πριν από τριάντα χρόνια, το ενοίκιο ενός αξιοπρεπούς διαμερίσματος στο κέντρο τής Αθήνας, αντιπροσώπευε, περίπου, το 25 % του μισθού ενός νέου υπαλλήλου με πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Σήμερα ο ίδιος υπάλληλος, ευρισκόμενος στο τέλος τής σταδιοδρομίας του, για τον ίδιο σκοπό θα έπρεπε να καταβάλει το 40 – 50 % τού μισθού του! Αυτό σημαίνει πως, με εξαίρεση μια κάστα προνομιούχων μισθωτών του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ο πολύς κόσμος, εδώ και είκοσι χρόνια, περνάει μια «στενωπό» που σήμερα έχει πλεον γίνει βρόγχος. Το διαθέσιμο εισόδημά του έχει μειωθεί στο 50 %, ενώ κ’αποιοι προνομιούχοι πλουτίζουν ανεξέλεγκτα. Η κλοπή τού δημοσίου χρήματος έχει γίνει πλέον εθνικό σπορ! Και ενώ μας φλομώνουν όλοι, καθημερινά, με την κρίση και την ανάγκη περικοπών και σφιξίματος των ζωνών μας, οι έχοντες τους κρουνούς τού δημόσιου κορβανά, όχι μόνο έχουν λυμένη τη ζώνη τους, αλλά τη βγάζουν κιόλας για να μας κοπανάνε κι από πάνω! Διαβάστε το παρακάτω δημοσίευμα τής «Καθημερινής» (31/07/09) με τίτλο «Τροπολογία για δικαστικούς πρόκριμα και για βουλευτές» και βγάλτε συμπέρασμα.

 

 

«Σε αυξήσεις των αποδοχών των δικαστικών, μέχρι και σε ποσοστό 80%, οδηγεί τροπολογία που κατέθεσε αιφνιδιαστικά χθες στη Βουλή το υπουργείο Οικονομικών. Η αύξηση στις αποδοχές των δικαστικών, που ως δαπάνη αγγίζει τα 200 εκατομμύρια ευρώ, θεωρείται δεδομένο πως θα συμπαρασύρει προς τα πάνω και τις αποδοχές των βουλευτών, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις χθες στη Βουλή. Και τούτο διότι είθισται ένας εκ των συνταξιούχων βουλευτών να προσφεύγει στη Δικαιοσύνη -ώστε να αυξηθεί η σύνταξή του- προκαλώντας εν τέλει αύξηση και των αποδοχών των εν ενεργεία βουλευτών. Σύμφωνα με την τροπολογία, ο βασικός μισθός του Πρωτοδίκη σχεδόν διπλασιάζεται, αφού διαμορφώνεται από 1.155 ευρώ σήμερα σε 2.067 ευρώ το μήνα. Αυξάνονται, επίσης, το επίδομα για ταχύτερη εξυπηρέτηση των υποστηριζομένων ενώπιον των δικαστηρίων υποθέσεων του Δημοσίου (475 έως 880 ευρώ ανάλογα με το βαθμό του δικαστικού), η αποζημίωση εξόδων παράστασης των Συμβούλων Επικρατείας, οι αποδοχές των πρωτοδικών, εφετών, εισηγητών του Συμβουλίου της Επικρατείας καθώς και οι αποδοχές των αντιπροέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων.

Με άλλη διάταξη της τροπολογίας, προτείνεται η κατάργηση κάθε διάταξης που καθορίζει αποδοχές και αποζημιώσεις υπαλλήλων και λειτουργών του Δημοσίου, των ΟΤΑ καθώς και των προέδρων και των μελών των Ανεξάρτητων Αρχών ή Επιτροπών σε ύψος ανώτερο απ’ αυτές των προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων. Ως αποτέλεσμα, περαιτέρω αυξήσεις δεν αποκλείονται και σε αυτά τα στελέχη, που τελούν υπό την άμεση επιλογή της εκάστοτε κυβέρνησης.

Στην αιτιολογική έκθεση της τροπολογίας αλλά και σε ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομίας αναφέρεται πως οι μισθολογικές αυξήσεις των δικαστικών δεν συμπαρασύρουν και τους μισθούς ή τις συντάξεις των βουλευτών. Ωστόσο, σύμφωνα με το Ζ΄ Ψήφισμα του 1975, που προβλέπει αναλογικότητα στις αποδοχές δικαστικών και βουλευτών, εφόσον ένας πρώην βουλευτής προσφύγει ζητώντας αναπροσαρμογή των αποδοχών (σ.σ. το ύψος της σύνταξης είναι ανάλογο των εν ενεργεία αποδοχών), πάντοτε δικαιώνεται. Ως αποτέλεσμα, αυξάνονται οι αποδοχές των 300 της Βουλής, αλλά και όλων όσοι -άμεσα ή έμμεσα- εισπράττουν βουλευτική σύνταξη. Αλλωστε, η συγκεκριμένη μεθόδευση έχει ακολουθηθεί και στο παρελθόν.»

 

                        Μετά θα μας πως πουν πως δεν υπάρχουν λεφτά για συντάξεις, για αυξήσεις, για επιδόματα θέρμανσης, και λοιπά και λοιπά. Θα μας οιυν πως κάθε μωρό που γιεννιέται χρωστάει τόσα και πως καλά θα κάνει ο πατέρας του να το βάλει στο …φούρνο με πατάτες! Δεν βαυκαλίζομαι πως τα πράγματα θα αλλάξουν δραματικά με τις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν. Θα ήμουν όμως πολύ ευτυχής εάν το εκλογικό σώμα έκανε μια γενναία απόσυρση τής παρούσας κυβερνητικής παναθλιότητας. Τουλάχιστον, ας αλλάξουμε παραστάσεις. Αφού δεν μπορούμε να βελτιώσουμε τη θέση μας, ας βελτιώσουμε την αισθητική μας!

 

Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ ...ΚΟΥΑΣΙΜΟΔΟΣ

ΟΙ ΔΥΟ ΛΥΚΟΙ

ΟΙ ΔΥΟ ΛΥΚΟΙ

(Ινδιάνικο Ανέκδοτο)

Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος τής φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του γαι τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων και του είπε:
“Γιέ μου, η μάχη γίνεται ανάμεσα σε δυο λύκους που έχουμε όλοι μέσα μας. Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η ενοχή, η προσβολή, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ. Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία.’

 Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετα ρώτησε τον παππού του:

 ”Ποιος λύκος νικάει;”

Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά:

“Αυτός που ταΐζεις.”

 

ΑΔΕΡΦΑΤΟ ΜΑΓΚΙΑΣ

ΑΔΕΡΦΑΤΟ ΜΑΓΚΙΑΣ

 

Έλαβα με e-mail την παρακάτω ανοιχτή επιστολή (δεν αναγραφόταν το όνομα του αποστολέα) που δημοσιεύτηκε μόλις την 1/6/09. Η επιστολή αναφέρεται στην κατ’ εξακολούθηση απαράδεκτη συμπεριφορά μιας μερίδας υπαλλήλων τής ελληνικής διπλωματικής αποστολής στη Νέα Υόρκη, απόρροια τής οποίας είναι ο διασυρμός τής χώρας μας στις σχετικές ξένες υπηρεσίες και η επιβάρυνση τού δυστυχούς και ταλαιπωρημένου Έλληνα φορολογουμένου, που μονίμως πληρώνει όλα τα σπασμένα τής μόνιμα ξεχαρβαλωμένης κρατικής μηχανής και τών ρεμπεσκέδων που την χειρίζονται. Έχοντας διαμορφωμένη άποψη για την (…τσελβόλ) ποιότητα των διπλωματικών μας αποστολών και τη διπλωματία μας (εν γένει) θεώρησα σκόπιμη την ανάρτηση τής επιστολής, παρά το γεγονός ότι δεν είχα τη δυνατότητα διασταύρωσης των γεγονότων που αναφέρονται σ’ αυτή. Θα έπαιρνα όμως όρκο πως ο άγνωστος επιστολογράφος δεν φαίνεται να είναι φαντασιόπληκτος. Θα μου μείνουν αξέχαστες οι περιπτώσεις κάποιων εκ των «διπλωματικών» υπαλλήλων που κατά καιρούς πλαισίωναν την Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπία στις Βρυξέλλες, χωρίς να μιλούν ούτε καν τη …μητρική τους γλώσσα! Η αναξιοκρατία, ο νεποτισμός και τα πατροπαράδοτα ελαττώματά μας είναι το ιδανικό κοκτέϊλ για να πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο!

  

Ανοιχτή επιστολή (δημοσιεύτηκε 1/6/09)

Προς κ. Μιχαήλ Καμπάνη,
Πληρεξούσιο Υπουργό Α’ Τάξεως
ΣΤ’ Γενικό Διευθυντή Διοικητικού του Υπουργείου Εξωτερικών

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, παρακαλώ ενημερώσατε τον ελληνικό λαό για την εξέλιξη της απαίτησης του Δήμαρχου Νέας Υόρκης για καταβολή 550.000 δολαρίων ΗΠΑ για πρόστιμα λόγω παράνομων παρκαρισμάτων αυτοκινήτων Ελλήνων διπλωματικών υπαλλήλων πάνω σε πεζοδρόμια της Νέας Υόρκης ή σε άλλους χώρους, όπου ενώ απαγορευόταν η στάθμευση, οι παραπάνω διπλωμάτες μας συνέχιζαν επί χρόνια με τον τσαμπουκά να σταθμεύουν και να μην πληρώνουν τα πρόστιμα επειδή «ήσαν διπλωμάτες».

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι ο Δήμαρχος της Νέας Υόρκης συγκέντρωσε το εκπληκτικό ποσό των 550.000 δολαρίων και το έστειλε στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία μας στον ΟΗΕ, ζητώντας την άμεση εξόφλησή του;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι η αρχική αντίδραση των υπηρεσιακών παραγόντων και της ηγεσίας του Υπουργείου Εξωτερικών ήταν «άσε το δήμαρχο να κουρεύεται- έχουμε διπλωματική ασυλία»;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι ο Δήμαρχος διαβίβασε τελικά την αξίωσή του κατά της Ελλάδας, στο Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών, στο Στέητ Ντιμπάρτμεντ;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι κατόπιν των ανωτέρω, το Αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας αποφάσισε να περικόψει από τις υποτροφίες που έδινε σε Έλληνες Αξιωματικούς του Στρατού για μετεκπαίδευση στις ΗΠΑ, όσες αντιστοιχούσαν στο ποσό των 500.000 που οι διπλωμάτες μας ηρνούντο να πληρώσουν;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι αφού έτσι μας έπιασαν τον κώλο, αρχίσαμε να συζητάμε το θέμα;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι επιφορτίσατε τον Έλληνα διαπραγματευτή που συζητούσε με τους Σκοπιανούς το θέμα του ονόματος «Μακεδονία», να ασχοληθεί κατά προτεραιότητα με το θέμα της διαπραγμάτευσης της πληρωμής του οφειλόμενου στο Δήμαρχο ποσού των 550.000 δολαρίων;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι η ελληνική διαπραγματευτική τακτική με το Δήμαρχο της Νέας Υόρκης ήταν;
- Να σας δώσουμε κύριε Δήμαρχε τα μισά και να συνεχίσουμε να διαπραγματευόμαστε για τα υπόλοιπα;
- Να μας κάνετε έκπτωση 10%;
- Να σας δώσουμε τα μισά μετρητά και τα υπόλοιπα σε μετοχές του ΟΤΕ;
- Να σας κάνουμε δωρεάν ξενάγηση στην Ακρόπολη και να αφήνουμε τους Αμερικανούς διπλωμάτες στην Αθήνα να παρκάρουν και εκείνοι όπου θέλουν χωρίς απειλή προστίμου;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι η ελληνική κυβέρνηση τελικά υποχώρησε μπροστά στην ακλόνητη στάση του Δήμαρχου της Νέας Υόρκης και του πλήρωσε ακριβώς 550.000 δολάρια για παράνομα παρκαρισμένα ιδιωτικά αυτοκίνητα Ελλήνων διπλωματών μιας ολόκληρης πενταετίας και τόκους υπερημερίας (λόγω του τσαμπουκά μας);

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι σε σύσκεψη που επακολούθησε μεταξύ διπλωματών στο Υπουργείο Εξωτερικών, αποφασίστηκε να μην καταλογιστούν τα χρήματα του παραπάνω υψηλότατου προστίμου στους παραβάτες διπλωμάτες μας, επειδή ήταν διπλωμάτες από τζάκια με καλές συστάσεις και πλάτες και, αντί αυτού, θεωρήθηκε προτιμότερο να επιβαρυνθούν όλοι οι μαλάκες Έλληνες φορολογούμενοι πολίτες, οι οποίοι θα πλήρωναν τελικά – με τη φορολογία – τα λεφτά του προστίμου και οι οποίοι δεν θα μάθαιναν ποτέ τι συνέβη;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, παρόλο που στην εξέλιξη αυτή δεν είχατε ο ίδιος προσωπική ανάμειξη, όμως με την ιδιότητά σας ως ΣΤ’ Γενικός Διευθυντής Διοικητικού και αρμόδιος για τα οικονομικά και τις πληρωμές του Υπουργείου Εξωτερικών, θεωρείτε σωστό να βγουν αυτά τα λεφτά από το υστέρημα του Ελληνικού λαού; Την ώρα μάλιστα που ο Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής υποσχέθηκε το «σεμνά και ταπεινά» και διακήρυξε στο ντιμπέϊτ των πολιτικών αρχηγών, ότι «καμιά φορά το Δημόσιο δεν έχει χρήματα να πληρώνει» (εννοεί «να πληρώνει το νοσηλευτικό προσωπικό, τους συνταξιούχους, τις καθαρίστριες, τα νοσοκομεία, τους απλήρωτους συμβασιούχους κλπ»);

Και είναι σωστό να αφήνει το Υπουργείο Εξωτερικών να παραγραφεί και η αξίωση του δημοσίου να πάρει από τους παραβάτες τα χρήματα που υποχρεώθηκε να πληρώσει στο Δήμαρχο της Νέας Υόρκης;

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Η παρακάτω φωτογραφία δηµοσιεύτηκε σε µία ινδική εφηµερίδα µε την ακόλουθη λεζάντα:

«Μόνον όποιος είναι φτωχός ενεργεί µε τόση γενναιοδωρία…..
Τι θλιßερό που ο άνθρωπος δεν είναι πάντα έτσι!»

 

 

Η δύναμη αυτής τής φωτογραφίας θα έκανε οποιοδήποτε σχόλιο ιδιαίτερα φτωχό.

 

 

 

ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΑ

 

ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΑ

Τα πέντε συναπτά έτη στην εξουσία βάραιναν τα μάλα επάνω στις βουβαλίσιες σπάλες τού Λουδοβίκου τών Κατωγείων, έτσι που μιαν ανοιξιάτικη μέρα – ύστερα από ένα κοπιαστικό οχτάωρο στο «νιτέντο» – ατενίζοντας το λαμπερό ουρανό τής Ρηγίλλης, κατελήφθη από ρίγη συγκίνησης σαν είδε ένα σμήνος μεταναστευτικών πουλιών να διασχίζεο τον ορίζοντα και να χάνεται πίσω απο τις πολυκατοικίες. Από μικρός είχε μία τάση να να ρέπει προς τα υψηλά και τα ανώτερα. Μεταξύ τών πλασμάτων τής φύσης, τα πουλιά ήταν το είδος εκείνο τών ζωντανών που τον ενέπνεε περισσότερο. Ταυτόχρονα όμως είχε κι ένα καημό που η δόλια η μοίρα του δεν τον είχε προικίσει με την ανάλαφρη χάρη και την σπιρτάδα τών πουλιών, αλλά τον είχε από μικρό πετάξει στην άχαρη τάξη τών βοοειδών και μάλιστα στη λιγότερο εξελιγμέν, τών …βουβάλων! Ακόμα και στην παγκόσμια μυθολογία αν ανέτρεχε, συνδυασμό πτηνού και βουβάλου δύσκολα θα μπορούσε να ξεμοναχιάσει. Έτσι, αν κάποιος θα ήθελε να τον αντιστοιχήσει με πτηνό τού οικολογικού μας συστήματος, μάλλον στον …μπούφο θα κατέληγε. Εμφανισιακά βέβαια θα τού ταίριαζε περισσότερο ο πιγκουίνος, ο οποίος όμως μάς ρίχνει όμως έξω ως προς το οικοσύστημα. Έτσι, νομοτελειακά, καταλήγουμε στον μπούφο, είδος πτερωτό στο οποίο ο Λουδοβίκος φαίνεται πως κάνει καριέρα και έχει ήδη γράψει ιστορία! Μπορεί βέβαια κάθε τόσο οι κομματικοί ιέρακες να κοκορεύονται για την αξιοσύνη του αρχηγού τους, όμως στα τόσα σκάνδαλα που έγιναν – στην πλάτη τών κουτορνιθιών που τον ψήφισαν – αυτός έκανε την …πάπια! Εκτός και αν, ως μπούφος, έχει τόσα …μπουφόρ ανικανότητας που δεν πήρε χαμπάρι τις μάσες τών κορακιών που τον περιστοίχιζαν. Οπότε είναι …μπουφάλαλος! Ιδού ο συνδυασμός που αναζητούσαμε. Το ιπτάμενο βοοειδές, ο …μπουφοβούβαλος. Bufalo bubo!

Όπως και νά’χει το πράγμα, όταν ο επικοινωνιολόγος τού «αυτοκράτορα» κάνει το λάθος να μπλέξει την ορνιθολογία στην προεκλογική καμπάνια τού κόμματός του, χαρακτηρίζοντας τούς βασικούς αντιπάλους του σαν «παπαγαλάκια», εύλογα μπορεί να περιμένει, ιδίως μετά το πρόωρο κλείσιμο τής Βουλής και την παραγραφή τών σκανδάλων, την ταυτοποίηση τών αυλικών τού Λουδοβίκου με τα κοράκια, τούς γύπες και τα λοιπά «κακόφημα» αρπακτικά τού ιπτάμενου βασιλείου. Και να σκεφθεί κανείς πώς πήραν τις εκλογές υποδυόμενοι τις αθώες …περιστερές, πέραν τής βοήθειας που προσέφεραν οι κάθε είδους τερπεκλίδες όρνιθες! Μετά έπεσαν στο φαϊ σαν χήνες που προορίζονται για φουά γκρα! Γκρας που πάει χαμένος…

Επί τη ευκαιρία, μια και μιλάμε για πουλιά, εάν ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης ήτανε …μάϊνα, θα είχε τουλάχιστον καλύτερο …βαθμό στα προφορικά του! Πάντως, λεβέντες «αετούς», δεν βλέπω στον ορίζοντα και φοβάμαι πως η δική μου γενιά θα πετάξει για τη νεφελοκοκκυγία, αφήνοντας πίσω της μπούφους και κοράκια να κυβερνούν ένα τόπο γεμάτο από κλωβοστοιχίες ορνίθων. Όταν οι επικοινωνιολόγοι παίζουν με τα πουλιά τους, οι κουκουβάγιες περισσεύουν. Και, φυσικά, κανείς δεν τις κομίζει εις Αθήνας…